Otwórz menu główne

Aleksiej Aleksandrowicz Stenbock-Fermor (ros. Алексей Александрович Стенбок-Фермор, ur. 3 września 1835, zm. 4 października 1916 w Piotrogrodzie) – rosyjski generał-lejtnant, hrabia, stallmeister dworu cesarskiego.

Aleksiej Stenbock-Fermor
Алексей Стенбок-Фермор
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data urodzenia 3 września 1835
Data i miejsce śmierci 4 października 1916
Piotrogród
Przebieg służby
Lata służby 1855–1885, 1895–1916
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Główne wojny i bitwy wojna krymska,
wojna rosyjsko-turecka (1877-1878)
Odznaczenia
Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Fryderyka (Wirtembergia) I Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Aleksiej Stenbock-Fermor urodził się 3 września 1835 roku w rodzinie hrabiowskiej, wywodzącej się ze Szkocji i Szwecji, która w XVIII wieku wstąpiła na służbę rosyjską[1][2]. Jego ojcem był Aleksander Magnus Stenbock-Fermor (1809–1852), a matką Nadieżda z domu Jakowlewa (1815–1897)[3]. Ród Stenbocków-Fermorów był bogaty i cieszył się wielkim szacunkiem, małżeństwami skoligacony był z najważniejszymi rodzinami Imperium Rosyjskiego, m.in. z Kapnistami, Apraksinami, Meszczerskimi i Dołgorukimi[1]. Jego rodzina należała do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, a sam Aleksiej był wychowankiem prestiżowego Cesarskiego Liceum Aleksandrowskiego[4]. Służbę wojskową w jednostkach gwardyjskich rozpoczął 22 stycznia 1855 roku, a jako kornet wstąpił do Lejb-Gwardyjskiego Pułku Huzarów Jego Wysokości[4]. Wziął udział w wojnie krymskiej. W 1859 roku awansował do stopnia porucznika, a rok później został sztabs-rotmistrzem[4]. W 1862 roku mianowany rotmistrzem, a w wieku trzydziestu lat osiąga stopień pułkownika, a także zostaje fligiel-adiutantem[4]. W 1875 roku Stenbock-Fermor otrzymuje awans do stopnia generała-majora, zostając przy tym członkiem świty cesarza Aleksandra II[4]. Trzy lata później wziął udział wojnie rosyjsko-tureckiej, w czasie której pełnił funkcje dowódcy szwadronu i dywizjonu[4]. Po jej zakończeniu przez rok pełnił funkcję komendanta twierdzy Jassy, a w 1885 roku w stopniu generała-lejtnanta został zwolniony ze służby i przepisany do rezerwy sił kawalerii[4]. Swą karierę kontynuował na dworze cesarskim, gdzie 13 maja tego roku został mianowany na honorowe stanowisko stallmeistra[4]. W 1895 roku przywrócony do czynnej służby wojskowej[4]. Aleksiej posiadał znaczne dobra ziemskie i nieruchomości, m.in. pałac (dom, numer 50) na prestiżowym Nabrzeżu Angielskim w Petersburgu[1]. W pałacu tym organizowane były bale i spotkania antyartystyczne i kulturalne, a przez kilka miesięcy mieszkał tu także pruski poseł Otto von Bismarck[5]. Aleksiej Stenbock-Fermor był wpływową postacią na dworze cesarza Aleksandra III[6]. Posiadał także rezydencję w Carskim Siole[7]. Zmarł 4 października 1916 w Piotrogrodzie w wieku osiemdziesięciu jeden lat.

RodzinaEdytuj

 
Herb rodu Stenbock-Fermor

Żonaty z Margaritą Siergiejewną, z rodu Dołgorukich (1839–1912)[7]. Z tego związku miał następujące dzieci:

  • Nadieżda Aleksiejewna (ur. 1 czerwca 1864), dama dworu (friejlina), wyszła za hrabiego Piotra Kapnista
  • Margarita Aleksiejewna, dama dworu (friejlina), wyszła za mąż za księcia Pawła Jengałyczewa
  • Siergiej Aleksiejewicz, rotmistrz[7]

Służba wojskowaEdytuj

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

RosyjskieEdytuj

ZagraniczneEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Kn.sobaka.ru: Дважды Графское (ros.). [dostęp 2013-22-10].
  2. Genealogisches Handbuch der livländischen Ritterschaft, Band 2, Zgorzelec 1935, s. 685-687.
  3. Genealogisches Handbuch der livländischen Ritterschaft, Band 2, Zgorzelec 1935, s. 689.
  4. a b c d e f g h i j k Grwar.ru: граф Стенбок-Фермор Алексей Александрович (ros.). [dostęp 2013-22-10].
  5. Votpusk.ru: Дом Стенбок-Ферморов (ros.). [dostęp 2013-22-10].
  6. V-mishakov.narod.ru: Страшная тайна смерти Чайковского (ros.). [dostęp 2013-22-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-07-12)].
  7. a b c Tsarselo.ru: Енгалычев Павел Николаевич (ros.). [dostęp 2013-22-10].