Anatolij Kowalewski

Anatolij Nikołajewicz Kowalewski (ros. Анатолий Николаевич Ковалевский, ur. 25 grudnia 1915?/ 7 stycznia 1916 w Bachmaczu, zm. 27 stycznia 1945 w mieście Neuberun obecnie Bieruń Nowy będący dzielnicą Bierunia) – radziecki wojskowy, pułkownik, uhonorowany pośmiertnie tytułem Bohatera Związku Radzieckiego (1945).

Anatolij Kowalewski
Анатолий Ковалевский
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia

7 stycznia 1916
Bachmacz

Data i miejsce śmierci

27 stycznia 1945
Bieruń

Przebieg służby
Lata służby

1933–1938, 1939–1945

Siły zbrojne

Red star.svg Armia Czerwona

Stanowiska

dowódca 152 Brygady Pancernej 60 Armii

Główne wojny i bitwy

wojna zimowa, front wschodni (II wojna światowa)

Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Kutuzowa II klasy (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Medal „Za obronę Leningradu”

ŻyciorysEdytuj

Był Ukraińcem. Uczył się w technikum elektrotechnicznym, w 1933 został powołany do Armii Czerwonej, ukończył szkołę wojsk pogranicznych i wewnętrznych OGPU ZSRR, a w 1936 szkołę wojsk pancernych. Dowodził samodzielnym batalionem czołgów samodzielnej dywizji specjalnego przeznaczenia im. Dzierżyńskiego NKWD ZSRR, w 1938 podczas wielkiego terroru w związku z aresztowaniem jego ojca został zwolniony z armii i zesłany do obwodu północnokazachstańskiego. W 1939 ponownie powołano go do wojsk pancernych i pod koniec roku skierowano na front wojny zimowej z Finlandią. Po ataku Niemiec na ZSRR brał udział w walkach obronnych, 13 sierpnia 1941 podczas jednej z bitew zniszczył 14 niemieckich czołgów. Walczył m.in. pod Pskowem, Leningradem, nad Ługą, pod Kingiseppem, Oranienbaumem i Wołosowem. W lutym 1943 został dowódcą 222 samodzielnego pułku czołgów, uczestniczył m.in. w operacji leningradzko-nowogrodzkiej, podczas której dowodzony przez niego pułk zadał wrogowi duże straty. 15 lutego 1944 objął dowództwo 152 Brygady Pancernej, na czele której od kwietnia 1944 walczył na Przesmyku Karelskim w składzie 21 Armii. W lipcu 1944 dowodzona przez niego brygada weszła w skład 2 Armii Uderzeniowej Frontu Leningradzkiego, brała udział w odbiciu przez ZSRR Tartu, Tallinna, Parnu i Haapsalu. A. Kowalewski podczas walk wykazywał się osobistą odwagą, pogardą dla niebezpieczeństwa i rzadko spotykaną intuicją, dzięki której podejmował właściwe decyzje w złożonych i skomplikowanych sytuacjach[1]. Po zakończeniu walk o Estonię jego brygada została włączona w skład 60 Armii 1 Frontu Ukraińskiego i od 17 stycznia 1945 brała udział w natarciu w kierunku na Kraków, a dwa dni później jako pierwsza wdarła się do północno-wschodniej części miasta. Wraz z brygadą odegrał dużą rolę w wyzwoleniu Krakowa. 27 stycznia 1945 brał udział w walkach o Bieruń, podczas których został śmiertelnie raniony przez niemieckiego snajpera. Został pochowany na Wzgórzu Sławy we Lwowie. Jego imieniem nazwano ulicę w Kingiseppie.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj