Otwórz menu główne

Anastasio Alberto Ballestrero OCD (ur. 3 października 1913 w Genui, zm. 21 czerwca 1998 w Bocca di Magra) – włoski duchowny rzymskokatolicki, karmelita bosy, arcybiskup Bari i Turynu, kardynał, sługa Boży Kościoła katolickiego.

Anastasio Alberto Ballestrero
Kardynał prezbiter
Sługa Boży
Herb Anastasio Alberto Ballestrero In omnia bonitate et veritate
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 3 października 1913
Genua
Data i miejsce śmierci 21 czerwca 1998
Bocca di Magra
arcybiskup Bari
Okres sprawowania 1973-1977
arcybiskup metropolita Turynu
Okres sprawowania 1977-1989
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja karmelici bosi
Śluby zakonne 5 października 1934
Diakonat grudzień 1935
Prezbiterat 6 czerwca 1936
Nominacja biskupia 21 grudnia 1973
arcybiskup metropolita Bari
Sakra biskupia 2 lutego 1974
Kreacja kardynalska 30 czerwca 1979
Jan Paweł II
Kościół tytularny Santa Maria sopra Minerva
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 2 lutego 1974
Konsekrator Sebastiano Baggio
Współkonsekratorzy Michele Mincuzzi
Enrico Romolo Compagnone

ŻyciorysEdytuj

W wieku 11 lat wstąpił do niższego seminarium karmelitów bosych, a w kilka lat później do nowicjatu tego zakonu, w którym złożył śluby wieczyste w 1934 i przyjął święcenia kapłańskie 6 czerwca 1936. W zakonie był kolejno wykładowcą teologii, przeorem klasztoru św. Anny w Genui, w latach 1948-1954 przełożonym prowincji Ligurii, a od 1955 przez dwie sześcioletnie kadencje przełożonym generalnym zgromadzenia. W tym okresie brał udział w pracach soboru watykańskiego II, przez trzy lata był też przewodniczącym Unii Przełożonych Generalnych. Odwiedził wszystkie 350 klasztorów swojego zakonu, poza Węgrami, do których odmówiono mu wjazdu.

21 grudnia 1973 został mianowany arcybiskupem Bari i kierował tą archidiecezją do 1 sierpnia 1977, kiedy to otrzymał nominację na arcybiskupa Turynu. 30 czerwca 1979 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej z tytułem prezbitera Santa Maria sopra Minerva. Jako ordynariusz Turynu kard. Ballestrero polecił przeprowadzić badania naukowe nad Całunem Turyńskim.

Był też przez dwie kadencje (1979-1985) przewodniczącym Konferencji Episkopatu Włoch, a w 1981 uczestniczył jako legat papieski w obchodach 400-lecia śmierci św. Teresy Wielkiej w Ávili.

31 stycznia 1989 złożył rezygnację z rządów archidiecezją turyńską. Ostatnie lata życia spędził w karmelitańskim klasztorze Krzyża Świętego w Bocca di Magra.

BibliografiaEdytuj