Aleksandr Priwałow

radziecki biathlonista

Aleksandr Wasiljewicz Priwałow (ros. Александр Васильевич Привалов, ur. 6 sierpnia 1933 w Moskwie, zm. 19 maja 2021[1]) – radziecki biathlonista, dwukrotny medalista olimpijski i dwukrotny medalista mistrzostw świata.

Aleksandr Priwałow
Александр Привалов
Pełne imię i nazwisko Aleksandr Wasiljewicz Priwałow
Data i miejsce urodzenia 6 sierpnia 1933
Moskwa
Data śmierci 19 maja 2021
Klub Dinamo Moskwa
Wzrost 183 cm
Dorobek medalowy
Reprezentacja  ZSRR
Igrzyska olimpijskie
srebro Innsbruck 1964 bieg indywidualny
brąz Squaw Valley 1960 bieg indywidualny
Mistrzostwa świata
srebro Umeå 1961 bieg indywidualny
srebro Umeå 1961 sztafeta
Odznaczenia
Order Przyjaźni Narodów Order „Znak Honoru” Medal „Za pracowniczą wybitność” (ZSRR)

ŻyciorysEdytuj

Z patrolem wojskowym (pierwowzorem biathlonu) po raz pierwszy zetknął się podczas służby w wojsku. Na arenie międzynarodowej po raz pierwszy pojawił się w 1959 roku, kiedy podczas mistrzostw świata w Courmayeur w biegu indywidualnym zajął 11. miejsce. Podczas rozgrywanych rok później VIII Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Squaw Valley zdobył brązowy medal, przegrywając tylko ze Szwedem Klasem Lestanderem i Anttim Tyrväinenem z Finlandii. Był to pierwszy w historii medal olimpijski w biathlonie dla Związku Radzieckiego.

Podczas mistrzostw świata w Umeå w 1961 roku, wspólnie z Walentinem Pszenicynem i Dmitrijem Sokołowem zdobył wicemistrzostwo świata w sztafecie. Ponadto w biegu indywidualnym również zajął drugie miejsce, plasując się za Finem Kalevim Huuskonenem a przed jego rodakiem, Paavo Repo. Jeszcze trzykrotnie startował w zawodach tego cyklu, jednak ani razu nie znalazł się w czołowej dziesiątce.

Ostatni sukces osiągnął podczas IX Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Innsbrucku w 1964 roku, zdobywając srebrny medal w biegu indywidualnym. Wyprzedził go tylko rodak – Władimir Miełanjin, a trzecie miejsce zajął Olav Jordet z Norwegii. Pierwotnie zarówno Aleksandrowi Priwałowowi jak i Olavowi Jordetowi przypisano po jednym niecelnym strzale, przy czym Norweg był szybszy w biegu i to on zajmował drugie miejsce. Po kontroli na strzelnicy pudło Aleksandra Priwałowa zamieniono na trafienie, co przesunęło go na drugie miejsce.

Po zakończeniu kariery pracował jako trener. W latach 1966-1991 prowadził reprezentację Związku Radzieckiego. W latach 1991-1994 opiekował się żeńską reprezentacją Rosji, następnie w latach 1995-1997 kierował reprezentacją Polski.

Został odznaczony między innymi medalem „Za pracowniczą wybitność”, Orderem Przyjaźni Narodów i Orderem „Znak Honoru”[2].

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskieEdytuj

Rok Miejscowość Konkurencje
IN SP PU MS RL RM
1960 Squaw Valley 3. nd. nd. nd. nd. nd.
1964 Innsbruck 2. nd. nd. nd. nd. nd.

Mistrzostwa świataEdytuj

Rok Miejscowość Konkurencje
IN SP PU MS RL RM
1959 Courmayeur 11. nd. nd. nd. nd.
1961 Umeå 2. nd. nd. nd. 2. nd.
1962 Hämeenlinna 12. nd. nd. nd. nd.
1965 Elverum 16. nd. nd. nd. nd.
1966 Garmisch-Partenkirchen 11. nd. nd. nd. nd.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj