Aleksy (Dorodnicyn)

Aleksy, imię świeckie Aniempodist Jakowlewicz Dorodnicyn (ur. 21 października?/2 listopada 1859, zm. 1919 w Nowosybirsku) – rosyjski biskup prawosławny.

Aleksy
Aniempodist Dorodnicyn
Arcybiskup włodzimierski i suzdalski
Ilustracja
Kraj działania

Imperium Rosyjskie

Data urodzenia

2 listopada 1859

Data śmierci

1919

Arcybiskup włodzimierski i suzdalski
Okres sprawowania

1914–1917

Wyznanie

prawosławne

Kościół

Rosyjski Kościół Prawosławny

Śluby zakonne

marzec 1902

Prezbiterat

1902

Chirotonia biskupia

30 maja 1904

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

30 maja 1904

Miejscowość

Charków

Miejsce

Sobór Zwiastowania

Konsekrator

Arseniusz (Briancew)

Współkonsekratorzy

Mikołaj (Ziorow), Symeon (Pokrowski)

Był synem prawosławnego psalmisty. Ukończył seminarium duchowne w Jekaterynosławiu, a następnie, w 1885, uzyskał tytuł kandydata nauk teologicznych w Moskiewskiej Akademii Duchownej. W 1886 został zatrudniony w szkole duchownej w Chersoniu. Od 1890 łączył tę pracę z obowiązkami misjonarza zwalczającego działalność sztundystów. W 1891 uzyskał tytuł magistra nauk teologicznych. Od 1894 działał jako misjonarz w eparchii jekaterynosławskiej. Od 1901 wykładał w seminarium duchownym w Czernihowie.

W marcu 1902 złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Aleksy, po czym został wyświęcony na hieromnicha. W tym samym roku powierzono mu stanowisko inspektora seminarium duchownego w Stawropolu. W roku następnym otrzymał godność archimandryty i został rektorem seminarium duchownego w Wilnie.

30 maja 1904 w soborze Zwiastowania w Charkowie miała miejsce jego chirotonia na biskupa sumskiego, wikariusza eparchii charkowskiej, w której jako konsekratorzy udział wzięli arcybiskup charkowski Arseniusz, biskup taurydzki Mikołaj, biskup jekaterynosławski Symeon i inni hierarchowie. W lipcu 1905 został wikariuszem eparchii chersońskiej z tytułem biskupa jelizawietgradzkiego, po czym po miesiącu został przeniesiony do eparchii kazańskiej, ponownie jako biskup pomocniczy, z tytułem biskupa czystopolskiego. Równocześnie mianowano go rektorem Kazańskiej Akademii Duchownej. W 1910 obronił pracę doktorską z teologii.

W styczniu 1912 został biskupem saratowskim i carycyńskim. Dwa lata później otrzymał godność arcybiskupią, obejmując równocześnie zarząd eparchii włodzimierskiej i suzdalskiej. Urząd ten sprawował do 1917, gdy został z niego usunięty przez zjazd duchowieństwa, który oskarżył go o despotyczne traktowanie podległych mu kapłanów. W roku następnym udał się do eparchii jekaterynosławskiej, gdzie usiłował zorganizować wokół siebie grupę duchowieństwa niechętnego metropolicie kijowskiemu Włodzimierzowi. Za zaangażowanie w ruch na rzecz ogłoszenia jednostronnie autokefalii Kościoła prawosławnego na Ukrainie po jego śmierci w styczniu 1918 został suspendowany.

Zmarł w 1919 w Nowosybirsku, przed śmiercią suspensa została z niego zdjęta. Uroczystościom jego pogrzebu przewodniczył metropolita Eulogiusz (Gieorgijewski).

Bibliografia

edytuj