Alexander Löhr

austriacki i niemiecki generał

Alexander Löhr (ur. 20 maja 1885 w Turnu-Severin, stracony 26 lutego 1947 w Belgradzie) – niemiecki wojskowy, oficer lotnictwa Austro-Węgier, Austrii i Rzeszy Niemieckiej, generał pułkownik.

Alexander Löhr
Sasza
Ilustracja
Alexander Löhr w 1939
Generaloberst Generaloberst
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1885
Drobeta-Turnu Severin, Rumunia
Data i miejsce śmierci 26 lutego 1947
Belgrad, Jugosławia
Przebieg służby
Lata służby 1906–1945
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Roundel of Austria.svg Bundesheer
Roundel of Austria.svg Österreichische Luftstreitkräfte
Balkenkreuz.svg Luftwaffe
Jednostki 4 Flota Powietrzna Luftwaffe
Grupa Armii E
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
podpis
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego Krzyż Żelazny (1939) I Klasy Krzyż Żelazny (1939) II Klasy Kawaler Orderu Franciszka Józefa Krzyż Zasługi Wojskowej (w czasie wojny) Medal Rannych – czterokrotnie ranny (Austro-Węgry)
Belgrad zniszczony w terrorystycznym[1] nalocie Luftwaffe na rozkaz Alexandra Löhra

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z mieszanego małżeństwa, ojciec był Niemcem, matka Rumunką wyznania prawosławnego, stąd też przezywano go Sasza. Doskonale władał kilkoma językami: niemieckim, rosyjskim, serbsko-chorwackim, rumuńskim i węgierskim, co wykorzystał jako dowódca wojskowy na Bałkanach w czasie II wojny światowej.

Od 1905 roku służył w c. i k. Armii. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem od 1 listopada 1905. Został wcielony do Węgierskiego Pułku Piechoty Nr 85 w Lewoczy[2]. Od 1913 roku był członkiem sztabu generalnego. W latach 1918–1934 współorganizował Siły Powietrzne Austrii. Lotnictwo austriackie rozwijał potajemnie, łamiąc w ten sposób ustalenia traktatu wersalskiego kończącego I wojnę światową[3].

Był gorliwym nazistą[3]. Jako generał major był jednym z głównych powierników Adolfa Hitlera w czasie Anschlussu Austrii. Po zajęciu Austrii przez III Rzeszę w latach 1938–1939 był dowódcą Luftwaffe na terenach tzw. Ostmarku.

W czasie kampanii wrześniowej dowodził 4 Flotą Powietrzną, która 25 września 1939 roku dokonała dywanowego nalotu na oblężoną Warszawę, zgodnie z opracowaną przez Löhra koncepcją, by bombowce kierować na centra administracyjne wroga. W 11-godzinnym nalocie zginęło 10 000 ludzi[3]. 4 Flotą Powietrzną dowodził do 1 lipca 1942 roku.

6 i 7 kwietnia 1941 4 Flota Powietrzna Luftwaffe pod dowództwem gen. Löhra dokonała nalotów na Belgrad, w których zginęło - wg różnych danych - od 2 000 do 10 000 osób. Atak nastąpił z zaskoczenia i miał na celu zdezorganizowanie obrony, złamanie oporu i sterroryzowanie ludności cywilnej.

Od 1 stycznia 1943 do maja 1945 dowodził Grupą Armii E[4], która była odpowiedzialna za mordowanie włoskich żołnierzy po kapitulacji tego kraju[potrzebny przypis] oraz greckich i jugosłowiańskich cywilów, zabijanych w odwecie za działania partyzantów. Wojska Löhra są także odpowiedzialne za deportacje ok. 50 tys. greckich Żydów do obozów zagłady[3].

Wzięty do niewoli przez oddziały angielskie w Austrii w maju 1945, został przekazany i uwięziony w Jugosławii, gdzie przeprowadzono proces (5–16 lutego 1947), w trakcie którego uznano go winnym zbrodni wojennych i skazano na śmierć przez rozstrzelanie. Wyrok wykonano 26 lutego 1947 roku w Belgradzie.

Poświęcone mu tablice pamiątkowe znajdują się na murach wojskowego kościoła św. Krzyża i kościoła wojskowego św. Jana Nepomucena w Wiedniu oraz w krypcie bohaterów pod pałacem cesarskim[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Anthony Beevor, Stalingrad. Znak: Kraków 2008. ​ISBN 978-83-240-0979-4​. Str. 87
  2. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1907 ↓, s. 318, 594.
  3. a b c d e Bartosz T. Wieliński, Nazista i zbrodniarz czczony w Austrii, „Gazeta Wyborcza”, Agora SA, 22 grudnia 2014.
  4. Lexikon der Wehrmacht. [dostęp 2 lipca 2007].

BibliografiaEdytuj

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1907. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1906.
  • (praca zbiorowa), Encyklopedia II wojny światowej, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.