Otwórz menu główne

Anderson da Silva (ur. 14 kwietnia 1975 w São Paulo) – brazylijski zawodnik mieszanych sztuk walki, mistrz Shooto (2001), Cage Rage (2004–2008) i UFC (2006–2013) w wadze średniej. Portale Sherdog.com i Yahoo.com w swoich rankingach najlepszych zawodników MMA bez podziału na kategorie wagowe klasyfikowały go przez wiele lat na pierwszym miejscu.

Anderson da Silva
Silva w 2012
Silva w 2012
Pseudonim The Spider (Pająk)[1]
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1975[1]
São Paulo[1]
Obywatelstwo  Brazylia[1]
Wzrost 188[1] cm
Masa ciała 84[1] kg
Styl walki Boks tajski, Brazylijskie jiu-jitsu, Jeet Kune Do[1]
Trenowany przez Dan Inosanto
Federacja UFC[1]
Klub Team Nogueira[1]
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 43[1]
Zwycięstwa 34
Przez nokauty 19
Przez poddania 6
Przez decyzje 8
Porażki 8
Remisy 0
Nieodbyte 1
  1. Bilans walk aktualny na 11.02.2017.

Spis treści

Kariera MMAEdytuj

Zawodowy debiut zanotował w Brazylii w 1997 roku. Regularne starty rozpoczął jednak dopiero w 2000 roku, walcząc dla organizacji Mecca. Pierwszą w niej walkę przegrał z Luizem Azeredo przez decyzję sędziowską, po czym wygrał dziewięć kolejnych starć z rzędu (w tym sześć przed czasem)[1]. Jedną z najważniejszych walk we wczesnym okresie kariery Silvy był pojedynek z ówczesnym mistrzem Shooto, Hayato Sakurai. Anderson wypunktował Japończyka, wygrywając przez jednogłośną decyzję, zostając nowym mistrzem Shooto wagi średniej (do 76 kg), a zarazem pierwszym zawodnikiem, który pokonał Sakuraia. Wcześniej Japończyk był niezwyciężony w 20 kolejnych walkach[1].

Pride FC i Cage RageEdytuj

W 2002 roku rozpoczął karierę w PRIDE FC. W swoich dwóch pierwszych starciach pokonał kolejno Alexa Stieblinga i Alexandra Otsukę. Na gali Pride 25 zmierzył się z ówczesnym mistrzem UFC w wadze półśredniej, Carlosem Newtonem. W trakcie walki, próbując dokonać obalenia, Newton nadział się na skuteczną kontrę Silvy w postaci uderzenia kolanem z wyskoku. Pająk dokończył walkę uderzeniami w parterze, pokonując Kanadyjczyka przez TKO[1].

Kolejne starcie Silvy w PRIDE odbyło się na gali oznaczonej numerem 26. Jego przeciwnikiem był Daiju Takase, którego bilans wynosił wówczas 4-7. Japończyk zaskoczył wszystkich, poddając Silvę za pomocą duszenia trójkątnego[1].

Po porażce z Takase, Silva w 2004 roku pokonał Jeremy'ego Horna przez jednogłośną decyzję. Trzy miesiące później zadebiutował w brytyjskiej organizacji Cage Rage. Na gali Cage Rage 8 wygrał, także przez jednogłośną decyzję, z Lee Murrayem. Stawką tej walki było mistrzostwo Cage Rage w wadze średniej (do 84 kg).

31 grudnia Silva powrócił do PRIDE, by stoczyć noworoczny pojedynek z Ryō Chōnanem. Mimo całkowitej dominacji, Brazylijczyk nie potrafił zakończyć walki przed czasem. W końcu w trzeciej rundzie walki Chōnan wykonał skuteczną technikę zwaną scissor heel hook (rodzaj dźwigni na stopę), zmuszając Silvę do poddania. Była to ostatnia walka Silvy w PRIDE FC. Od 2005 roku swoją karierę kontynuował w brytyjskiej organizacji Cage Rage, gdzie pokonał kolejno Jorge Riverę przez TKO oraz Curtisa Stouta przez KO.

W 2006 roku wziął udział w turnieju hawajskiej organizacji Rumble on the Rock. Był jego zdecydowanym faworytem, ale ostatecznie przegrał już w pierwszym starciu z Yūshin Okamim. Brazylijczyk podczas walki w parterze złamał regulamin organizacji, kopiąc Okamiego w twarz, za co został zdyskwalifikowany.

Ostatnią walką Silvy w organizacji Cage Rage było starcie z Tonym Fryklundem na Cage Rage 16. Brazylijczyk efektownie wygrał, nokautując rywala w pierwszej rundzie uderzeniem łokciem[1].

