Otwórz menu główne

Aleksander Kunicki (ur. 27 lutego 1908 w Międzyborzu, zm. 24 czerwca 1984 w Lublinie[1]) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie i Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, specjalista w zakresie prawa cywilnego, w latach 1965–1967 dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Aleksander Kunicki
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 27 lutego 1908
Międzybórz
Data i miejsce śmierci 24 czerwca 1984
Lublin
profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo cywilne
Alma Mater Katolicki Uniwersytet Lubelski
Habilitacja 1960
UAM
Profesura 1967
dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (1965–1967)

ŻyciorysEdytuj

Egzamin maturalny zdał w gimnazjum w Chełmie w 1929. W 1933 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i rozpoczął pracę jako młodszy asystent, a od 1937 starszy asystent na macierzystej uczelni w Katedrze Prawa Cywilnego. Równocześnie z pracą naukową odbył aplikację sądową. W 1937 został asesorem sądowym przy Sądzie Apelacyjnym w Lublinie[1][2]. W 1939 obronił na KUL pracę doktorską Umowne prawo odstąpienia napisaną pod kierunkiem Romana Longchamps de Bériera[1], tytuł doktora otrzymał formalnie w 1944[2].

Podczas II wojny światowej przebywał w Lublinie[2], żył z udzielania korepetycji, od 1942 pracował jako adwokat[2][3]. Był trzykrotnie aresztowany przez Niemców[4]. W 1941 przygotował rozprawę habilitacyjną Actio dominii w procesie posesoryjnym, jednak tekst pracy spłonął w związku z wojną[2].

Od 1944 pracował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, początkowo jako wykładowca, następnie zastępca profesora, pracę naukową łączył z wykonywaniem zawodu adwokata[2]. W 1946 przedstawił na Uniwersytecie Poznańskim pracę habilitacyjną Stanowisko osoby trzeciej w wypadku zawarcia umowy z art. 92 Kodeksu Zobowiązań, jednak władze państwowe odmówiły nadania mu stopnia doktora habilitowanego[2]. W latach 1946-1950 wykładał podstawy prawa na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej KUL, w latach 1948-1950 by prodziekanem Wydziału Prawa i Nauk Społecznych KUL[2], równocześnie w latach 1948-1950 pracował jako profesor kontraktowy i kierownik Katedry Prawa Cywilnego na UMK w Toruniu[2]. W 1952 był dziekanem Wydziału Prawa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[5].

W 1960 uzyskał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Umowa o świadczenie na rzecz osoby trzeciej[2][4]. W 1961 zaprzestał wykonywania zawodu adwokata i od tego samego roku pracował jako docent na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu[2]. W latach 1962-1965 był prodziekanem, w latach 1965–1967 dziekanem tego wydziału[2][6]. W kwietniu 1967 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego[2]. W październiku 1967 został kierownikiem Katedry Prawa Cywilnego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, zastępując zmarłego Aleksandra Woltera[2]. Od 1970 kierował Zakładem Prawa Cywilnego i Postępowania Cywilnego w Instytucie Prawa Cywilnego UMCS. W 1973 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W 1978 przeszedł na emeryturę[2][4]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Profesorowie prawa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, wyd. KUL, Lublin 2008, s. 261-264 (biogram autorstwa Grzegorza Jędrejka).
  2. a b c d e f g h i j k l m n o Słownik biograficzny adwokatów polskich. Tom III, wyd. NRA i Redakcja "Palestry", Warszawa 2018, s. 237-239 (biogram autorstwa Janusza Kanimira).
  3. Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945-1994. Materiały do biografii, wyd. UMK, Toruń 1995, s. 393.
  4. a b c Wydział prawa i administracji UMCS ma 60 lat. wyborcza.pl, 22 września 2009. [dostęp 2018-12-07].
  5. Poczet dziekanów. kul.pl, 7 grudnia 2016. [dostęp 2018-12-09].
  6. O Wydziale. umk.pl. [dostęp 2018-12-04].