Otwórz menu główne

Andrzej Grzybowski (ur. 3 października 1899 roku w majątku Chutorok na Kubaniu, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – inżynier, porucznik saperów Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.

Andrzej Grzybowski
porucznik saperów
Data i miejsce urodzenia 3 października 1899
majątek Chutorok
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19181940
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 4 Dywizja Strzelców Polskich
Centrum Wyszkolenia Saperów
3 Batalion Saperów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Edwarda i Wilhelminy z Kowszunów. Żołnierz 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Żeligowskiego. W 1920 uczestnik walk pod Ostrowią Mazowiecką, Zambrowem i Radzyminem[1]

W latach 1923–1925 był podchorążym Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. 1 października 1925 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 20. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 3 pułku Saperów Wileńskich w Wilnie[2]. 15 lipca 1927 roku został awansowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1927 roku i 16. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[3]. W 1928 roku służył w 2 pułku Saperów Kaniowskich w Puławach[4]. W 1932 roku w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie[5]. Do 1939 roku pełnił służbę w 3 batalionie saperów w Wilnie[6]. Uzyskał tytuł inżyniera budowy dróg i mostów[7].

W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony najpierw w juchnowskim jenieckim obozie rozdzielczym (figuruje na liście jeńców z 19.10.1939), a następnie przeniesiony do Kozielska. Między 19 a 21 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 035/3, pozycja 25, nr akt 3673 z kwietnia 1940[8]. Został zamordowany między 20 a 22 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 29.05.1943[9]. Przy szczątkach znaleziono dwa pisma z Ministerstwa, kartę szczepień, medalik[10]. Figuruje na liście AM-258-3534 i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 03534. Nazwisko Grzybowskiego znajduje się na liście ofiar (pod nr 3534) opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 178 i w Nowym Kurierze Warszawskim nr 170 z 1943. Krewni do 1948 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.

Życie prywatneEdytuj

Do czasu mobilizacji mieszkał w Łowiczu[9][7]. Żonaty z Wandą z Bejgrowiczów, miał córkę Marię[11].

UpamiętnienieEdytuj

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień kapitana. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 191.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 101 z 7 października 1925 roku, s. 545, 548.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 22 lipca 1927 roku, s. 212.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 570, 606.
  5. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 260, 822.
  6. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 250, 804.
  7. a b Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, Warszawa: PAX, 1991, s. 114.
  8. Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 683.
  9. a b УБИТЫ В КАТЫНИ, Moskwa 2015, s. 263.
  10. Amtliches Material zum Massenmord von Katyn, Berlin 1943, s. 258.
  11. Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, Warszawa 2000, s. 191.
  12. M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276.

BibliografiaEdytuj