Otwórz menu główne

Andrzej Kędzior

polski polityk, minister

ŻyciorysEdytuj

Gimnazjum ukończył w Tarnowie, a Politechnikę w Wiedniu. Od 1879 pracował w Krajowym Biurze Melioracyjnym we Lwowie; w 1882 został jego kierownikiem a w 1892 dyrektorem. Z jego inicjatywy i pod jego kierownictwem biuro to rozwinęło szeroką działalność naukową i techniczną w dziedzinie projektowania zbiorników retencyjnych i kanałów, robót melioracyjnych, organizacji spółek wodnych, regulacji rzek, zabudowy potoków, budowy wodociągów i kanalizacji, osuszania bagien, nawodnień, zagospodarowania torfowisk, nowoczesnej gospodarki rybackiej wód zamkniętych i otwartych[1]. W 1915 r. w wyniku działań wojennych wstrzymano wszelkie prace hydrotechniczne, a Biuro Melioracyjne zostało ewakuowane do Wiednia.

W 1900 A. Kędzior został delegatem technicznym Wydziału Krajowego do komisji regulacji rzek Galicji. W 1908 został wybrany posłem do Sejmu Krajowego Galicji z IV kurii wiejskiej powiatu mieleckiego, ponownie w kolejnej kadencji. W 1911 roku wybrany na posła do Reichsratu Przedlitawii (parlament austriackiej części Austro-Węgier).[2]

W 1918 wybrano go na prezesa Polskiego Koła Poselskiego w Reichsracie, jednak nie przyjął tego stanowiska. Pod koniec października 1918 roku wszedł w skład Polskiej Komisji Likwidacyjnej w Krakowie.

Był inicjatorem budowy kanału rzecznego Wisła-Odra-Dniestr. Był naczelnikiem wydziału robót publicznych Polskiej Komisji Likwidacyjnej w 1918 roku[3]. Od 17 listopada 1918 do 29 grudnia 1918 i od 13 grudnia 1919 do 9 czerwca 1920 był ministrem robót publicznych w rządach Jędrzeja Moraczewskiego i Leopolda Skulskiego. Od 28 czerwca 1922 przewodniczący Tymczasowego Wydziału Samorządowego we Lwowie.

W latach 1919–1922 był posłem na Sejm, a w latach 1922–1927 senatorem.

Został odznaczony orderem Polonia Restituta z gwiazdą, a także wieloma odznaczeniami austriackimi, rosyjskimi i niemieckimi.

W 1925 r. Politechnika Warszawska i Politechnika Lwowska nadały mu doktoraty honorowe[4], a Towarzystwo Politechniczne we Lwowie – godność członka honorowego[1].

Członek Towarzystwa Gospodarczego i Towarzystwa Nauk Rolniczych.

Zmarł 17 stycznia 1938 roku w Krakowie. Został pochowany w Mielcu[5].

CzłonkostwaEdytuj

  • członek redakcji „Czasopisma Technicznego” we Lwowie
  • członek Państwowej Rady Rolniczej
  • członek Rady Przybocznej austriackiego prezydenta Rady Ministrów
  • członek Towarzystwa Gospodarczego i Towarzystwa Nauk Rolniczych

StanowiskaEdytuj

  • od 1879 pracownik w Krajowym Biurze Melioracyjnym we Lwowie
  • 1882 kierownik Krajowego Biura Melioracyjnego we Lwowie
  • 1892 dyrektor Krajowego Biura Melioracyjnego we Lwowie
  • 1900 – 1915 delegat techniczny Wydziału Krajowego do komisji regulacji rzek Galicji
  • w 1911 poseł austriackiej Rady Państwowej
  • 1918 naczelnik wydziału robót publicznych Polskiej Komisji Likwidacyjnej
  • 1918 i 1919 – 1920 minister robót publicznych w rządach: Jędrzeja Moraczewskiego i Leopolda Skulskiego
  • 1919 – 1922 poseł Sejmu Ustawodawczego RP
  • 1922 – 1927 senator z okręgu lwowskiego
  • od 28 czerwca 1922 przewodniczący Tymczasowego Wydziału Samorządowego we Lwowie

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

Wybrane publikacjeEdytuj

W sprawie trwałego zabezpieczenia doliny Wisły i jej dopływów przed powodzią

PrzypisyEdytuj

  1. a b Andrzej Ulmer: Doktorzy Honoris Causa Politechniki Warszawskiej. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2000, s. 22-24.
  2. biografia w iPSB
  3. Rok 1918 we wspomnieniach mężów stanu, polityków i wojskowych, Warszawa 1987, s. 32.
  4. Lista doktorów honoris causa Politechniki Warszawskiej. pw.edu.pl. [dostęp 19 czerwca 2015].
  5. Pogrzeb śp. A. Kędziora. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 18 z 25 stycznia 1938. 
  6. Odznaczenie orderem „Polonia Restituta”. „Gazeta Lwowska”, s. 8, Nr 260 z 11 listopada 1928. 
  7. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń: 1818, s. 163
  8. informacja na płycie nagrobnej

BibliografiaEdytuj