Otwórz menu główne

Amy Frazier

tenisistka amerykańska

Amy Frazier (ur. 19 września 1972 w St. Louis, Missouri) – amerykańska tenisistka, zwyciężczyni ośmiu turniejów zawodowych w grze pojedynczej, reprezentantka w Pucharze Federacji.

Amy Frazier
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 19 września 1972
St. Louis
Missouri
Wzrost 175 cm
Masa ciała 63 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1990
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 8 WTA, 4 ITF
Najwyżej w rankingu 13 (27 lutego 1995)
Australian Open 3R (1994, 1995, 2004, 2005)
Roland Garros 3R (1995, 2001)
Wimbledon 4R (1996, 2004)
US Open QF (1995)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 4 WTA, 5 ITF
Najwyżej w rankingu 24 (29 marca 1993)
Australian Open 2R (1989, 1990, 1993, 1996, 1997, 2001, 2002, 2006)
Roland Garros 3R (1995)
Wimbledon QF (1995)
US Open QF (1998)

Spis treści

Kariera tenisowaEdytuj

Ma za sobą udaną karierę juniorską, szczególnie w rozgrywkach krajowych; w juniorskiej rywalizacji wielkoszlemowej była m.in. półfinalistką singla i debla na Wimbledonie w 1988. W t.r. rozpoczęła występy w gronie tenisistek zawodowych, rok wcześniej debiutowała w seniorskim turnieju wielkoszlemowym (US Open). W 1988 awansowała do czołowej setki rankingu światowego (na pozycję nr 55), odniosła także pierwsze zwycięstwo nad rywalką z czołowej dziesiątki rankingu (Pam Shriver). W lutym 1989 pokonała w finale w Wichita Amerykankę Barbarę Potter, wygrywając swój pierwszy turniej zawodowy.

W 1991 była w IV rundzie (1/8 finału) dwóch turniejów wielkoszlemowych (Australian Open i Wimbledonu). Rok później była ćwierćfinalistką Australian Open i po raz pierwszy wystąpiła w turnieju Masters (dla najlepszych szesnastu zawodniczek). Drugi wielkoszlemowy ćwierćfinał osiągnęła w 1995 (US Open, pokonała m.in. piątą zawodniczkę rankingu Mary Pierce, przegrała z późniejszą zwyciężczynią Steffi Graf). W lutym 1995 została sklasyfikowana na pozycji nr 13 na świecie (najwyższe w karierze). Również w 1995 po raz drugi w karierze startowała w turnieju Masters.

Jest zawodniczką znaną ze stabilnej formy. Od zawodowego debiutu w 1988 nieprzerwanie kończy kolejne sezony w najlepszej setce, jedynie w 1988, 2003 i 2005 poza czołową pięćdziesiątką (najniżej w 2003 – nr 61). Za najszczęśliwsze miasto w jej karierze można uznać Tokio – wygrała tu dwa turnieje (Japan Open), ponadto aż siedmiokrotnie docierała do finałów (Japan Open i Nichirei). Do końca 2005 startowała w 67 turniejach wielkoszlemowych, co stanowi najlepszy wynik wśród obecnie występujących zawodniczek (nie licząc kontynuującej deblową karierę Navrátilovej); grała m.in. w dziewiętnastu z rzędu turniejach US Open.

W listopadzie 2005 wygrała swój ósmy turniej w karierze. W Quebecu pokonała w finale Szwedkę Arvidsson; wcześniej wyeliminowała w tym turnieju m.in. Słowaczkę Nagyovą i najwyżej rozstawioną Francuzkę Dechy.

W deblu Amy Frazier wygrała do listopada 2005 pięć turniejów (z czego trzy w Tokio), w dalszych ośmiu dochodziła do finałów (dwukrotnie w Tokio). W marcu 1993 zajmowała w rankingu deblistek miejsce nr 24. W Pucharze Federacji występowała jedynie w 1995; przyczyniła się do zwycięstwa nad Austrią, pokonując w singlu dwie rywalki – Judith Wiesner i Barbarę Schett. Zespół amerykański w tym sezonie dotarł do finału, w którym – już bez udziału Frazier – przegrał 2:3 z Hiszpanią.

