Alfons Kühn

polski inżynier, polityk, minister

Alfons Walenty Kühn (ur. 14 lutego 1878 w Przejmach w powiecie przasnyskim, zm. 27 stycznia 1944 w Warszawie) – polski inżynier, działacz państwowy II Rzeczypospolitej, poseł na Sejm III kadencji, minister komunikacji kilku rządów RP.

Alfons Kühn
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

14 lutego 1878
Przejmy, Królestwo Polskie

Data i miejsce śmierci

27 stycznia 1944
Warszawa, Polska pod okupacją III Rzeszy

Minister komunikacji
Okres

od 28 czerwca 1928
do 6 września 1932

Przynależność polityczna

Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem

Poprzednik

Paweł Romocki

Następca

Michał Butkiewicz

Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Wielki Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Krzyż Orderu Korony (Belgia) Order Trzech Gwiazd I klasy (Łotwa) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Włoch
Grób Alfonsa Kühna na cmentarzu Powązkowskim

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Edmunda i Zofii z Erlickich. Ukończył państwową szkołę realną w Warszawie[1]. Z wykształcenia inżynier elektryk. Absolwent Technische Universität Darmstadt, od 1903 pracował w magistracie warszawskim. Wykładowca w Wyższej Szkole Handlowej, później w Szkole Głównej Handlowej. Był pracownikiem Komisji Odbudowy Kraju i Racjonalnego Budownictwa Tymczasowej Rady Stanu[2]. Od 1918 (z przerwą 1928–1932) do września 1934 dyrektor Tramwajów i Autobusów m. Warszawy (miejskie przedsiębiorstwo komunikacyjne). W 1920 komisarz transportowy Rady Obrony Stolicy. W latach 1928–1932 minister komunikacji w kolejnych gabinetach rządowych, w 1932 równocześnie minister robót publicznych. W latach 1930–1934 poseł na Sejm RP z listy BBWR.

W latach 1934–1942 zarządca, a następnie dyrektor naczelny Elektrowni Warszawskiej. Działacz Stowarzyszenia Elektryków Polskich, członek Państwowej Rady Elektrycznej, prezes Związku Przedsiębiorstw Tramwajowych i Kolei Dojazdowych w Polsce. Został prezesem Rady Głównej Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej[3] oraz przewodniczącym Kapituły Odznaki Honorowej Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej[4].

Od 8 grudnia 1922 był mężem Julii Sommer[1].

Zmarł 27 stycznia 1944 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 85-6-10,11)[5].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 403–404.
  2. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 223.
  3. „Lot Polski” 1933, nr 11, s. 27.
  4. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 38.
  5. Cmentarz Stare Powązki: KUHNOWIE, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-12-10].
  6. Odznaczenia P. Prezydenta za zasługi na polu organizacji obrony przeciwlotniczej. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 185 z 18 sierpnia 1938. 
  7. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  8. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 28.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj