Otwórz menu główne

Aleksy, imię świeckie Wasilij Michajłowicz Palicyn (ur. 4 sierpnia 1881 w Dubrowskim, zm. 8 kwietnia 1952) – rosyjski biskup prawosławny.

Aleksy
Wasilij Palicyn
arcybiskup kujbyszewski i syzrański
Ilustracja
W dniu chirotonii biskupa Grzegorza (Czukowa), arcybiskup Aleksy drugi z prawej
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia 1881
Dubrowskoje
Data śmierci 8 kwietnia 1952
arcybiskup kujbyszewski i syzrański
Okres sprawowania 1942–1952
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia kujbyszewska
Śluby zakonne 1914
Diakonat 1914
Prezbiterat 1914
Sakra biskupia 28 marca 1926
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 28 marca 1926

Był synem kapłana prawosławnego. W 1910 ukończył seminarium duchowne w Riazaniu. Następnie przez dwa lata studiował weterynarię, jednak w 1913 zrezygnował z nauki w tym kierunku i wstąpił do jednego z monasterów w Kijowie, składając w nim w 1914 wieczyste śluby mnisze. W tym samym roku był kolejno wyświęcany na hierodiakona i hieromnicha. Jeszcze w 1914 przeniósł się do monastyru Dońskiego w Moskwie; do 1917 żył w domu biskupim metropolii piotrogrodzkiej. W 1919 otrzymał godność archimandryty. W latach 1922–1923 ponownie przebywał w Monasterze Dońskim, jako jego przełożony. W 1923 został na trzy miesiące aresztowany. Po zwolnieniu ponownie objął obowiązki przełożonego, które pełnił do 1924. Aresztowany ponownie we wrześniu 1924 razem z ks. Aleksandrem Chotowickim pod zarzutem aktywnego udziału w życiu Kościoła, głoszenia skrajnie prawicowych poglądów politycznych i gromadzenia wokół siebie „reakcyjnego” duchowieństwa i wiernych. Skazany na trzyletnią zsyłkę, przebywał do 1925 w Kraju Narymskim. Następnie otrzymał zezwolenie na powrót do Moskwy.

28 marca 1926 przyjął chirotonię biskupią z tytułem biskupa możajskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej. Nigdy nie podjął działalności biskupiej, gdyż na krótko po chirotonii został aresztowany i osadzony w obozie w dawnym Monasterze Sołowieckim. W 1930 został ponownie zesłany na Syberię.

W 1941 mógł ponownie podjął działalność duszpasterską, jako arcybiskup wołokołamski, wikariusz eparchii moskiewskiej. Między październikiem a grudniem 1941, w czasie ewakuacji locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego, metropolity moskiewskiego i kołomieńskiego Sergiusza, tymczasowo zarządzał eparchię moskiewską. W 1942 został arcybiskupem kujbyszewskim i syzrańskim. Rok później uczestniczył w soborze biskupów, który wybrał metropolitę Sergiusza na patriarchę moskiewskiego i całej Rusi. Po jego zakończeniu prowadził działania na rzecz powrotu do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego byłych duchownych i wiernych Żywej Cerkwi w Azji Środkowej. Przez władze radzieckie uważany był za duchownego nielojalnego wobec rządu.

Zmarł po dwuletniej chorobie w 1952 i został pochowany w soborze Opieki Matki Bożej w Kujbyszewie.

Odznaczony medalem „Za obronę Moskwy”.

BibliografiaEdytuj