Otwórz menu główne

Anita Wachter

austriacka narciarka alpejska

Anita Wachter (ur. 12 lutego 1967 w Schruns) – austriacka narciarka alpejska, trzykrotna medalistka olimpijska, pięciokrotna medalistka mistrzostw świata oraz zdobywczyni Pucharu Świata.

Anita Wachter
Anita Wachter
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1967
Schruns, Austria
Klub WSV Tschagguns
Debiut w PŚ Sezon 1984/1985
Pierwsze punkty w PŚ 17.03 1985, Waterville Valley
(15. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 25.01 1986, Saint-Gervais (3. miejsce – kombinacja)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
Złoto Calgary 1988 Kombinacja
Srebro Albertville 1992 Kombinacja
Srebro Albertville 1992 Gigant
Mistrzostwa świata
Srebro Morioka 1993 Gigant
Srebro Sierra Nevada 1996 Kombinacja
Brąz Saalbach 1991 Supergigant
Brąz Morioka 1993 Kombinacja
Brąz Vail 1999 Gigant
Mistrzostwa świata juniorów
Złoto Jasná 1985 Slalom
Złoto Jasná 1985 Gigant
Srebro Jasná 1985 Kombinacja
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1989/1990
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1987/1988
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1989/1990
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1993/1994
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1990/1991
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1998/1999
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1996/1997
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1999/2000
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1988/1989
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1989/1990
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1991/1992
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1996/1997

Spis treści

KarieraEdytuj

Pierwszy sukces w karierze Anita Wachter osiągnęła w 1982 roku, kiedy zwyciężyła w slalomie podczas zawodów Trofeo Topolino[1]. Trzy lata później wygrała slalom oraz giganta podczas mistrzostw świata juniorów w Jasnej. W tym samym roku zadebiutowała w zawodach Pucharu Świata, a 17 marca 1985 roku w Waterville Valley zdobyła pierwsze punkty, zajmując piętnaste miejsce w gigancie. Były to jej jedyne punkty w sezonie 1984/1985, który ukończyła na 89. miejscu.

Na podium zawodów pucharowych po raz pierwszy stanęła 25 stycznia 1986 roku w Saint-Gervais-les-Bains, zajmując trzecie miejsce w kombinacji. W zawodach tych wyprzedziły ją jedynie dwie reprezentantki Szwajcarii: Monika Hess i Corinne Schmidhauser. W kolejnych startach jeszcze dwa razy stanęła na podium: 16 marca w Vail była druga w supergigancie, a 20 marca w Waterville Valley drugie miejsce zajęła w gigancie. W klasyfikacji generalnej sezonu 1985/1986 była siedemnasta, w supergigancie siódma, a w gigancie ósma. Podobne wyniki osiągnęła w sezonie 1986/1987, w którym dwa razy stanęła na podium: 15 marca 1987 roku w Vail była druga, a dzień później trzecia w supergigancie. W lutym 1987 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Crans-Montana, gdzie jej najlepszym wynikiem było piąte miejsce w kombinacji.

Przełom w karierze Wachter nastąpił w sezonie 1987/1988. Już w trzecich zawodach sezonu, 30 listopada 1987 roku w Courmayeur, odniosła swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo, wygrywając slalom. W pozostałych startach piec razy stanęła na podium, jednak nie odniosła już zwycięstwa. W klasyfikacji generalnej byłą trzecia, ulegając jedynie Micheli Figini i Brigitte Oertli. Była też druga w kombinacji, trzecia w slalomie i czwarta w gigancie. W lutym 1988 roku wystartowała we wszystkich konkurencjach na igrzyskach olimpijskich w Calgary. Zdobyła tam swój pierwszy medal wśród seniorek, zwyciężając w kombinacji. Po zjeździe do kombinacji Wachter zajmowała trzecie miejsce, tracąc do prowadzącej Francuzki Carole Merle 0,68 sekundy. W slalomie do kombinacji uzyskała drugi wynik, co dało jej jednak najlepszy łączny wynik i zwycięstwo. Ostatecznie wyprzedziła Brigitte Oertli o zaledwie 0,23 punktu i jej rodaczkę Marię Walliser o 22,03 pkt. Na tych samych igrzyskach była też między innymi piąta w supergigancie i siódma w gigancie.

