Andrzej Jagodziński (tłumacz)

polski dziennikarz, eseista, tłumacz

Andrzej Sławomir Jagodziński (ur. 16 stycznia 1954 we Włocławku) – filolog czeski i słowacki, tłumacz literacki, dyplomata, publicysta, redaktor, dziennikarz.

Andrzej Jagodziński
Ilustracja
A. Jagodziński, 2019
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1954
Włocławek
Dyrektor Instytutu Polskiego w Pradze
Okres od 1996
do 2001
Następca Mirosław Jasiński
Dyrektor Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego
Okres od 2003
do 2006
Następca Kristof Forrai
Dyrektor Instytutu Polskiego w Bratysławie
Okres od 2010
do 2015
Poprzednik Zbigniew Machej
Następca Monika Krzepkowska
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej”
A. Jagodziński, Jelena Mašínová, Pavel Kohout, Warszawa, 2008

ŻyciorysEdytuj

Absolwent filologii czeskiej i słowackiej na Uniwersytecie Warszawskim (1978)[1][2]. W drugim obiegu publikował pod nazwiskiem i pseudonimami Beata Rój-Porubska, Tomasz Robiński, Andrzej Iwan i in.[3]. Współpracował z czechosłowacką sekcją Radia Wolna Europa, czasopismem „Svědectví”, „Rozmluvy” i „Obrys”. Pośredniczył między polskimi opozycjonistami a środowiskiem Karty 77. W latach 1984-1989 redaktor czasopisma „Wezwanie”[4]. Po 1989 korespondent „Gazety Wyborczej” w Pradze i Bratysławie, członek zespołu redakcyjnego miesięcznika „Gazeta Środkowoeuropejska”, dyrektor Instytutu Polskiego w Pradze i radca kulturalny ambasady RP w Pradze (1996–2001), dyrektor Festiwalu Wyszehradzkiego, w latach 20032006 dyrektor Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego[5], ekspert ds. promocji Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego, ekspert ds. ekspansji mBanku na rynek czeski i słowacki, redaktor Literatury na Świecie (2007–2009), od 2010 do 2015 I radca ambasady RP w Bratysławie[6] i dyrektor Instytutu Polskiego w Bratysławie[7].

Jest członkiem Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, Polskiego PEN Clubu, należał także do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich[8] do sierpnia 2020 roku[9].

OdznaczeniaEdytuj

Ważniejsze publikacje książkoweEdytuj

  • Andrzej Sławomir Jagodziński: Banici. Rozmowy z czeskimi pisarzami emigracyjnymi.. Kraków: Oficyna Literacka, 1988.
  • The Visegrad Group – a Central European Constellation. Andrzej Jagodziński (red.). Bratysława: IVF i IAM, 2006. ISBN 80-969464-7-1. (ang.)

