Otwórz menu główne

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie (ukr. Посольство Республіки Польща в Україні) – polska placówka dyplomatyczna w stolicy Ukrainy, Kijowie.

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie
Посольство Республіки Польща в Україні
Coat of arms of Poland-official3.png
Ilustracja
Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie
Państwo  Ukraina
Data utworzenia 1921, 1992
Ambasador Bartosz Cichocki
Adres
Jarosławiw Wał 12, 01901 Kijów
Położenie na mapie Kijowa
Mapa lokalizacyjna Kijowa
Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie
Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie
Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie
Położenie na mapie Kijowa i obwodu kijowskiego
Mapa lokalizacyjna Kijowa i obwodu kijowskiego
Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie
Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie
Ziemia50°27′00″N 30°30′43″E/50,450000 30,511944
Strona internetowa
ul. Hruszewskiego 20/Szowkowyczna 1. Budynek Konsulatu Generalnego RP w Kijowie (1923-1939)

Podział organizacyjnyEdytuj

Wydział konsularny ambasadyEdytuj

Kijowski okręg konsularny obejmuje Kijów oraz obwody: kijowski, kirowohradzki, czerkaski i czernihowski.

Historia przedstawicielstwa i siedzibyEdytuj

1918-1921Edytuj

Pierwsze przedstawicielstwo dyplomatyczne w Kijowie powołały władze Królestwa Polskiego po traktacie brzeskim w okresie Państwa Ukraińskiego, zwanego też Hetmanatem (1918-1919). Początkowo było określane jako Królewsko-Polskie Przedstawicielstwo na Ukrainie, następnie Poselstwo Polskie na Ukrainie. Po uznaniu przez niepodległe państwo polskie Ukraińskiej Republiki Ludowej (1920) Polska utrzymywała posła przy rządzie URL, do wycofania jego uznania po traktacie ryskim z Rosją Sowiecką i marionetkową Ukrainą Sowiecką (USRR).

1921-1939Edytuj

Stosunki dyplomatyczne pomiędzy Polską a USRR utrzymywano w latach 1921-1923, poselstwo RP pełniło misję w ówczesnej (do 1934) stolicy Ukraińskiej SRR - Charkowie. W Kijowie utrzymywano placówkę konsularną (konsulat 1919, konsulat 1926-1934, konsulat generalny 1934-1939). W 1921 konsulat mieścił się przy ul. Żytomierskiej, w latach 1930-1939 przy ówczesnej ul. Karola Liebknechta 1 (dziś ul. Szowkowyczna). Wobec powstania ZSRR Ukraińska SRR utraciła w 1923 prawo do samodzielnej reprezentacji dyplomatycznej i przyjmowania dyplomatów zagranicznych. Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 ostatni konsul generalny RP w Kijowie Jerzy Matusiński został 30 września 1939 z pogwałceniem immunitetu dyplomatycznego aresztowany przez NKWD i zamordowany w do dziś nie wyjaśnionych okolicznościach.

1945-1991Edytuj

Po II wojnie światowej PRL otworzyła konsulat w Kijowie w 1948. Mieścił się przy ul. Liebknechta 28. W latach 1950-1957 był to konsulat, następnie konsulat generalny.

po 1992Edytuj

Współcześnie stosunki dyplomatyczne Polska i Ukraina nawiązały 4 stycznia 1992 po rozpadzie ZSRR i uzyskaniu niepodległości przez Ukrainę. Oba państwa utworzyły własne przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsularne.

Do 2014 funkcjonował w Sewastopolu Konsulat Generalny RP, ewakuowany 8 marca po rosyjskiej okupacji półwyspu[1]. W Doniecku w 2012 został otwarty Konsulat Generalny RP zawieszony w 2014, ostatecznie zamknięty w 2015 w konsekwencji wojny w Donbasie.

Posłowie/Ambasadorowie RP na UkrainieEdytuj

Wobec powstania ZSRR Ukraińska SRR utraciła prawo do samodzielnej reprezentacji dyplomatycznej i przyjmowania dyplomatów zagranicznych. Funkcje komisariatu ludowego spraw zagranicznych USRR przejął komisariat ludowy spraw zagranicznych ZSRR, a następnie MSZ ZSRR. Stosunki dyplomatyczne Polski z Ukrainą zostały wznowione po deklaracji niepodległości Ukrainy i uznaniu niepodległości państwa ukraińskiego przez Polskę w grudniu 1991.

Kierownicy konsulatu w KijowieEdytuj


BibliografiaEdytuj

  • Mirosław Golon: Moskwa, Kijów, Mińsk, Leningrad, Wilno..., Problem utworzenia i działalności polskich placówek konsularnych w ZSRR w latach 1944-1972, [w:] Mieczysław Wojciechowski (red.), Polska polityka wschodnia w XX wieku, Włocławek-Toruń 2004, s. 201-237
  • Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, s. 584, ​ISBN 978-83-7452-019-5
  • Jan Jacek Bruski: Nieznane polskie dokumenty na temat Hołodomoru. Efekty rekonesansu archiwalnego w Moskwie, [w:] Nowa Ukraina nr 1-2/2008, s. 67
  • Michał Kolasiński: Polskie poselstwo w Kijowie (październik 1918 - luty 1919) w świetle ukraińskich archiwaliów, Historia i Polityka, tom VII, rok 2008, s. 9-24

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Krym: Ewakuacja polskiego konsulatu w Sewastopolu
  2. Stanisław Wańkowicz — epitafium na Rossie
  3. prezes Polskiej Komisji Repatriacyjnej w Kijowie według Teofil Skalski: Terror i cierpienie : Kościół katolicki na Ukrainie 1900-1932, "Norbertinum" Lublin 1995, s. 220, 226, 252, ISSN 1426-5354