Otwórz menu główne

Aleksander Izdebski

Oficer Wojska Polskiego

Aleksander Izdebski (ur. 24 lutego 1898 w Żytomierzu, zm. 5 listopada 1977 w Londynie) – oficer broni pancernych Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, mianowany pułkownikiem przez władze II RP na uchodźstwie.

Aleksander Izdebski
pułkownik broni pancernych pułkownik broni pancernych
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1898
Żytomierz
Data i miejsce śmierci 5 listopada 1977
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1917-1948
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
MinistryofDefence.svg Brytyjskie Siły Zbrojne
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Po maturze studiował na I Kursie Dońskiego Instytutu Handlowego. W 1917 r. został wcielony do Huzarów Czernigowskich. W grudniu 1917 r. wstąpił do Polskiego Batalionu Strzelców w Rostowie nad Donem. Od lutego 1918 r. do sierpnia 1919 r. służył w 2 szwadronie 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich.

w październiku 1919 r. ukończył kurs podoficerski kawalerii w Przemyślu. Od listopada 1919 r. kontynuował naukę w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie w Szkole Podchorążych Kawalerii. W maju 1920 r. otrzymał przydział do 5 Pułku Strzelców Konnych na stanowisko dowódcy plutonu. Dwa tygodnie przed zawieszeniem broni został mianowany dowódcą szwadronu.

W czerwcu 1930 r. został przeniesiony z 5 Pułku Strzelców Konnych w Tarnowie do Doświadczalnej Grupy Pancerno-Motorowej w Modlinie[1] i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu, a później szwadronu. Z dniem 1 września 1931 roku został przesunięty do 3 Pułku Pancernego w Modlinie[2], w którym objął dowództwo kompanii. W marcu 1934 r. został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych[3] na stanowisko dowódcy kompanii w Doświadczalnym Batalionie Pancerno-Motorowym. W okresie od października 1936 r. do września 1937 r. pełnił funkcję instruktora[4].

W październiku 1937 r. otrzymał przydział do 1 Grupy Pancernej. Zachorował jednak i po powrocie do służby styczniu 1938 r. został skierowany do Referatu Ogólnego Dowództwa Broni Pancernych. W marcu 1938 r. otrzymał przydział do Referatu Motoryzacyjnego Dowództwa Broni Pancernych, a od października był jego kierownikiem. Od marca 1939 odbywał kurs broni pancernej dla oficerów sztabowych. Na początku sierpnia został kierownikiem Referatu Organizacyjnego Dowództwa Broni Pancernych. Na tym stanowisku pozostawał w okresie kampanii wrześniowej.

We wrześniu internowany w Rumunii. Już w listopadzie znalazł się we Francji, a lutym 1940 r. został referentem wyszkolenia w Szefostwie Broni Pancernej Sztabu Naczelnego Wodza, a od czerwca był szefem Broni Pancernej I eszelonu II rzutu Sztabu Naczelnego Wodza. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii został szefem Służby Samochodowej Oddziału Zaopatrzenia Sztabu Naczelnego Wodza. Następnie pełnił obowiązki zastępcy dowódcy 4 batalionu czołgów oraz szefa sztabu Zgrupowaniu Broni Pancernej w Crawford. Od października 1940 był zastępcą dowódcy I/1 pcz (65 batalionu czołgów), a od listopada 1942 r. jego dowódcą. Po przeformowaniu batalionu został dowódcą 3 pułku pancernego. Dowodził nim do czasu rozformowania jednostki. Służył w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Pozostał w Anglii. Pochowany na cmentarzu Gunnesbury w Londynie[4].

AwanseEdytuj

Aleksander Izdebski awansowany został w latach[5]:

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 18.06.1930 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 23.10.1931 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 07.06.1934 r.
  4. a b Suchcitz i Wroński 2002 ↓, s. 54.
  5. Suchcitz i Wroński 2002 ↓, s. 54-55.

BibliografiaEdytuj

  • Zbigniew Lalak: Broń pancerna w PSZ 1939-1945. Warszawa: Pegaz-Bis: O.K. Media, 2004. ISBN 83-922002-0-9.
  • Andrzej Suchcitz, Marek Wroński: Barwa Pułku 3 Pancernego- zarys monograficzny. Tarnowskie Góry: Wydawnictwo Instytutu Tarnogórskiego, 2002. ISBN 83-87470-81-3.
  • Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947. Londyn: Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych, 1971.