Ultimate Fighting ChampionshipEdytuj

W połowie 2006 roku Brazylijczyk podpisał kontrakt z amerykańskim Ultimate Fighting Championship. Zadebiutował walką z Chrisem Lebenem na gali Ultimage Fight Night 5. Silva zdominował to trwające zaledwie 49 sekund starcie, ostatecznie nokautując rywala kopnięciem kolanem. Tym samym przerwał jego serię sześciu kolejnych zwycięstw[1].

Dzięki temu zwycięstwu Silva otrzymał szansę zmierzenia się z niepokonanym od ośmiu walk mistrzem wagi średniej UFC, Richem Franklinem. Walka odbyła się na gali UFC 64: Unstoppable 14 października 2006 roku. Silva pokonał Franklina w ciągu niespełna trzech minut przez TKO, stając się tym samym nowym mistrzem wagi średniej[1].

Pierwszą okazją do obrony mistrzowskiego pasa dla Andersona Silvy miało być starcie ze zwycięzcą czwartego sezonu The Ultimate Fighter, Travisem Lutterem. Amerykanin nie zdążył jednak zbić wagi, w związku z czym stawką walki nie był pas mistrzowski. Silva wygrał przez poddanie na początku drugiej rundy. W drugiej obronie tytułu Pająk pokonał Nate'a Marquardta na dziesięć sekund przed końcem pierwszej rundy przez TKO (seria ciosów)[1].

W październiku 2007 roku doszło do walki rewanżowej z Franklinem. Po raz kolejny lepszy okazał się Anderson Silva. Brazylijczyk wygrał przez TKO w pierwszej minucie i siódmej sekundzie drugiej rundy. Silva obronił nie tylko pas, ale dostał także nagrodę za najlepszy nokaut wieczoru. Po kolejnej udanej obronie tytułu, tym razem w walce z Danem Hendersonem, w związku z brakiem kandydatów do walki o tytuł, Silva postanowił tymczasowo przenieść się do wagi półciężkiej. W swoim debiutanckim starciu w tej dywizji w 61 sekund znokautował Jamesa Irvina. Kolejne dwie walki stoczył w wadze średniej. W pierwszym z nich pokonał Patricka Côté, a w drugim swojego rodaka Thalesa Leitesa, po raz kolejny skutecznie broniąc tytułu.

8 sierpnia 2009 roku na gali UFC 101 Silva walczył z Forrestem Griffinem – ponownie w ramach wagi półciężkiej. Silva zdeklasował rywala, trzy razy posyłając go na deski i w końcu nokautując go prawym prostym w trzeciej minucie i dwudziestej trzeciej sekundzie pierwszej rundy. 10 kwietnia 2010 roku (UFC 112) po raz szósty z rzędu obronił pas mistrza wagi średniej (rekord UFC), tym razem pokonując przez decyzję rodaka, Demiana Maię[1].

14 kwietnia 2010 roku, w dzień 35 urodzin Andersona Silvy, prezydent UFC Dana White ogłosił, że w swojej siódmej z kolei obronie mistrzostwa w wadze średniej Brazylijczyk zmierzy się z Amerykaninem Chaelem Sonnenem. Walka zakontraktowana została na galę UFC 117 (7 sierpnia 2010) w Oakland. W pierwszej rundzie Sonnen sprowadził Silvę do parteru, gdzie zdominował Brazylijczyka, wiele razy trafiając go uderzeniami pięściami. Trzy kolejne rundy wyglądały podobnie: Sonnen dążył do walki w parterze, w którym dominował, co dało mu zdecydowaną przewagę punktową. W ostatniej – piątej – rundzie Silva pośliznął się przy próbie wykonania uniku przed lewym sierpowym Sonnena i walka ponownie przeniosła się do parteru. Tam, na niecałe dwie minuty przed końcem starcia, Silvie udało założyć Amerykaninowi duszenie trójkątne, zmuszając go do poddania się[1].

W tym pojedynku Silva otrzymał więcej uderzeń, niż w swoich wszystkich poprzednich walkach w całej karierze. Według strony CompuStrike do czasu starcia z Sonnenem Brazylijczyk otrzymał 208 ciosów, natomiast Amerykanin trafił go 289 razy[potrzebny przypis]. Po walce pojawiły się doniesienia o kontuzji żeber Brazylijczyka, mimo której postanowił podjąć walkę. Wykluczyła go ona z aktywnego uprawiania sportu do 2011 roku. W kilka tygodni po walce California State Athlethic Comission ogłosiła, że Sonnen nie przeszedł pomyślnie testów antydopingowych. W jego organizmie wykryto bliżej nieokreśloną substancję wspomagającą.

W lutym 2011 roku w ósmej z rzędu udanej obronie tytułu znokautował byłego mistrza UFC w wadze półciężkiej, swego rodaka Vitora Belforta. W sierpniu 2011 roku na gali UFC 134, w walce rewanżowej z Japończykiem Yūshinem Okami (pierwszą walkę Silva przegrał przez dyskwalifikację w 2006 roku), po raz dziewiąty obronił tytuł mistrza wagi średniej UFC przez TKO w drugiej rundzie. 7 lipca 2012 roku na UFC 148 doszło do rewanżowego pojedynku z Amerykaninem Chaelem Sonnenem. Już na początku 1. rundy Sonnen sprowadził do parteru Silvę i sukcesywnie obijał krótkimi ciosami mistrza. Sytuacja odmieniła się w 2. rundzie gdy po jednej z akcji Amerykanina Silva uniknął ciosu obrotowym łokciem przez który Sonnen stracił równowagę i wylądował w parterze. Silva będąc w doskonałej pozycji ryzykownie zadał Amerykaninowi cios kolanem w korpus i skończył pojedynek gradem ciosów w parterze. Niedługo potem Silva zmierzył się z Stephanem Bonnarem w walce wieczoru na gali UFC 153, gdzie w podobny sposób znokautował swojego rywala. Stawką walki nie był pas mistrzowski Brazylijczyka, gdyż walka odbyła się w limicie wagowym do 93 kilogramów.

Szóstego lipca 2013 roku Silva bronił po raz kolejny pasa UFC w wadze średniej do 84 kilogramów. Mimo, że był faworytem tej walki uległ Chrisowi Weidmanowi, tracąc tym samym swój rekordowy tytuł. "Spider" przegrał w drugiej rundzie przez nokaut[1]. Przez wielu specjalistów został skrytykowany za styl oraz prowokacje podczas walki. Silva pierwotnie zapowiedział, że nie będzie miał już zamiaru odzyskiwać pasa, ale UFC postanowiło ponownie zestawić ze sobą zawodników.

Do rewanżu z Amerykaninem doszło 28 grudnia 2013 roku podczas UFC 168. Anderson Silva niefortunnie złamał kość piszczelową u nogi, przez co w drugiej rundzie zwyciężył Weidman[2]. "Spider" na kilka godzin po walce przeszedł operację, która zakończyła się sukcesem[3]. 31 stycznia 2015 powrócił do klatki po ciężkiej kontuzji przeciwko byłemu mistrzowi Strikeforce Nickowi Diazowi. Silva pewnie wygrał pojedynek na punkty lecz po walce okazało się, iż był na dopingu – w jego próbce wykryto steryd anaboliczny drostanolon oraz androsteron. Również u Diaza test antydopingowy dał wynik pozytywny na niedozwolone substancję – w jego przypadku było to THC wskazujące na zażycie marihuany[4]. Z tego powodu Komisja Sportowa Stanu Nevada (Nevada Athletic Commission) podjęła decyzję o zmianie wyniku walki ze zwycięstwa Silvy na no-contest (nierozstrzygnięty)[5].

Kariera bokserskaEdytuj

Anderson Silva stoczył dwie profesjonalne walki bokserskie. 22 maja 1998 roku przegrał przez TKO w drugiej rundzie z Osmarem Luizem Teixeirą. Po siedmioletniej przerwie Silva powrócił na ring i w 2005 roku stoczył pojedynek z debiutującym w profesjonalnym boksie Julio Cesarem de Jesusem. Silva wygrał przez KO w drugiej rundzie.

