Otwórz menu główne

Aleksander Trzebiński herbu Jastrzębiec[1] lub Trzebiński, (zm. 26 lipca 1644 roku) – biskup diecezjalny przemyski (1642-1644), poseł w Turcji (w 1633), podkanclerzy koronny Władysława IV od 1643 roku, referendarz wielki koronny od 1640 roku[2], kustosz krakowski, dziekan sandomierski, opat komendatoryjny jędrzejowski[3], opat klasztoru w Hebdowie, przedstawiciel dyplomatyczny Rzeczypospolitej w Imperium Osmańskim w 1633 roku[4], kanclerz królowej Cecylii Renaty i królewny Anny[5], podkomorzy lwowski w latach 1622-1636, pisarz lwowski w latach 1614-1622[6].

Aleksander Trzebiński
Herb Aleksander Trzebiński
Data śmierci 26 lipca 1644
Biskup przemyski
Okres sprawowania od 1642 do 1644
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół łaciński
Nominacja biskupia 1 grudnia 1642
Sakra biskupia 15 marca 1643

W 1634 roku wyznaczony na sejmie komisarzem z Koła Poselskiego do zapłaty wojsku[7]

Jako senator wziął udział w sejmie zwyczajnym 1643 roku[8].

Studiował w Polsce na Akademii Krakowskiej i za granicą. Poseł na sejm warszawski 1626 roku z województwa ruskiego[9]. Poseł na sejm nadzwyczajny 1626 roku, sejm 1628 i 1632 roku z województwa ruskiego[10]. Jako poseł na sejm koronacyjny 1633 roku wszedł w skład komisji do wojny z Moskwą i organizacji wojska[11]. W 1634, jako podkomorzy lwowski, posłował do Turcji[12]. Po utracie żony i synów porzucił świeckie urzędy dla posługi duchownej. Zmarł w roku 1644 jako biskup przemyski.

Jako poseł w Turcji miał powiedzieć sułtanowi Muradowi IV:

Polakom, narodowi żyiącemu w naywiększey wolności, samo spomnienie odmiany wiary, płacenie haraczu i zburzenia zamków jest naynieznośnieyszem, zwłaszcza póki tylko prawice ich oręża iąć się mogą. I choć tu sam dla utwierdzenia pokoiu od Pana mego przybyłem, brzydzę się temi trzema nayhaniebnieyszemi rzeczami i woynę mam za nayuczciwszy środek.[13].

PrzypisyEdytuj

  1. Kajetan Kwiatkowski: Dzieje narodu polskiego za panowania Władysława IV króla polskiego i szweckiego. Warszawa: N.Glücksberg, 1823, s. 97.
  2. Urzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku, Kórnik 1992, s. 137.
  3. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 454.
  4. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 140, mylnie określony jako podczaszy czerski, być może podczaszyc czerski
  5. Encyklopedja powszechna z ilustracjami i mapami. T.8, Warszawa 1900, s. 899.
  6. Urzędnicy województwa ruskiego XIV-XVIII wieku. (Ziemie halicka, lwowska, przemyska, sanocka). Spisy". Oprac. Kazimierz Przyboś. 1987, s. 399.
  7. Volumina Legum, t. III, Petersburg 1859, s. 397.
  8. Leszek Andrzej Wierzbicki, Senatorowie koronni na sejmach Rzeczypospolitej, Warszawa 2017, s. 161.
  9. Jan Kwak, Sejm warszawski 1626 roku, Opole 1985, s. 130.
  10. Jan Seredyka, Parlamentarzyści drugiej połowy panowania Zygmunta III Wazy, Opole 1989, s. 96.
  11. Andrzej Korytko, Sejm koronacyjny Władysława IV Wazy wobec problemów na Ukrainiew: Echa Przeszłości t. XVI, Olsztyn 2015, s. 73.
  12. Leszek Podhorodecki, Stanisław Koniecpolski 1592-1646
  13. Kajetan Kwiatkowski: Dzieje narodu polskiego za panowania Władysława IV króla polskiego i szweckiego. Warszawa: N.Glucksberg, 1823, s. 100.

BibliografiaEdytuj