Andrzej Mietkowski

polski dziennikarz

Andrzej Mietkowski (ur. 21 kwietnia 1956 w Moskwie) – polski dziennikarz, tłumacz i publicysta, działacz opozycji w okresie PRL.

Andrzej Mietkowski
Ilustracja
Andrzej Mietkowski w Warszawie (2009)
Data i miejsce urodzenia

21 kwietnia 1956
Moskwa

Zawód, zajęcie

dziennikarz, publicysta, tłumacz

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości Złoty Węgierski Krzyż Zasługi (cywilny)

Życiorys edytuj

Syn Wadima Mietkowskiego, wnuk Mieczysława Mietkowskiego. W czasach nauki w XLII Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Konopnickiej w Warszawie działał m.in. w harcerskiej „Czarnej Jedynce” przy VI Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Reytana[1]. Od 1975 do 1980 studiował astronomię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1976 współpracował z Komitetem Obrony Robotników, rok później został członkiem krakowskiego Studenckiego Komitetu Solidarności, kierował poligrafią i pełnił funkcję rzecznika SKS. Był jednym ze współtwórców niezależnej Krakowskiej Oficyny Studentów. Do 1980 wielokrotnie zatrzymywany z przyczyn politycznych, w sierpniu 1980 tymczasowo aresztowany, wkrótce zwolniony w związku z podpisaniem porozumień sierpniowych. Brał następnie udział w założeniu struktur Niezależnego Zrzeszenia Studentów w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie.

Od 1981 do końca lat 80. przebywał na emigracji. Kształcił się w paryskiej szkole dziennikarskiej. Pracował w BBC, Deutsche Welle, Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa, nadając korespondencje z Paryża. Po powrocie do Polski kierował warszawskim biurem tego radia. W 1996 był twórcą i kierownikiem działu zagranicznego w dzienniku „Życie”. W latach 1997–1998 pełnił funkcję dyrektora programowego Inforadia. W 1999 objął stanowisko prezesa Polish News Bulletin – agencji produkującej anglojęzyczny przegląd polskiej prasy. W 2006 powołany przez prezesa TVP Bronisława Wildsteina na stanowisko kierownika redakcji Wiadomości i dyrektora Telewizyjnej Agencji Informacyjnej. Przekształcił ją w Agencję Informacji TVP, a TVP3 – w TVP Info. W latach 2008–2016 był dyrektorem i redaktorem naczelnym portalu informacyjnego PolskieRadio.pl. Później podjął pracę w Bibliotece Narodowej[2].

Publikował m.in. w paryskiej „Kulturze”, „Pulsie”, „Zeszytach Literackich”. Tłumacz książek z języka francuskiego (m.in. „Moskwa na Wall Street”) i rosyjskiego (m.in. Akwarium, Kontrola, Lodołamacz, Wybór, Żołnierze wolności i Dzień M Wiktora Suworowa, Utopia u władzy. Historia Związku Sowieckiego Michała Hellera i Aleksandra Niekricza, I powraca wiatr… i Pacyfiści kontra pokój Władimira Bukowskiego).

Autor cyklów historycznych w TVP Historia: Archiwum Zimnej Wojny oraz Wojna w eterze, a także autor audycji w PR2: Wolne Słowo – Wolna Europa i Ślady pamięci (wspólnie z Rafałem Habielskim)[3].

Jest żonaty, ma troje dzieci. Należy do Stowarzyszenia Wolnego Słowa.

Odznaczenia i wyróżnienia edytuj

W 2006, za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność na rzecz przemian demokratycznych w kraju, prezydent Lech Kaczyński odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4]. W 2011, za wybitne zasługi dla Polskiego Radia, prezydent Bronisław Komorowski nadał mu Krzyż Komandorski OOP[5].

W 2013 wyróżniony przez prezydenta Węgier Jánosa Ádera Złotym Krzyżem Zasługi[6]. W 2016 odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności[7], a w 2018 Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości[8].

Przypisy edytuj

  1. Andrzej Mietkowski. encysol.pl. [dostęp 2021-08-11].
  2. Jerzy Sadecki: Dokąd odchodzą?. press.pl, 1 lutego 2019. [dostęp 2020-05-30].
  3. Ślady pamięci. polskieradio.pl. [dostęp 2020-11-13].
  4. M.P. z 2006 r. nr 84, poz. 848
  5. M.P. z 2012 r. poz. 81
  6. A köztársasági elnök 501/2013. (XII. 12.) KE atározata kitüntetés adományozásáról. kozlonyok.hu, 12 grudnia 2013. [dostęp 2024-02-16]. (węg.).
  7. M.P. z 2017 r. poz. 125
  8. Odznaczenia dla byłych działaczy Studenckiego Komitetu Solidarności i Niezależnego Zrzeszenia Studentów. prezydent.pl, 7 maja 2019. [dostęp 2020-05-30].

Bibliografia edytuj