Lista walk MMAEdytuj

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Przegrana 34-9 (1)   Israel Adesanya Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 234 10.02.2019   Melbourne
Wygrana 34-8 (1)   Derek Brunson Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 208 11.02.2017   Brooklyn
Przegrana 33-8 (1)   Daniel Cormier Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 200 9.07.2016   Las Vegas
Przegrana 33-7 (1)   Michael Bisping Decyzja (jednogłośna) 5 5:00 UFC Fight Night: Silva vs Bisping 27.02.2016   Londyn walka wieczoru
No-contest 33-6 (1)   Nick Diaz No-contest (zmiana werdyktu) 5 5:00 UFC 183: Silva vs Diaz 31.01.2015   Las Vegas Testy antydopingowe u Silvy i Diaza dały wyniki pozytywne.
Przegrana 33-6   Chris Weidman TKO (przerwanie walki przez lekarza) 2 1:16 UFC 168: Silva vs Weidman 2 28.12.2013   Las Vegas Walka o pas UFC w wadze średniej.
Przegrana 33-5   Chris Weidman KO (ciosy pięściami) 2 1:18 UFC 162: Silva vs Weidman 06.07.2013   Las Vegas Stracił mistrzostwo UFC w wadze średniej.
Wygrana 33-4   Stephan Bonnar TKO (uderzenie kolanem w korpus i ciosy pięściami) 1 4:40 UFC 153: Silva vs Bonnar 13.10.2012   Rio de Janeiro Walka w wadze półciężkiej.
Wygrana 32-4   Chael Sonnen TKO (uderzenie kolanem w korpus i ciosy pięściami) 2 1:55 UFC 148: Silva vs Sonnen 2 07.07.2012   Oakland Obronił mistrzostwo UFC w wadze średniej. Wydłużył rekord kolejnych obron tytułu do 10.
Wygrana 31-4   Yūshin Okami TKO (ciosy pięściami) 2 2:04 UFC 134 27.08.2011   Rio de Janeiro Obronił mistrzostwo UFC w wadze średniej. Wydłużył rekord kolejnych obron tytułu do 9.
Wygrana 30-4   Vitor Belfort KO (kopnięcie frontalne i ciosy pięściami) 1 3:25 UFC 126 05.02.2011   Las Vegas Obronił mistrzostwo UFC w wadze średniej. Wydłużył rekord kolejnych obron tytułu do 8.
Wygrana 29-4   Chael Sonnen Poddanie (duszenie trójkątne) 5 3:10 UFC 117: Silva vs Sonnen 07.08.2010   Oakland Obronił mistrzostwo UFC w wadze średniej. Wydłużył rekord kolejnych obron tytułu do 7. Po walce w organizmie Sonnena wykryto niedozwolone substancje.
Wygrana 28-4   Demian Maia Decyzja (jednogłośna) 5 5:00 UFC 112: Invicible 10.04.2010   Abu Zabi Obronił mistrzostwo UFC w wadze średniej. Wydłużył rekord kolejnych obron tytułu do 6.
Wygrana 27-4   Forrest Griffin KO (cios pięścią) 1 3:23 UFC 101: Declaration 08.08.2009   Filadelfia Walka w wadze półciężkiej
Wygrana 26-4   Thales Leites Decyzja 5 5:00 UFC 97: Redemption 19.04.2009   Montreal Obronił mistrzostwo UFC w wadze średniej. Pobił rekord UFC pod względem liczby udanych obron tytułu z rzędu (5).
Wygrana 25-4   Patrick Côté TKO (kontuzja kolana) 3 0:39 UFC 90: Silva vs Cote 25.10.2008   Rosemont Obronił mistrzostwo UFC w wadze średniej.
Wygrana 24-4   James Irvin KO (ciosy pięściami) 1 1:01 UFC Fight Night 14: Silva vs Irvin 19.07.2008   Las Vegas Walka w wadze półciężkiej. Po walce w organizmie Irvina wykryto niedozwolone substancje.
Wygrana 23-4   Dan Henderson Poddanie (duszenie zza pleców) 2 4:50 UFC 82: Pride of a Champion 01.03.2008   Columbus Obronił mistrzostwo UFC w wadze średniej.
Wygrana 22-4   Rich Franklin TKO (ciosy kolanami) 2 1:07 UFC 77: Hostile Territory 20.10.2007   Las Vegas Obronił mistrzostwo UFC w wadze średniej.
Wygrana 21-4   Nate Marquardt TKO (ciosy pięściami) 1 4:50 UFC 73: Stacked 07.07.2007   Sacramento Obronił mistrzostwo UFC w wadze średniej.
Wygrana 20-4   Travis Lutter Poddanie (duszenie trójkątne i ciosy łokciami) 2 2:11 UFC 67: All or Nothing 03.02.2007   Las Vegas Stawką walki nie był tytuł, ponieważ Lutter nie zdołał osiągnąć wymaganej wagi.
