Ambasada RP w Kijowie

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie[2] (ukr. Посольство Республіки Польща в Києві[3]) – polska placówka dyplomatyczna w stolicy Ukrainy, Kijowie.

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej na Ukrainie z siedzibą w Kijowie[1]
Посольство Республіки Польща в Україні
Logo
Ilustracja
Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie
Państwo

 Ukraina

Data utworzenia

1921, 1947 (konsulat), 1992

Chargé d’affaires

Agnieszka Góralska

Adres
Jarosławiw Wał 12, 01901 Kijów
Położenie na mapie Kijowa
Mapa konturowa Kijowa, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej na Ukrainie z siedzibą w Kijowie”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, u góry znajduje się punkt z opisem „Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej na Ukrainie z siedzibą w Kijowie”
Położenie na mapie Kijowa i obwodu kijowskiego
Mapa konturowa Kijowa i obwodu kijowskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej na Ukrainie z siedzibą w Kijowie”
Ziemia50°27′00″N 30°30′43″E/50,450000 30,511944
Strona internetowa
Okręgi konsularne w Ukrainie (kolor czerwony – Wydział Konsularny Ambasady RP w Kijowie).
ul. Hruszewskiego 20/Szowkowyczna 1. Budynek Konsulatu Generalnego RP w Kijowie (1923–1939)

Podział organizacyjny

edytuj
  • Wydział Polityczny
  • Biuro Attaché Obrony
  • Wydział Ekonomiczny
  • Wydział Administracji i Finansów
  • Wydział Konsularny

Historia przedstawicielstwa i siedziby

edytuj
Osobny artykuł: Stosunki polsko-ukraińskie.

1918–1921

edytuj

Pierwsze przedstawicielstwo dyplomatyczne w Kijowie powołały władze Rzeczypospolitej Polskiej po traktacie brzeskim w okresie Państwa Ukraińskiego, zwanego też Hetmanatem (1918–1919). Początkowo było określane jako Królewsko-Polskie Przedstawicielstwo na Ukrainie, następnie Poselstwo Polskie na Ukrainie. Po uznaniu przez niepodległe państwo polskie Ukraińskiej Republiki Ludowej (1920) Polska utrzymywała posła przy rządzie URL, do wycofania jego uznania po traktacie ryskim z Rosją Sowiecką i marionetkową Ukrainą Sowiecką (USRR).

1921–1939

edytuj

Stosunki dyplomatyczne pomiędzy Polską a USRR utrzymywano w latach 1921–1923, poselstwo RP pełniło misję w ówczesnej (do 1934) stolicy Ukraińskiej SRR – Charkowie. W Kijowie utrzymywano placówkę konsularną (konsulat 1919, konsulat 1926–1934, konsulat generalny 1934–1939). W 1921 konsulat mieścił się przy ul. Żytomierskiej, w latach 1930–1939 przy ówczesnej ul. Karola Liebknechta 1 (dziś ul. Szowkowyczna). Wobec powstania ZSRR Ukraińska SRR utraciła w 1923 prawo do samodzielnej reprezentacji dyplomatycznej i przyjmowania dyplomatów zagranicznych. Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 ostatni konsul generalny RP w Kijowie Jerzy Matusiński został 30 września 1939 z pogwałceniem immunitetu dyplomatycznego aresztowany przez NKWD i zamordowany w do dziś nie wyjaśnionych okolicznościach.

1945–1991

edytuj

Po II wojnie światowej PRL otworzyła konsulat w Kijowie w 1948. Mieścił się przy ul. Liebknechta 28. W latach 1950–1957 był to konsulat, następnie konsulat generalny.

po 1992

edytuj

Współcześnie stosunki dyplomatyczne Polska i Ukraina nawiązały 4 stycznia 1992 po rozpadzie ZSRR i uzyskaniu niepodległości przez Ukrainę. Oba państwa utworzyły własne przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsularne.

Do 2014 funkcjonował w Sewastopolu Konsulat Generalny RP, ewakuowany 8 marca po rosyjskiej okupacji półwyspu[4]. W 2012 został otwarty Konsulat Generalny RP w Doniecku, który został następnie zawieszony w 2014, a ostatecznie zamknięty w 2015 w konsekwencji wojny w Donbasie.

W lutym 2022 ambasador Bartosz Cichocki obok nuncjusza apostolskiego był jedynym ambasadorem, który nie wyjechał z Kijowa podczas jego oblężenia[5].

Posłowie/Ambasadorowie RP na Ukrainie

edytuj

Wobec powstania ZSRR Ukraińska SRR utraciła prawo do samodzielnej reprezentacji dyplomatycznej i przyjmowania dyplomatów zagranicznych. Funkcje komisariatu ludowego spraw zagranicznych USRR przejął komisariat ludowy spraw zagranicznych ZSRR, a następnie MSZ ZSRR. Stosunki dyplomatyczne Polski z Ukrainą zostały wznowione po deklaracji niepodległości Ukrainy i uznaniu niepodległości państwa ukraińskiego przez Polskę w grudniu 1991.

Po 1991:

Kierownicy konsulatu w Kijowie

edytuj

Zobacz też

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. Obwieszczenie Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 17 sierpnia 2021 r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Zagranicznych lub przez niego nadzorowanych (M.P. z 2021 r. poz. 809).
  2. Ambasada RP w Kijowie. Serwis Rzeczypospolitej Polskiej. [dostęp 2022-07-22]. (pol.).
  3. Посольство Республіки Польща в Києві. Serwis Rzeczypospolitej Polskiej. [dostęp 2022-07-22]. (ukr.).
  4. Krym: Ewakuacja polskiego konsulatu w Sewastopolu.
  5. Ambasador RP w Kijowie: to miasto jest nie do zdobycia [online], polsatnews.pl, 2 marca 2022 [dostęp 2022-03-02] [zarchiwizowane z adresu 2022-03-02].
  6. Stanisław Wańkowicz  – epitafium na Rossie.
  7. Prezes Polskiej Komisji Repatriacyjnej w Kijowie według Teofil Skalski: Terror i cierpienie: Kościół katolicki na Ukrainie 1900-1932, „Norbertinum” Lublin 1995, s. 220, 226, 252, ISSN 1426-5354.

Bibliografia

edytuj
  • Mirosław Golon: Moskwa, Kijów, Mińsk, Leningrad, Wilno…, Problem utworzenia i działalności polskich placówek konsularnych w ZSRR w latach 1944–1972, [w:] Mieczysław Wojciechowski (red.), Polska polityka wschodnia w XX wieku, Włocławek-Toruń 2004, s. 201–237.
  • Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918–2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, s. 584, ISBN 978-83-7452-019-5.
  • Jan Jacek Bruski: Nieznane polskie dokumenty na temat Hołodomoru. Efekty rekonesansu archiwalnego w Moskwie, [w:] Nowa Ukraina nr 1–2/2008, s. 67.
  • Michał Kolasiński: Polskie poselstwo w Kijowie (październik 1918 – luty 1919) w świetle ukraińskich archiwaliów, Historia i Polityka, tom VII, rok 2008, s. 9–24.

Linki zewnętrzne

edytuj