Alfred Prager

Alfred Prager (ur. 5 czerwca 1899 we Lwowie, zm. 11 listopada 1956 w Londynie) - legionista i peowiak, podpułkownik Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych, pułkownik artylerii[potrzebny przypis].

Alfred Prager
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1899
Lwów
Data i miejsce śmierci 11 listopada 1956
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1914-1947
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 5 Pułk Artylerii Ciężkiej
15 Pułku Artylerii Lekkiej
Stanowiska dowódca dywizjonu artylerii
zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Wojska Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania)
Grób płk. art. Alfreda Pragera

ŻyciorysEdytuj

Alfred Prager urodził się 5 czerwca 1899 roku we Lwowie, w rodzinie Adolfa i Małgorzaty z domu Nibergall.

5 sierpnia 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach I i V batalionu. Latem 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego. W lutym 1918 roku, po bitwie pod Rarańczą, został internowany w Żurawicy. Po ucieczce z internowania podjął działalność konspiracyjną w Polskiej Organizacji Wojskowej.

Z dniem 1 stycznia 1921 roku został mianowany z podoficera na podporucznika w 1 pułku artylerii ciężkiej[1].

Po zakończeniu wojny z bolszewikami pełnił zawodową służbę wojskową w 3 pułku artylerii ciężkiej w garnizonie Wilno[2][3]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 716. lokatą w korpusie oficerów artylerii[4]. W 1928 roku złożył maturę w gimnazjum matematyczno-przyrodniczym. 27 stycznia 1930 roku został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 28. lokatą w korpusie oficerów artylerii[5]. Z dniem 1 kwietnia 1930 roku został przydzielony na pięciomiesięczny kurs dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu[6].

W styczniu 1931 roku otrzymał przeniesienie z 3 pac do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim[7]. W szkole pełnił służbę na stanowiskach: oficera 2 baterii artylerii ciężkiej (1931–1932), oficera 8 baterii (1933–1934) i oficera baterii podchorążych artylerii (1934–1936)[8]. Od sierpnia 1936 roku pełnił służbę w 5 pułku artylerii ciężkiej w Krakowie. Początkowo na stanowisku dowódcy baterii, a następnie pełniącego obowiązki dowódcy dywizjonu. W 1938 roku został mianowany majorem w korpusie oficerów artylerii i zatwierdzony na stanowisku dowódcy II dywizjonu[9]. Na tym samym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku[10][11][12].

Z dniem 15 lipca 1943 roku został przydzielony czasowo z 1 pułku artylerii lekkiej do Biura Ogólno Organizacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej na okres 3 miesięcy[13]. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1945 roku w korpusie oficerów artylerii.

W 1945 roku wyznaczony został na stanowisko I zastępcy dowódcy 15 pułku artylerii lekkiej. 17 września 1946 roku wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. 16 kwietnia 1947 roku, po rozwiązaniu 15 pal, został przydzielony do 103 Oddziału PKPR (ang. 103 Basic Unit Polish Resettlement Corps).

Zmarł 11 listopada 1956 roku. Został pochowany na Cmentarzu Brompton w Londynie.

Alfred Prager był żonaty z Janiną Szczyrkowską, z którą miał syna Leszka Eugeniusza (ur. 23 listopada 1927 roku). Syn pułkownika był inżynierem elektrykiem. 11 listopada 1965 roku otrzymał brytyjskie obywatelstwo[14].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 16 z 23 kwietnia 1921 roku, s. 814.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 702, 751.
  3. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 411, 475.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 213.
  5. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 28.
  6. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 228.
  7. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 15.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 195, 816.
  9. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 166, 752.
  10. Głowacki 1986 ↓, s. 336.
  11. Steblik 1989 ↓, s. 734.
  12. Zarzycki 1996 ↓, s. 21 tu błędnie, jako Alfred Pragier.
  13. Rozkazy dzienne 1943 ↓, s. 151.
  14. Gazeta Londyńska nr 43846 z 21 grudnia 1965 roku [1].

BibliografiaEdytuj