Wygrana 19-4   Rich Franklin TKO (cios kolanem) 1 2:59 UFC 64: Unstoppable 14.10.2006   Las Vegas Zdobył mistrzostwo UFC w wadze średniej.
Wygrana 18-4   Chris Leben KO (cios kolanem) 1 0:49 UFC Fight Night 5 28.06.2006   Las Vegas
Wygrana 17-4   Tony Fryklund KO (cios łokciem) 1 2:02 Cage Rage 16: Critical Condition 22.04.2006   Londyn Obronił mistrzostwo Cage Rage w wadze średniej.
Przegrana 16-4   Yūshin Okami Dyskwalifikacja (niedozwolone kopnięcie) 1 2:33 Rumble on the Rock 8 20.01.2006   Honolulu Pierwsza runda turnieju ROTR WW.
Wygrana 16-3   Curtis Stout KO (ciosy pięściami) 1 4:59 Cage Rage 14: Punishment 03.12.2005   Londyn Obronił mistrzostwo Cage Rage w wadze średniej.
Wygrana 15-3   Jorge Rivera TKO (ciosy kolanami i pięściami) 2 3:53 Cage Rage 11: Face Off 30.04.2005   Londyn Obronił mistrzostwo Cage Rage w wadze średniej.
Przegrana 14-3   Ryō Chōnan Poddanie (dźwignia na stopę) 3 3:08 Pride Shockwave 2004 31.12.2004   Saitama
Wygrana 14-2   Lee Murray Decyzja 5 5:00 Cage Rage 8: Knights of the Octagon 11.09.2004   Londyn Zdobył mistrzostwo Cage Rage w wadze średniej.
Wygrana 13-2   Jeremy Horn Decyzja 3 5:00 Gladiator FC: Day 2 27.06.2004   Seul
Wygrana 12-2   Waldir Dos Anjos TKO (poddanie przez narożnik) 1 5:00 Conquista Fight 1 20.12.2003   Vitória da Conquista
Przegrana 11-2   Daiju Takase Poddanie (duszenie trójkątne) 1 8:33 Pride 26: Bad to the Bone 08.06.2003   Jokohama
Wygrana 11-1   Carlos Newton KO (uderzenie kolanem z wyskoku i ciosy pięściami) 1 6:27 Pride 25: Body Blow 16.03.2003   Jokohama
Wygrana 10-1   Alexander Otsuka Decyzja 3 5:00 Pride 22: Beasts From The East 2 29.09.2002   Nagoja
Wygrana 9-1   Alex Stiebling TKO (walka zatrzymana przez lekarza) 1 1:23 Pride 21: Demolition 23.06.2002   Saitama
Wygrana 8-1   Roan Carneiro Poddanie (ciosy pięściami) 1 5:32 Macca: World Vale Tudo 6 31.01.2002   Kurytyba
Wygrana 7-1   Hayato Sakurai Decyzja 3 5:00 Shooto: The Top 7 26.08.2001   Osaka Zdobył mistrzostwo Shooto w wadze średniej
Wygrana 6-1   Israel Albuquerque Poddanie (ciosy pięściami) 1 6:17 Macca: World Vale Tudo 6 09.06.2001   Kurytyba
Wygrana 5-1   Tetsuji Kato Decyzja 3 5:00 Shooto: The Top 2 02.03.2001   Tokio
Wygrana 4-1   Claudionor Fontinelle TKO (ciosy pięściami) 1 4:35 Mecca: World Vale Tudo 4 16.12.2000   Kurytyba
Wygrana 3-1   Jose Barreto TKO (ciosy pięściami) 1 1:06 Mecca: World Vale Tudo 2 12.08.2000   Kurytyba
Przegrana 2-1   Luiz Azeredo Decyzja 2 10:00 Mecca: World Vale Tudo 1 27.05.2000   Kurytyba
Wygrana 2-0   Fabricio Camoes TKO (niezdolność do walki) 1 25:14 Brazilian Freestyle Circuit 1 25.06.1997   Campo Grande
Wygrana 1-0   Raimundo Pinheiro Poddanie (duszenie zza pleców) 1 1:53 Brazilian Freestyle Circuit 1 25.06.1997   Campo Grande

Filmografia (wybór)Edytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Statystyki i rekord MMA na tapology.com (ang.). tapology.com. [dostęp 2018-01-27].
  2. UFC 168: Straszna kontuzja w walce wieczoru. Anderson Silva złamał nogę! – WP SportoweFakty, www.sportowefakty.pl [dostęp 2017-11-21] (pol.).
  3. MMA: Anderson Silva już po operacji – WP SportoweFakty, www.sportowefakty.pl [dostęp 2017-11-21] (pol.).
  4. Jacek Okniński: Anderson Silva oraz Nick Diaz oblali testy antydopingowe (pol.). mmarocks.pl, 4 luty 2015.
  5. Jakub Madej: Zwycięstwo Andersona Silvy zmienione na „no contest” (pol.). http://mymma.pl,+6 luty 2015.

Linki zewnętrzneEdytuj