Alfabet koptyjski

Alfabet koptyjski – alfabetyczne pismo powstałe około I wieku naszej ery, służące do zapisu języka koptyjskiego.

Alfabet koptyjski
Ilustracja
Charakterystyka
Rodzaj fonetyczny
Typ pismo głoskowe (alfabet)
Kierunek pisma od lewej do prawej, od góry do dołu
Języki pisma język koptyjski
Historia
Systemy macierzyste alfabet grecki, demotyka
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Alfabet koptyjskiEdytuj

Alfabet koptyjski składa się z 24 liter alfabetu greckiego oraz 6 dodatkowych symboli z demotyki[1].

Majuskuła Minuskuła Wartość liczbowa Wartość[2] Grecki odpowiednik
    1 a Α, α
    2 b Β, β
    3 g Γ, γ
    4 d Δ, δ
    5 ě Ε, ε
    6 Ϛ, ϛ
(stigma)
    7 z Ζ, ζ
    8 ē ê Η, η
    9 th Θ, θ
    10 i/j Ι, ι
    20 k Κ, κ
    30 l Λ, λ
    40 m Μ, μ
    50 n Ν, ν
    60 ks Ξ, ξ
    70 ǒ Ο, ο
    80 p Π, π
    100 r Ρ, ρ
    200 s Σ, σ, ς }
    300 t Τ, τ
    400 u/v/y Υ, υ
    500 ph Φ, φ
    600 k(h) Χ, χ
    700 ps Ψ, ψ
    800 ō ô Ω, ω
    š brak
    90 f Ϙ, ϙ
(koppa)
    h brak
    brak
    č brak
    c/kj Ϙ, ϙ
(koppa)
    ti brak
    900 brak

Litery z demotykiEdytuj

Litery z demotyki służyły do oznaczania egipskich fonemów, nieobecnych w języku greckim[1]

Hieroglify   Demotyki   Koptyjskie Wartość
SA
    [ š ]
f
    [ f ]
F18
Y1
    [ h ]
U29
    [ č ]
k
    [ c/kj ]
D37
t
    [ ti ]

Historia alfabetu koptyjskiegoEdytuj

Pierwsze znane testy zapisane alfabetem starokoptyjskim powstały w I wieku naszej ery i służyły do zapisu tekstów magicznych. Dalszy rozwój pisma koptyjskiego było związany z przyjęciem chrześcijaństwa i tłumaczeniem Nowego Testamentu oraz tekstów biblijnych[3]. Używanie języka koptyjskiego zostało administracyjnie zakazane w 706 roku i język ten wymarł pomiędzy XV-XVII wiekiem. Obecnie język i pismo koptyjskie są używane jedynie jako język liturgiczny w kościele koptyjskim[4]

PrzypisyEdytuj

  1. a b Davies 1998 ↓, s. 30.
  2. Majewicz 1989 ↓, s. [115].
  3. Davies 1998 ↓, s. 30-31.
  4. Majewicz 1989 ↓, s. 42.

BibliografiaEdytuj