Przez trzy kolejne sezony plasowała się w czołówce klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W tym czasie wielokrotnie stawała na podium, odnosząc przy tym trzy zwycięstwa: 9 sierpnia 1989 roku w Las Leñas, była najlepsza w supergigancie, a 3 grudnia 1989 roku w Vail i 10 lutego 1991 roku w Zwiesel triumfowała w gigantach. W sezonie 1989/1990 była druga w klasyfikacji generalnej, przegrywając tylko ze swą rodaczką, Petrą Kronberger. W tym samym sezonie zwyciężyła w klasyfikacjach giganta i kombinacji. Ponadto w sezonie 1988/1989 była trzecia w supergigancie, a dwa lata później była druga w klasyfikacji giganta. Z mistrzostw świata w Vail/Beaver Creek w 1989 roku wróciła bez medalu, jednak na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm zdobyła brązowy medal w supergigancie. Uległa tam tylko innej Austriaczce, Ulrike Maier oraz Carole Merle.

W sezonie 1991/1992 tylko raz znalazła się w najlepszej trójce zawodów PŚ: 28 lutego 1992 roku w Narwiku zajęła drugie miejsce w gigancie. W klasyfikacji generalnej była tym razem dwunasta, zajęła także trzecie miejsce w klasyfikacji kombinacji, za Sabine Ginther i Miriam Vogt. Na początku lutego 1992 roku brała udział w igrzyskach olimpijskich w Albertville, gdzie w trzech startach zdobyła dwa medale. Najpierw wywalczyła srebrny medal w kombinacji, uzyskując jedenasty czas zjazdu i drugi wynik slalomu. Ostatecznie przegrała tylko z Petrą Kronberger, a wyprzedziła Florence Masnadę z Francji. Pięć dni później była dziewiąta w supergigancie, a następnie wzięła udział w gigancie. Po pierwszym przejeździe zajmowała trzecie miejsce, tracąc do prowadzącej Ulrike Maier o 0,27 sekundy. W drugim przejeździe uzyskała piąty wynik, co jednak dało jej drugi łączny czas i srebrny medal. Konkurencję wygrała Szwedka Pernilla Wiberg, a drugie miejsce ex aequo z Wachter zajęła Diann Roffe z USA.

Najlepsze wyniki osiągała w sezonie 1992/1993, kiedy zdobyła Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Ośmiokrotnie stawała na podium, w tym odniosła dwa zwycięstwa: 5 grudnia w Steamboat Springs wygrała giganta, a 17 stycznia 1993 roku w Cortina d'Ampezzo zwyciężyła w kombinacji. Zdobyła także Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji kombinacji oraz zajęła drugie miejsce w klasyfikacji giganta. Na mistrzostwach świata w Morioce w 1993 roku zdobyła srebro w gigancie, rozdzielając na podium Carole Merle i Niemkę Martinę Ertl. Pięć dni wcześniej zdobyła także brązowy medal w kombinacji, ulegając tylko Miriam Vogt i Picabo Street z USA.

Najważniejszym punktem sezonu 1993/1994 były igrzyska olimpijskie w Lillehammer. Wachter nie zdobyła tam medalu, najlepszy wynik osiągając w gigancie, który ukończyła na czwartej pozycji. Walkę o podium przegrała tam ze Szwajcarką Vreni Schneider o 0,09 sekundy. W zawodach pucharowych na podium znalazła się osiem razy, z czego trzykrotnie zwyciężała: 31 października w Sölden, 26 listopada w Santa Caterina oraz 16 stycznia w Cortina d'Ampezzo była najlepsza w gigantach. Wyniki te dały je zwycięstwo w klasyfikacji tej konkurencji, a w klasyfikacji generalnej była czwarta. Trzy zwycięstwa odniosła także rok później: 7 stycznia w Haus w supergigancie oraz 23 stycznia w Cortina d'Ampezzo i 18 lutego w Åre w gigancie. Poza tym jeszcze raz stanęła na podium, w efekcie zajmując ósme miejsce w klasyfikacji generalnej i siódme w gigancie.

Ostatnią Małą Kryształową Kulę w karierze wywalczyła w sezonie 1995/1996, zwyciężając w klasyfikacji kombinacji. Na podium stawała trzykrotnie, z czego dwa razy na najwyższym stopniu: 17 grudnia w St. Anton była najlepsza w kombinacji, a 21 stycznia w Cortina d'Ampezzo wygrała giganta. W klasyfikacji generalnej była trzecia, za Katją Seizinger i Martiną Ertl. W lutym 1996 roku brała udział w mistrzostwach świata w Sierra Nevada, gdzie wywalczyła srebrny medal w kombinacji. Austriaczka uzyskała dwunasty czas zjazdu i trzeci slalomu, ostatecznie na podium rozdzielając Pernillę Wiberg oraz Marianne Kjørstad z Norwegii. Na tej samej imprezie była także czwarta w gigancie, przegrywając walkę o brązowy medal z Martiną Ertl o 0,46 sekundy. Z rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Sestriere wróciła bez medalu. Najlepszy wynik uzyskała w gigancie, który ponownie ukończyła na czwartej pozycji. Tym razem walkę o podium przegrała z Francuzką Leïlą Piccard o 0,15 sekundy. W zawodach pucharowych na podium stawała sześć razy, jednak nie odniosła żadnego zwycięstwa. Sezon 1996/1997 ukończyła na siódmym miejscu, a w klasyfikacjach giganta i kombinacji była trzecia.