Amy Frazier jest zawodniczką praworęczną, z oburęcznym bekhendem, grającą tenis ofensywny, z wczesnym atakiem na piłkę. W czasie wieloletniej kariery jej znakiem rozpoznawczym stało się charakterystyczne nakrycie głowy – daszek.

Finały turniejów WTAEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series
1988

2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza 15 (8–7)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 26 lutego 1989 Wichita Twarda   Barbara Potter 4:6, 6:4, 6:0
Zwyciężczyni 2. 25 lutego 1990 Oklahoma Twarda   Manon Bollegraf 6:4, 6:2
Finalistka 1. 30 września 1990 Tokio Dywanowa   Mary Joe Fernández 6:3, 2:6, 3:6
Zwyciężczyni 3. 24 maja 1992 Lucerna Twarda   Radka Zrubáková 6:4, 4:6, 7:5
Finalistka 2. 10 kwietnia 1994 Tokio Twarda   Kimiko Date 5:7, 0:6
Zwyciężczyni 4. 14 sierpnia 1994 Los Angeles Twarda   Ann Grossman 6:1, 6:3
Finalistka 3. 25 września 1994 Tokio Twarda   Arantxa Sánchez Vicario 1:6, 2:6
Zwyciężczyni 5. 16 kwietnia 1995 Tokio Twarda   Kimiko Date 7:6, 7:5
Finalistka 4. 21 kwietnia 1996 Tokio Twarda   Kimiko Date 5:7, 4:6
Finalistka 5. 20 kwietnia 1997 Tokio Twarda   Ai Sugiyama 6:4, 4:6, 4:6
Zwyciężczyni 6. 18 kwietnia 1999 Tokio Twarda   Ai Sugiyama 6:2, 6:2
Finalistka 6. 15 października 2000 Tokio Twarda   Julie Halard-Decugis 7:5, 5:7, 4:6
Finalistka 7. 10 stycznia 2003 Hobart Twarda   Alicia Molik 2:6, 6:4, 4:6
Zwyciężczyni 7. 16 stycznia 2004 Hobart Twarda   Shinobu Asagoe 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 8. 6 listopada 2005 Quebec Dywanowa   Sofia Arvidsson 6:1, 7:5

Gra podwójna 11 (4–7)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 28 października 1990 Dorado Twarda   Julie Richardson   Elena Brioukhovets
  Natalija Medwediewa
4:6, 2:6
Zwyciężczyni 1. 14 kwietnia 1991 Tokio Twarda   Maya Kidowaki   Yone Kamio
  Akiko Kijimuta
6:2, 6:4
Zwyciężczyni 2. 12 kwietnia 1992 Tokio Twarda   Rika Hiraki   Kimiko Date
  Stephanie Rehe
5:7, 7:6, 6:0
Zwyciężczyni 3. 24 maja 1992 Lucerna Ceglana   Elna Reinach   Karina Habšudová
  Marianne Werdel
7:5, 6:2
Finalistka 2. 14 lutego 1993 Chicago Dywanowa (hala)   Kimberly Po   Katrina Adams
  Zina Garrison-Jackson
6:7, 3:6
Finalistka 3. 21 kwietnia 1996 Tokio Twarda   Kimberly Po   Kimiko Date
  Ai Sugiyama
6:7, 7:6, 3:6
Finalistka 4. 18 sierpnia 1996 Los Angeles Twarda   Kimberly Po   Lindsay Davenport
  Natalla Zwierawa
1:6, 4:6
Finalistka 5. 27 października 1996 Quebec Dywanowa   Kimberly Po   Debbie Graham
  Brenda Schultz-McCarthy
1:6, 4:6
Finalistka 6. 3 sierpnia 1997 San Diego Twarda   Kimberly Po   Martina Hingis
  Arantxa Sánchez Vicario
3:6, 5:7
Zwyciężczyni 4. 7 listopada 1999 Quebec Dywanowa   Katie Schlukebir   Cara Black
  Debbie Graham
6:2, 6:3
Finalistka 7. 30 lipca 2000 Stanford Twarda   Cara Black   Chanda Rubin
  Sandrine Testud
4:6, 4:6

Linki zewnętrzneEdytuj