Otwórz menu główne

Andrzej Czohara (ur. 14 stycznia 1947 w Opolu) – polski prawnik, specjalista prawa wyznaniowego, radca prawny, funkcjonariusz publiczny, współtwórca prawodawstwa wyznaniowego III Rzeczypospolitej.

Andrzej Czohara
Data i miejsce urodzenia 14 stycznia 1947
Opole
Zawód, zajęcie radca prawny urzędnik państwowy
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie też pod kierunkiem prof. Michała Pietrzaka, na podstawie rozprawy pt. Ewolucja koncepcji państwa w doktrynie papiestwa (1878-1983) uzyskał w 1984 stopień naukowy doktora nauk prawnych w zakresie prawa wyznaniowego[1]. Pracę w administracji państwowej podjął w 1976 w Instytucie Administracji i Zarządzania Urzędu Rady Ministrów, gdzie pełnił kolejno stanowiska asystenta, starszego asystenta, a od 1986 adiunkta. W 1990 przeszedł w Urzędzie Rady Ministrów do pracy w Biurze do Spraw Wyznań, w którym pełnił kolejno funkcję dyrektora Zespołu Ogólnego Biura do Spraw Wyznań URM (1990-1995), p.o. Dyrektora Biura do Spraw Wyznań URM (1995-1996). W 1996 uzyskał wpis na listę radców prawnych w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Warszawie. Po utworzeniu Departamentu Wyznań Religijnych i Mniejszości Narodowych w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji zajmował w latach 1997-2006 stanowisko dyrektora tegoż Departamentu. Następnie w latach 2007-2012 był radcą ministra w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji (po reorganizacji: w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych).Był współautorem i uczestnikiem prac parlamentarnych nad ustawami z zakresu wolności sumienia i wyznania uchwalonych w latach 90[2].

Pełnił funkcję członka Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i Episkopatu Polski, Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i Polskiej Rady Ekumenicznej oraz współprzewodniczącego (ze strony państwowej) Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich[3].

W 1997 „za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej” został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi[4], a w 2004 r. z takim samym uzasadnieniem Złotym Krzyżem Zasługi[5].

Był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Prawa Wyznaniowego, we władzach którego pełnił funkcję członka Zarządu I kadencji[6], zaś w II kadencji jest przewodniczącym Komisji Rewizyjnej PTPW[7].

PublikacjeEdytuj

  • Stosunki państwo-kościół: Belgia – Francja – Hiszpania – Włochy, Warszawa 1994, ​ISBN 83-85479-61-9
  • Dylematy wolności sumienia i wyznania w państwach współczesnych, (współautor), Warszawa 1996, ​ISBN 83-7151-140-X
  • Pro bono Reipublicae. Księga jubileuszowa Profesora Michała Pietrzaka, (redaktor naukowy wspólnie z P. Boreckim i T.J. Zielińskim), Warszawa 2009, ​ISBN 978-83-7620-262-4
  • Ustawa o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Polsce. Komentarz, (współautor z Tadeuszem J. Zielińskim), Warszawa 2012 ​ISBN 978-83-264-1666-8

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. P. Borecki, Doktorzy wypromowani przez prof. zw. dr hab. Michała Pietrzaka, [w:] Pro bono Reipublicae. Księga jubileuszowa Profesora Michała Pietrzaka, red. P. Borecki, A. Czohara, T.J. Zieliński, Warszawa 2009, ​ISBN 978-83-7620-262-4​, s. 31.
  2. Dane biograficzne zamieszczone na s. 4 okładki publikacji: Ustawa o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Polsce. Komentarz (współautor z T.J. Zielińskim), Warszawa 2012 ​ISBN 978-83-264-1666-8​.
  3. Komisja Wspólna Przedstawicieli Rządu Rzeczypospolitej Polskiej i Konferencji Episkopatu Polski w archiwaliach z lat 1989-2010, red. P. Borecki, Cz. Janik, Warszawa 2011, s. 27-29 ​ISBN 978-83-7666-087-5​.
  4. M.P. z 1997 r. Nr 5, poz. 67 ust. 48.
  5. M.P. z 2004 r. Nr 11, poz. 222 ust. 95.
  6. Informacja na witrynie Polskiego Towarzystwa Prawa Wyznaniowego (dostęp: 28 czerwca 2014 r.).
  7. Informacja na witrynie Polskiego Towarzystwa Prawa Wyznaniowego (dostęp: 28 czerwca 2014 r.).