Sezon 1997/1998 był pierwszym od 13 lat, w którym ani razu nie stanęła na podium. Podczas zawodów w Cortina d'Ampezzo w styczniu 1998 roku Wachter wypadła z trasy zrywając więzadła krzyżowe w prawym kolanie[2]. Kontuzja ta wykluczyła ją ze startów w pozostałej części sezonu, w tym igrzysk olimpijskich w Nagano. Uzyskane do tego czasu wyniki dały jej 27. miejsce w klasyfikacji generalnej.

Austriaczka wróciła do sportu i rywalizowała jeszcze przez trzy kolejne sezony. Odniosła jeszcze pięć zwycięstw w zawodach Pucharu Świata: 27 grudnia 1998 roku w Semmering, 2 stycznia 1999 roku w Mariborze, 24 lutego w Åre, 13 marca w Sierra Nevada oraz 28 grudnia 1999 roku w Lienzu wygrywała giganty. W sezonie 1998/1999 zajęła drugie, a w sezonie 1999/2000 trzecie miejsce w klasyfikacji tej konkurencji. Podczas rozgrywanych w lutym 1999 roku mistrzostw świata w Vail/Beaver Creek zdobyła brązowy medal w gigancie. W zawodach tych uległa jedynie Alexandrze Meissnitzer i Norweżce Andrine Flemmen. W tej samej konkurencji wystąpiła także na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w St. Anton, jednak nie ukończyła pierwszego przejazdu. Ostatni raz na podium zawodów pucharowych stanęła 17 lutego 2000 roku w Åre, zajmując drugie miejsce w gigancie. W marcu 2001 roku zakończyła karierę[3].

Wachter kilkukrotnie zdobywała medale mistrzostw Austrii, w tym sześć złotych: w gigancie w latach 1990, 1994 i 1997, kombinacji w 1985 roku oraz slalomie w latach 1986 i 1994[4]. W 1992 roku otrzymała Odznakę Honorową za Zasługi dla Republiki Austrii[5]. W 1993 roku została wybrana sportsmenką roku w Austrii.

Jej mężem jest austriacki narciarz Rainer Salzgeber, z którym ma dwie córki.

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
DNF 19 lutego 1988   Calgary Zjazd 1:25,86 min -   Marina Kiehl
1.  21 lutego 1988   Calgary Kombinacja 29,25 pkt - -
5. 22 lutego 1988   Calgary Supergigant 1:19,03 min +1,33 s   Sigrid Wolf
7. 24 lutego 1988   Calgary Gigant 2:06,49 min +1,89 s   Vreni Schneider
DNF1 26 lutego 1988   Calgary Slalom 1:36,69 min -   Vreni Schneider
2.  13 lutego 1992   Albertville Kombinacja 2,55 pkt +16,84 pkt   Petra Kronberger
9. 18 lutego 1992   Albertville Supergigant 1:21,22 min +2,98 s   Deborah Compagnoni
2.  19 lutego 1992   Albertville Gigant 2:12,74 min +0,97 s   Pernilla Wiberg
9. 15 lutego 1994   Lillehammer Supergigant 1:22,15 min +0,86 s   Diann Roffe
4. 24 lutego 1994   Lillehammer Gigant 2:30,97 min +2,09 s   Deborah Compagnoni
DNF1 26 lutego 1994   Lillehammer Slalom 1:56,01 min -   Vreni Schneider

