Otwórz menu główne

Aleksandr Wasiljewicz Czeriaczukin, ros. Александр Васильевич Черячукин (ur. 18 marca 1872 r. w stanicy Bogojawlienskaja, zm. 12 maja 1944 r. w okupowanej Nicei) – rosyjski wojskowy i dyplomata (generał), emigracyjny działacz kombatancki i kulturalny, pisarz.

Aleksandr Czeriaczukin
Александр Васильевич Черячукин
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1872
Stanica Bogojawlienskaja
Data i miejsce śmierci 12 maja 1944
Nicea
Przebieg służby
Lata służby 1890 - 1923
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego, Wojsko Dońskie
Jednostki 6 Lejb-Gwardyjska Dońska bateria konno-artyleryjskiej brygady, 10 Nowogrodzki Pułk Dragonów, 12 Korpus Armijny, Twierdza Kronsztad, 10 Dywizja Kawalerii, 11 Doński Pułk kozacki, 2 Nadamurska Konna Brygada, 4 Korpus Kawaleryjski, 2 Kozacka Dywizja Mieszana
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, Wojna domowa w Rosji
Późniejsza praca mechanik, działacz emigracyjny, publicysta

W 1890 r. ukończył doński korpus kadetów, a następnie michajłowską szkołę artyleryjską. Służył w lejbgwardii 6 Dońskiej Baterii Artylerii w Gwardyjskiej Brygadzie Artylerii Konnej. W 1893 r. awansował do stopnia chorążego, zaś w 1897 r. sotnika. W 1899 r. w stopniu podesauła ukończył nikołajewską akademię sztabu generalnego. Zmieniono mu stopień wojskowy na kapitana. Został oficerem sztabowym przy sztabie Kijowskiego Okręgu Wojskowego. Od 1901 r. dowodził szwadronem w 28 Nowogródzkim Pułku Dragonów. W 1902 r. objął funkcję oberoficera do specjalnych poruczeń przy sztabie XII Korpusu Armijnego. Od 1904 r. w stopniu podpułkownika był szefem строевого oddziału sztabu Twierdzy Kronsztad. W 1908 r. awansował na pułkownika. W 1910 r. został szefem sztabu 10 Dywizji Kawalerii, zaś w 1913 r. objął dowództwo 11 Dońskiego Pułku Kozackiego. Brał udział w I wojnie światowej. Od pocz. 1915 r. dowodził 2 Zaamurską Pograniczną Brygadą Konną. Odznaczono go Orderem Św. Jerzego 4 klasy. W poł. czerwca tego roku objął funkcję szefa sztabu IV Korpusu Kawalerii. Na pocz. grudnia został generałem majorem. Pod koniec sierpnia 1917 r. został dowódcą 2 Kozackiej Dywizji Mieszanej, na czele której pod koniec 1917 r. przeszedł nad Don. Przeszedł do nowo formowanej Armii Dońskiej, obejmując dowództwo Frontu Zachodniego. Po zajęciu ziem Wojska Dońskiego przez wojska bolszewickie ukrywał się w stanicy Gruszewskaja. Na pocz. 1918 r. uczestniczył w antybolszewickim powstaniu Kozaków dońskich. W maju tego roku został skierowany do Kijowa jako przedstawiciel Dońskiego Wojska Kozackiego. Pod koniec września mianowano go generałem lejtnantem. Od grudnia pełnił funkcję posła Wojska Dońskiego w Warszawie. W marcu 1920 r. został komendantem dońskiego korpusu kadetów, po czym ewakuował go do Egiptu. W 1922 r. zamieszkał w Bułgarii. Następnie przeniósł się do Paryża, gdzie pracował w fabryce samochodowej. Jednocześnie w latach 1925-1930 r. przewodniczył Związkowi Artylerzystów Dońskich. Do 1934 r. był zastępcą gen. Bogajewskiego, zaś po jego śmierci powołał komisję ds. upamiętnienia atamana. W latach 1935-1939 stał na czele kolegium redakcyjnego czasopisma „Atamanskij Wiestnik”. W 1937 r. był członkiem komitetu przygotowywującego uroczystości poświęcone 300. rocznicy zdobycia Azowa przez Kozaków. Występował z publicznymi wykładami i odczytami. Napisał wspomnienia pt. „Donskaja Letopiś” w 3 tomach. Podczas okupacji niemieckiej przeniósł się do Nicei.

Linki zewnętrzneEdytuj

BibliografiaEdytuj

Siergiej W. Wołkow, Офицеры российской гвардии, 2002