Ważniejsze tłumaczenia książkoweEdytuj

  • Havel Václav, „Spiskowcy i inne utwory dramatyczne”, NOWA, Warszawa 1982
  • Havel Václav, „Largo desolato/Kuszenie”, NOWA, Warszawa 1987
  • Havel Václav, „Teatr”, Pomorze, Bydgoszcz 1991
  • Havel Václav, „Tylko krótko, proszę”, Znak, Kraków 2007
  • Havel Václav, „Siła bezsilnych i inne eseje”, Agora, Warszawa 2011 (wybór oraz przekład znacznej części tekstów)
  • Havel Václav, „Opera żebracza”, Agora, Warszawa 2011
  • Havel Václav, „Zmieniać świat. Eseje polityczne”, Agora, Warszawa 2012 (wybór oraz przekład znacznej części tekstów)
  • Havel Václav, „Letnie rozmyślania”, Krytyka Polityczna, Warszawa 2012
  • Havel Václav, „Obywatel kultury”, Agora, Warszawa 2016 (wybór oraz przekład znacznej części tekstów)
  • Havel Václav, „Utwory sceniczne”, Krytyka Polityczna, Warszawa 2016 (wybór oraz przekład większości tekstów)
  • Mlynář Zdenĕk, „Perspektywy i konsekwencje „normalizacji” w Polsce”, Biblioteka Tygodnika Wojennego, Warszawa 1982
  • Kohout Pavel, „Degrengolada”, Przedświt, Warszawa 1988
  • Kundera Milan, „Księga śmiechu i zapomnienia”, Przedświt, Warszawa 1984; PIW, Warszawa 1993, 1998, 2004; WAB 2013 (I część – tłum. P. Godlewski, II-VII część – tłum. ASJ)
  • Hrabal Bohumil, „Kim jestem”, CIS/Marabut, Warszawa/Gdańsk 1994
  • „Bez nienawiści” – antologia czeskiej literatury niezależnej (wybór oraz przekład znacznej części tekstów), Krąg, Warszawa 1982,
  • Štěpan Ludvík, „Znak brzozy”, KAW, Warszawa 1987
  • Seifert Jaroslav, „Trzy krótkie opowiadania o książkach”, Tow. Przyjaciół Książki, Wałbrzych 1988
  • Tomek Lubomír, „Różne kształty miłości”, Czytelnik, Warszawa 1988,
  • Kopecky Jan, „Czeski teatr wiejski – przyczynek do historii teatru ludowego XVIII-XIX wieku, PWN, Warszawa 1989,
  • „Czas i śmierć” – antologia czeskich opowiadań grozy z XIX i początku XX wieku (wybór oraz przekład znacznej części tekstów), MAW, Warszawa 1989
  • Škvorecký Josef, „Wyjątki z autosztambucha”, PoMost, Warszawa 1988 (Wspólnie z Janem Stachowskim)
  • Škvorecký Josef, „Batalion czołgów”, Pogranicze, Sejny 2004; Agora, Warszawa 2011
  • Škvorecký Josef, „Przypadki inżyniera ludzkich dusz”, Pogranicze, Sejny 2008; Wydawnictwo Dowody na Istnienie, Warszawa 2017
  • Škvorecký Josef, „Scherzo capriccioso”, Książkowe Klimaty, Wrocław 2016
  • Škvorecký Josef, „Wszyscy ci wspaniali chłopcy i dziewczyny (Osobista historia czeskiego kina”, Pogranicze, Sejny 2018
  • Škvorecký Josef, „Cud”, Pogranicze, Sejny 2018
  • Škvorecký Josef, „Gorzki świat”, Czarne, Wołowiec 2020 (wspólnie z Janem Stachowskim)
  • Mitana Dušan, „Nocne wiadomości” (wybór opowiadań, wspólnie z Józefem Waczkowem), Świat Literacki, Warszawa 1994
  • Dagan Avigdor (Viktor Fischl), „Opowieści jerozolimskie”, Świat Literacki, Warszawa 2000
  • Chalupecký Jindřích, „Jakub Deml” (w: Jakub Deml, „Zapomniane światło”), Czarne, Wołowiec 2000,
  • Kosatík Pavel, „Olga Havlova – Opowieść o niezwykłym życiu”, Rosner&Wspólnicy, Warszawa 2003,
  • Liehm Antonín J. – „Filmy pod specjalnym nadzorem”, Numer specjalny pisma „Film na Świecie” 404/2003, Warszawa 2003,
  • „W roli głównej Ferdynand Waniek” – antologia sztuk czeskich dysydentów, Atut, Wrocław 2008 („Audiencja”, „Wernisaż” i „Protest” V. Havla oraz „Atest” i „Degrengolada” P. Kohouta – tłum. ASJ)
  • Nr. 3-4/2007 (Josef Škvorecký) oraz 11-12/2008 (Ota Filip, Jiří Gruša i Libuše Moníková) pisma „Literatura na Świecie” – opracowanie koncepcji numerów oraz przekład dużej części tekstów,
  • „Opowiadacze – nie tylko Hrabal” – antologia czeskich opowiadań (wspólnie z Janem Stachowskim), Wydawnictwo Literackie, Kraków 2012.[15]
  • Hostovský Egon, „Zaginiony”, Książkowe Klimaty, Wrocław 2016
  • Jiří Gruša, „Czechy. Instrukcja obsługi”, Międzynarodowe Centrum Kultury, Kraków 2018
  • Jiří Gruša, „Życie w prawdzie, czyli kłamstwa z miłości”, Pogranicze, Sejny 2020
  • Martin M. Šimečka, „Słowacja. Dzieje obojętności”, Universitas, Kraków 2019
  • Josef Formánek, „Mówić prawdę”, Krytyka Polityczna, Warszawa 2019

PrzypisyEdytuj

  1. Tina Čorná, Nemôžeme všetko čakať od štátu, www.sme.sk, 5 stycznia 2005 [dostęp 2019-05-07] (słow.).
  2. Gdańsk ustanowił nową nagrodę literacką – tym razem dla tłumaczy, booklips.pl, 20 grudnia 2013 [dostęp 2018-09-03] (pol.).
  3. Dorota Dudek. Czeska literatura w polskim drugim obiegu lat osiemdziesiątych. „Bohemistyka”. R. 2001 (nr 3), s. 221–233, 2001. PAN oddział w Poznaniu, IFS UAM, Wydawnictwo Pro. ISSN 1642–9893. 
  4. a b c Andrzej Jagodziński. Publicista, bohemista a překladatel české literatury, mzv.cz, 4 grudnia 2020 [dostęp 2020-12-04] [zarchiwizowane z adresu 2020-12-04] (cz.).
  5. Gloria Artis dla Andrzeja Jagodzińskiego (pol.). mkidn.gov.pl, 14 lutego 2013. [dostęp 2014-06-25].
  6. [1] [dostęp 2013-02-01]
  7. Kontakty - Poľský inštitút Bratislava, polinst.sk, 17 marca 2015 [dostęp 2019-05-07] [zarchiwizowane z adresu 2015-03-17] (słow.).
  8. Andrzej Sławomir JAGODZIŃSKI, Stowarzyszenie Pisarzy Polskich, 5 marca 2016 [dostęp 2020-08-17] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-05].
  9. Janusz Anderman i inni: Rezygnujemy z członkostwa w Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich. „Zeszyty Literackie”, 2020-08-14. [dostęp 2020-08-21].
  10. Prezydent RP odznaczył bohaterów stanu wojennego oraz działaczy ruchu „Solidarności Polsko-Czesko-Słowackiej” (pol.). prezydent.pl, 10 grudnia 2007. [dostęp 2014-06-24].
  11. Angelus dla tłumacza (pol.). angelus.com.pl, 6 grudnia 2009. [dostęp 2013-07-08].
  12. Nagroda dla tłumacza Andrzeja Jagodzińskiego (pol.). PAP, www.europejskipoetawolnosci.pl, 13 maja 2011. [dostęp 2013-07-08].
  13. Gloria Artis dla Andrzeja Jagodzińskiego (pol.). mkidn.gov.pl, 14 lutego 2013. [dostęp 2013-03-03].
  14. Nagroda Gratias Agit dla Andrzeja Jagodzińskiego (pol.). wyborcza.pl, 7 czerwca 2013. [dostęp 2013-06-09].
  15. [2] [dostęp 2014-12-10]