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
17. 6 lutego 1985   Bormio Gigant 2:18,53 min +3,61 s   Diann Roffe
DNF 9 lutego 1985   Bormio Slalom 1:29,58 min -   Perrine Pelen
5. 30 stycznia 1987   Crans-Montana Kombinacja 15,32 pkt +21,38 pkt   Erika Hess
17. 3 lutego 1987   Crans-Montana Supergigant 1:19,17 min +3,33 s   Maria Walliser
DNF 5 lutego 1987   Crans-Montana Gigant 2:21,22 min -   Vreni Schneider
5. 2 lutego 1989   Vail Kombinacja 5,65 pkt +30,32 pkt   Tamara McKinney
DNF 7 lutego 1989   Vail Slalom 1:30,88 min -   Mateja Svet
9. 8 lutego 1989   Vail Supergigant 1:19,46 min +0,93 s   Ulrike Maier
13. 11 lutego 1989   Vail Gigant 2:29,37 min +4,92 s   Vreni Schneider
3.  29 stycznia 1991   Saalbach Supergigant 1:08,72 min +0,13 s   Ulrike Maier
DNF 31 stycznia 1991   Saalbach Kombinacja 26,45 pkt -   Chantal Bournissen
12. 1 lutego 1991   Saalbach Slalom 1:25,90 min +2,22 s   Vreni Schneider
11. 2 lutego 1991   Saalbach Gigant 2:07,45 min +2,04 s   Pernilla Wiberg
3.  5 lutego 1993   Morioka Kombinacja 3,39 pkt +30,13 pkt   Miriam Vogt
DNF 9 lutego 1993   Morioka Slalom 1:27,66 min -   Karin Buder
2.  10 lutego 1993   Morioka Gigant 2:17,59 min +0,40 s   Carole Merle
6. 14 lutego 1993   Morioka Supergigant 1:33,52 min +1,00 s   Katja Seizinger
16. 12 lutego 1996   Sierra Nevada Supergigant 1:21,00 min +1,84 s   Isolde Kostner
2.  19 lutego 1996   Sierra Nevada Kombinacja 3:19,68 min +2,05 s   Pernilla Wiberg
4. 22 lutego 1996   Sierra Nevada Gigant 2:10,74 min +1,16 s   Deborah Compagnoni
DNF1 24 lutego 1996   Sierra Nevada Slalom 1:31,46 min -   Pernilla Wiberg
22. 5 lutego 1997   Sestriere Slalom 1:43,88 min +6,44 s   Deborah Compagnoni
4. 9 lutego 1997   Sestriere Gigant 2:39,19 min +1,91 s   Deborah Compagnoni
10. 15 lutego 1997   Sestriere Kombinacja 3:03,38 min +3,76 s   Renate Götschl
3.  11 lutego 1999   Vail Gigant 2:08,54 min +0,59 s   Alexandra Meissnitzer
9. 13 lutego 1999   Vail Slalom 1:33,97 min +1,37 s   Zali Steggall
DFN1 9 lutego 2001   St. Anton Gigant 2:19,01 min -   Sonja Nef

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
5. 21 lutego 1984   Sugarloaf Gigant 2:23,08 min +1,53 s   Mateja Svet
9. 28 lutego 1985   Jasná Zjazd 1:22,12 min +2,03 s   Astrid Geisler
1.  1 marca 1985   Jasná Gigant 2:14,02 min - -
1.  3 marca 1985   Jasná Slalom 1:40,47 min - -

