Aleksy Antkiewicz

polski bokser

Aleksy Antkiewicz (ur. 12 listopada 1923 w Katlewie, zm. 3 kwietnia 2005 w Gdańsku) – polski bokser, pierwszy powojenny medalista olimpijski, zwany „Bombardierem z Wybrzeża”.

Aleksy Antkiewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

12 listopada 1923
Katlewo

Data i miejsce śmierci

3 kwietnia 2005
Gdańsk

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
brąz Londyn 1948 boks
(waga piórkowa)
srebro Helsinki 1952 boks
(waga lekka)
Mistrzostwa Europy
brąz Warszawa 1953 waga lekka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Odznaka Zasłużony Mistrz Sportu
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie
Aleksy Antkiewicz (drugi od prawej)

ŻyciorysEdytuj

Dzieciństwo i młodośćEdytuj

Syn Bronisława i Leokadii z domu Zabłona. W rodzinnej miejscowości mieszkał tylko trzy lata, gdyż w 1926 roku rodzina przeniosła się do Gdyni. Pierwsze zetknięcie z boksem miało miejsce w 1938 roku w miejscowym klubie Błękitni. Gdy pierwszy klub został rozwiązany, zmienił tuż przed wojną barwy klubowe na Flotę Gdynia. Podczas okupacji niemieckiej pracował na kolei jako przymusowy robotnik. Koniec wojny zastał go w obozie pracy w Burghausen, w Bawarii, który został wyzwolony przez VIII Armię USA. Tam też stoczył pierwsze walki z czarnoskórymi Amerykanami. Wrócił do Polski przez Czechosłowację. Rodzina (miał jeszcze trzech młodszych braci: Ryszarda, Henryka i Mieczysława) przeżyła wojnę. Po powrocie do Trójmiasta - wrócił też do boksu, ale często zmieniał kluby: Grom Gdynia (1945), Kotwica Gdynia (1946), a następnie MKS Gdynia (1946–1948), który po przeniesieniu do Gdańska przekształcił się w Gwardię Gdańsk (1949–1955). W barwach tego klubu walczył do zakończenia kariery (6 lutego 1955).

Od 2 sierpnia 1948 roku służył w Milicji Obywatelskiej w Gdańsku. Nie pełnił typowej służby, zajmował się treningami i przygotowaniami do występów sportowych. Służbę w MO zakończył 1 maja 1959 roku w stopniu porucznika[1].

Pochowany na Cmentarzu Salvator Nowy w Gdańsku (kwatera 4-3-1)[2].

 
Grób Aleksego Antkiewicza

Sukcesy sportoweEdytuj

Jako jedyny Polak zdobył medal podczas Igrzysk Olimpijskich w Londynie 1948, gdzie zajął trzecie miejsce w wadze piórkowej (w półfinale pokonał go późniejszy mistrz Ernesto Formenti z Włoch). Jeszcze większy sukces odniósł cztery lata później, gdy na olimpiadzie w Helsinkach 1952 wywalczył srebrny medal w wadze lekkiej (przegrał z innym Włochem Aureliano Bolognesim).

Czterokrotnie startował w Mistrzostwach Europy. W Dublinie 1947 i w Oslo 1949 zajmował miejsca w ćwierćfinale wagi piórkowej. W Mediolanie 1951 odpadł w eliminacjach wagi lekkiej, a w pamiętnych dla Polski mistrzostwach w Warszawie 1953 zdobył brązowy medal (także w kategorii lekkiej).

Był pięciokrotnym mistrzem Polski: w wadze piórkowej w 1947, 1948, 1949 i 1950 oraz w wadze lekkiej w 1951, a raz wicemistrzem (w wadze lekkiej w 1954).

Wystąpił 13 razy w reprezentacji Polski, wygrywając 6 walk i 7 przegrywając. W swojej karierze stoczył 250 walk, 215 wygrał, 8 zremisował i 27 przegrał.

Kariera trenerskaEdytuj

Po zakończeniu kariery pracował jako trener w macierzystym klubie Wybrzeżu Gdańsk. Jego wychowankami byli m.in. olimpijczycy Henryk Dampc, Hubert Skrzypczak i Kazimierz Adach. W latach 1974–1989 prowadził drużynę bokserską Czarnych Słupsk.

Życie prywatneEdytuj

Dwukrotnie żonaty: pierwsza małżonka Lidia (1929–1976), druga żona Zofia. Miał trzy córki: Bożenę, Elżbietę i Katarzynę. Wiele lat mieszkał w Słupsku, potem u córki w Gdańsku.

Nagrody, odznaczenia i tytułyEdytuj

W 1948 został laureatem Plebiscytu Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski, a w 1989 Nagrody im. Aleksandra Rekszy. W 1999 nadano mu tytuł honorowego obywatela miasta Słupska.

Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Oficerskim (2003)[3] Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi (1953)[4], odznaką Zasłużony Mistrz Sportu i medalem Europejskiej Federacji Boksu Amatorskiego.

UpamiętnienieEdytuj

Słupskie rondo u zbiegu ulic Kaszubskiej, Madalińskiego i Kościuszki od 2005 roku nosi imię Aleksego Antkiewicza.

PrzypisyEdytuj

  1. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa (pol.). Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2022-06-02].
  2. Wyszukiwarka miejsca pochówku w Gdańsku
  3. M.P. z 2003 r. nr 53, poz. 839 „za wybitne zasługi w działalności na rzecz rozwoju polskiego boksu”.
  4. M.P. z 1953 r. nr 93, poz. 1255 „za zasługi w dziedzinie upowszechniania kultury fizycznej”.

Linki zewnętrzneEdytuj