Otwórz menu główne

Andrzej Krawczyk (historyk)

polski historyk i dyplomata

Andrzej Krawczyk (ur. 22 października 1954 w Ozorkowie) – polski historyk, urzędnik państwowy i dyplomata. W latach 2005–2007 podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, ambasador RP w Republice Czeskiej (2001–2005), na Słowacji (2009–2012), w Bośni i Hercegowinie (2013–2018).

Andrzej Krawczyk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 października 1954
Ozorków
Ambasador RP w Czechach
Okres od 2001
do 2005
Poprzednik Marek Pernal
Następca Andrzej Załucki
Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP
Okres od 30 grudnia 2005
do 7 lutego 2007
Ambasador RP na Słowacji
Okres od 2009
do 2012
Poprzednik Zenon Kosiniak-Kamysz
Następca Tomasz Chłoń
Ambasador RP w Bośni i Hercegowinie
Okres od 2013
do 2018
Poprzednik Jerzy Chmielewski
Następca Jarosław Lindenberg
Odznaczenia
Medal Prezydenta Republiki Słowackiej

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Wykształcenie i działalność zawodowaEdytuj

Ukończył studia w Instytucie Historycznym na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego w 1976. W 1982 uzyskał stopień doktora historii.

Specjalizuje się w historii Europy Środkowej XX wieku Pracował jako nauczyciel akademicki na UW i KUL. Jest autorem kilku pozycji książkowych i licznych artykułów na tematy historyczne. Był autorem tekstów w prasie polskiej pod pseudonimem Jan Koszycki.

Działalność publicznaEdytuj

Był współredaktorem „Biuletynu Solidarności Uniwersytetu Warszawskiego” w latach 1980–1982. Zasiadał w zespole „Biblioteki Historycznej i Literackiej” w drugim obiegu, należał do wydawców pisma „ABC”, poświęconego problemom Europy Środkowej i Wschodniej (od 1985 do 1989). W latach 1993–1996 zajmował stanowisko sekretarza generalnego „Central European Forum”.

Od 1989 związany z administracją państwową: między innymi jako dyrektor gabinetu ministra Aleksandra Halla (1989–1990), dyrektor generalny w Kancelarii Sejmu, doradca premier Hanny Suchockiej, przewodniczący rady nadzorczej Polskiej Agencji Informacyjnej, prezes zarządu Fundacji „Pomoc Polakom na Wschodzie” (od 1993 do 1996), dyrektor generalny w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, prezes zarządu Polskiej Fundacji Transformacji Rynkowej „Wiedzieć Jak” (1999–2001).

W 2000 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych[1]. W latach 2001–2005 pełnił funkcję ambasadora w Republice Czeskiej, w trakcie swej misji prowadził kursowy wykład z historii Polski na Uniwersytecie Karola w Pradze.

30 grudnia 2005 został podsekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego odpowiedzialnym za sprawy międzynarodowe. Dymisję z tej funkcji złożył 7 lutego 2007. Jego odwołanie poprzedziło przekazanie prezydentowi informacji, że w okresie stanu wojennego minister miał rzekomo być tajnym współpracownikiem służb specjalnych PRL[2]. Postępowanie lustracyjne wszczęte na wniosek Andrzeja Krawczyka doprowadziło w tym samym roku do oczyszczenia go z tego zarzutu. Według ustaleń Andrzej Krawczyk, szantażowany przez funkcjonariuszy SB, podpisał zobowiązanie do współpracy, której następnego dnia odmówił, informując innych działaczy opozycji o tym zdarzeniu[3].

Od sierpnia 2008 kierował Ambasadą RP w Bratysławie jako chargé d’affaires ad interim, 22 października 2008 prezydent Lech Kaczyński podpisał jego nominację na ambasadora RP w Słowacji. 12 stycznia 2009 złożył listy uwierzytelniające[4]. Urzędowanie zakończył 14 grudnia 2012[5]. 28 maja 2013 rozpoczął sprawowanie urzędu ambasadora RP w Bośni i Hercegowinie[6], został odwołany z dniem 30 czerwca 2018[7].

Życie prywatneEdytuj

Jest żonaty z Eweliną. Ma troje dzieci: Magdalenę, Marka i Piotra. Jego najmłodsza córka Krystyna zmarła w 2003.

W 1996 został honorowym członkiem Związku Polaków na Białorusi. W latach 1998–2000 zasiadał w zarządzie Polish-American-Ukrainian Cooperation Initiative.

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Operacja „Drawa”, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1982, 116 s. (seria „Żółty Tygrys”, nr 18).
  • Od realizmu do zwątpienia. Pięć szkiców z najnowszej historii Czechosłowacji, Wydawnictwo Antyk, seria: Biblioteka ABC, [1986], 74 s. („drugi obieg” pod pseudonimem Zbigniew Markowski).
  • Prasa niemiecka. Cz. 1, Historia prasy niemieckiej do roku 1949, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 1992, 141 s. (podręcznik akademicki).
  • Prasa niemiecka. Cz. 2, Prasa niemiecka w latach 1949–1989, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 1992, 56 s. (współautor: Ewa Stasiak-Jazukiewicz).
  • Pierwsza próba indoktrynacji. Działalność Ministerstwa Informacji i Propagandy w latach 1944–1947, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa 1992 (wybór dokumentów)
  • Praska Wiosna 1968, Volumen, Warszawa 1998, 198 s.
  • Słowacja Księdza-Prezydenta. Józef Tiso 1887–1947, Znak, Kraków 2015, 368 s.

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Zapis przebiegu posiedzenia komisji. sejm.gov.pl, 6 marca 2013. [dostęp 23 marca 2019].
  2. Handzlik podsekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta. wprost.pl, 9 października 2008. [dostęp 30 kwietnia 2010].
  3. Marcin Wojeciechowski: Andrzej Krawczyk ambasadorem na Słowacji. wyborcza.pl, 23 października 2008. [dostęp 30 kwietnia 2010].
  4. Prezydent powołał ambasadorów. prezydent.pl, 22 października 2008. [dostęp 30 kwietnia 2010].
  5. M.P. z 2013 r. poz. 84
  6. a b Ambasador Andrzej Krawczyk. msz.gov.pl. [dostęp 2013-08-29].
  7. M.P. z 2018 r. poz. 429
  8. Medaila prezidenta Slovenskej republiky – lista odznaczonych (słow.). prezident.sk. [dostęp 21 grudnia 2012].

BibliografiaEdytuj