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Courmayeur30 listopada 1987 (slalom)
  2.   Las Leñas9 sierpnia 1989 (supergigant)
  3.   Vail3 grudnia 1989 (gigant)
  4.   Zwiesel10 lutego 1991 (gigant)
  5.   Steamboat Springs5 grudnia 1992 (gigant)
  6.   Cortina d'Ampezzo17 stycznia 1993 (kombinacja)
  7.   Sölden31 października 1993 (gigant)
  8.   Santa Caterina26 listopada 1993 (gigant)
  9.   Cortina d'Ampezzo16 stycznia 1994 (gigant)
  10.   Haus7 stycznia 1995 (supergigant)
  11.   Cortina d'Ampezzo23 stycznia 1995 (gigant)
  12.   Åre18 lutego 1995 (gigant)
  13.   St. Anton17 grudnia 1995 (kombinacja)
  14.   Cortina d'Ampezzo21 stycznia 1996 (gigant)
  15.   Semmering27 grudnia 1998 (gigant)
  16.   Maribor2 stycznia 1999 (gigant)
  17.   Åre24 lutego 1999 (gigant)
  18.   Sierra Nevada13 marca 1999 (gigant)
  19.   Lienz28 grudnia 1999 (gigant)
  • 19 zwycięstw w zawodach Pucharu Świata (14 w gigancie, 2 w supergigancie, 2 w kombinacji i 1 w slalomie)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Saint-Gervais25 stycznia 1986 (kombinacja) – 3. miejsce
  2.   Vail16 marca 1986 (supergigant) – 2. miejsce
  3.   Waterville Valley20 marca 1986 (gigant) – 2. miejsce
  4.   Vail15 marca 1987 (supergigant) – 3. miejsce
  5.   Vail16 marca 1987 (supergigant) – 3. miejsce
  6.   Crans-Montana13 grudnia 1987 (kombinacja) – 2. miejsce
  7.   Kranjska Gora30 stycznia 1988 (gigant) – 3. miejsce
  8.   Aspen6 marca 1988 (slalom) – 2. miejsce
  9.   Rossland13 marca 1988 (supergigant) – 3. miejsce
  10.   Saalbach-Hinterglemm23 marca 1988 (gigant) – 2. miejsce
  11.   Schladming26 listopada 1988 (supergigant) – 3. miejsce
  12.   Les Menuires28 listopada 1988 (gigant) – 2. miejsce
  13.   Valzoldana18 grudnia 1988 (gigant) – 3. miejsce
  14.   Tignes20 stycznia 1989 (supergigant) – 2. miejsce
  15.   Steamboat Springs25 lutego 1989 (supergigant) – 2. miejsce
  16.   Park City24 listopada 1989 (gigant) – 3. miejsce
  17.   Park City25 listopada 1989 (slalom) – 3. miejsce
  18.   Steamboat Springs10 grudnia 1989 (kombinacja) – 3. miejsce
  19.   Hinterstoder8 stycznia 1990 (gigant) – 2. miejsce
  20.   Hinterstoder9 stycznia 1990 (slalom) – 2. miejsce
  21.   Haus14 stycznia 1990 (kombinacja) – 2. miejsce
  22.   Maribor20 stycznia 1990 (gigant) – 2. miejsce
  23.   Santa Caterina28 stycznia 1990 (gigant) – 2. miejsce
  24.   Veysonnaz5 lutego 1990 (gigant) – 2. miejsce
  25.   Stranda11 marca 1990 (slalom) – 3. miejsce
  26.   Altenmarkt9 grudnia 1990 (supergigant) – 3. miejsce
  27.   Lake Louise11 marca 1991 (slalom) – 3. miejsce
  28.   Vail17 marca 1991 (gigant) – 3. miejsce
  29.   Narwik28 lutego 1992 (gigant) – 2. miejsce
  30.   Vail13 grudnia 1992 (supergigant) – 3. miejsce
  31.   Maribor5 stycznia 1993 (gigant) – 2. miejsce
  32.   Cortina d'Ampezzo10 stycznia 1993 (gigant) – 2. miejsce
  33.   Haus24 stycznia 1993 (slalom) – 2. miejsce
  34.   Veysonnaz28 lutego 1993 (supergigant) – 2. miejsce
  35.   Morzine7 marca 1993 (supergigant) – 3. miejsce
  36.   Åre27 marca 1993 (gigant) – 3. miejsce
  37.   Santa Caterina27 listopada 1993 (gigant) – 2. miejsce
  38.   Santa Caterina28 listopada 1993 (slalom) – 2. miejsce
  39.   Tignes5 grudnia 1993 (gigant) – 2. miejsce
  40.   Morzine5 stycznia 1994 (gigant) – 2. miejsce
  41.   Vail17 marca 1994 (supergigant) – 3. miejsce
  42.   Alta Badia21 grudnia 1994 (gigant) – 2. miejsce
  43.   Veysonnaz21 grudnia 1995 (gigant) – 3. miejsce
  44.   Park City21 listopada 1996 (gigant) – 2. miejsce
  45.   Semmering28 grudnia 1996 (slalom) – 3. miejsce
  46.   Maribor3 stycznia 1997 (gigant) – 2. miejsce
  47.   Zwiesel17 stycznia 1997 (gigant) – 2. miejsce
  48.   Zwiesel18 stycznia 1997 (gigant) – 2. miejsce
  49.   Laax2 lutego 1997 (kombinacja) – 3. miejsce
  50.   Val d'Isère11 grudnia 1998 (gigant) – 3. miejsce
  51.   Cortina d'Ampezzo24 stycznia 1999 (gigant) – 3. miejsce
  52.   Åre22 lutego 1999 (gigant) – 2. miejsce
  53.   Tignes31 października 1999 (gigant) – 3. miejsce
  54.   Serre Chevalier4 grudnia 1999 (gigant) – 2. miejsce
  55.   Maribor5 stycznia 2000 (gigant) – 3. miejsce
  56.   Åre17 lutego 2000 (gigant) – 2. miejsce

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj