Otwórz menu główne

Alfred Zachariewicz

architekt polski

Alfred Zachariewicz (ur. 26 sierpnia 1871 we Lwowie, zm. 11 lipca 1937 w Warszawie)[1] – polski architekt, przedstawiciel historyzmu i modernizmu.

Alfred Zachariewicz
Ilustracja
Alfred Zachariewicz (1893)
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1871
Lwów
Data i miejsce śmierci 11 lipca 1937
Warszawa
Narodowość polska
Dziedzina sztuki architektura
Epoka historyzm, modernizm
Ważne dzieła

ŻyciorysEdytuj

Był synem prof. Juliana Zachariewicza. Uczęszczał do różnych szkół średnich we Lwowie. Maturę zdał w 1890, po czym podjął studia na Wydziale Budownictwa Szkoły Politechnicznej we Lwowie. Pod kierunkiem ojca zdobył gruntowne wyszkolenie zawodowe w dziedzinie architektury, budownictwa i inżynierii lądowej. Następnie studiował w Wyższej Szkole Technicznej w Wiedniu. Po powrocie do Lwowa pracował przez krótki czas na Politechnice. W 1903, jako "bardzo uzdolniony", zdał tzw. drugi egzamin państwowy. Już pod koniec XIX w. wygrywał konkursy architektoniczne, został też wspólnikiem firmy architektoniczno-budowlanej prof. Jana Lewińskiego. Aktywnie uczestniczył w ówczesnych wielkich przedsięwzięciach architektoniczno-budowlanych we Lwowie (m.in. nieistniejący dziś słynny pasaż Mikolascha i główny dworzec kolejowy), zbudowanych w stylu secesyjnym. Był także cenionym konstruktorem budowlanym.

Wraz z Józefem Sosnowskim założył firmę: Pierwsze Krajowe Przedsiębiorstwo Robót Żelazobetonowych. W swoim biurze projektował dużo żelbetowych mostów i konstrukcji różnych zakładów przemysłowych (jego dziełem są między innymi kesony żelbetowe na Wiśle pod Krakowem i na Sole pod Oświęcimiem, most na Sanie w Zarzeczu koło Niska[2], szereg monumentalnych obiektów, banków: Towarzystwo Kredytowe Ziemskie we Lwowie, Izba Przemysłowo-Handlowa we Lwowie, Dworzec Główny we Lwowie, kilkanaście fabryk, rzeźni, chłodni, bekoniarni, szkół, gmachów publicznych i domów czynszowych, gmach PKO we Lwowie, gmach główny BGK w Warszawie, Drugi Dom Techników we Lwowie). O jego osiągnięciach pisano z uznaniem w wielu fachowych pismach krajowych i zagranicznych. Został jednym ze wspólników fabryki cukierniczej „Dr. Jan Rucker i Sp.” we Lwowie[3].

W 1915, po prawie rocznej okupacji Lwowa przez wojska rosyjskie, podobnie jak wielu innych Polaków, został wywieziony do Rosji. Wrócił z niej wyczerpany fizycznie i psychicznie dopiero w 1918.

PrzypisyEdytuj

  1. Piotr Czartoryski-Sziler, Julian i Alfred Zachariewiczowie – sławni architekci Lwowa, "Nasz Dziennik" (pol.) [dostęp 2012-04-12]
  2. J.A. Borzęcki, J. Myjak, Historia pewnego dworu (życiorysy rzek – San cz. VIII), "Tygodnik Nadwiślański", 5, 1985, nr 39 (230), s. 7.
  3. Dział ekonomiczny. Lwów fabryczny (Fabryka czekolady i cukrów dr. Ruckera i Sp.). „Słowo Polskie”, s. 9, Nr 561 z 10 grudnia 1906. 

BibliografiaEdytuj