Otwórz menu główne

Anna-Lena Grönefeld

tenisistka niemiecka

Anna-Lena Grönefeld (ur. 4 czerwca 1985 w Nordhornie) – niemiecka tenisistka, mistrzyni Wimbledonu 2009 i French Open 2014 w grze mieszanej, klasyfikowana w rankingu WTA na 14. miejscu w grze pojedynczej (2006) i 7. w grze podwójnej (2006), reprezentantka Niemiec w Pucharze Federacji i Pucharze Hopmana.

Anna-Lena Grönefeld
Ilustracja
Państwo  Niemcy
Data i miejsce urodzenia 4 czerwca 1985
Nordhorn
Wzrost 180 cm
Masa ciała 75 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny Kwiecień 2003
Zakończenie kariery aktywna
Trener Dirk Dier
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1 WTA, 12 ITF
Najwyżej w rankingu 14 (17 kwietnia 2006)
Australian Open 3R (2005)
Roland Garros QF (2006)
Wimbledon 1R (2004–2007, 2009, 2010)
US Open 4R (2008)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 18 WTA, 6 ITF
Najwyżej w rankingu 7 (6 marca 2006)
Australian Open SF (2006, 2015)
Roland Garros 3R (2005)
Wimbledon SF (2005, 2013, 2017)
US Open SF (2005, 2015)
Strona internetowa

Kariera tenisowaEdytuj

Anna-Lena Grönefeld rozpoczęła treningi tenisowe w wieku pięciu lat. W czerwcu 2002 zdobyła juniorskie deblowe mistrzostwo wielkoszlemowe French Open w parze z Barborą Záhlavovą-Strýcovą. Miesiąc później razem z Allison Baker doszły do finału Wimbledonu, pokonane przez Záhlavovą-Strýcovą i Kim Clijsters. Wiosną 2003 została indywidualną triumfatorką French Open, pokonując w finale Wierę Duszewinę 6:4, 6:4. W klasyfikacjach juniorskich Międzynarodowej Federacji Tenisowej notowana na pierwszym miejscu wśród singlistek (lipiec 2003) i drugim wśród deblistek (czerwiec 2002).

Gra pojedynczaEdytuj

Status profesjonalnej tenisistki otrzymała w kwietniu 2003 roku. Wygrała jeden turniej WTA w grze pojedynczej – w Acapulco w 2006, a 17 kwietnia tego samego roku notowana była na najwyższym – czternastym miejscu w światowym rankingu WTA.

W kwietniu 2003 odnotowała debiut w drabince singlowej WTA Tour. W chorwackim Bol po przejściu eliminacji awansowała do drugiej rundy. W pierwszym profesjonalnym meczu pokonała Evę Birnerovą 6:2, 6:1, by następnie ulec Wierze Zwonariowej. Dzięki regularnym próbom kwalifikacji do imprez WTA awansowała do drugiej setki rankingu światowego.

W kwietniu 2004 doszła do finału zawodów ITF w Cagnes-sur-Mer i to pozwoliło jej zostać jedną ze stu najlepszych tenisistek globu. W swoim pierwszym meczu wielkoszlemowym w pierwszej rundzie French Open pokonała Samanthę Stosur 6:2, 6:0, a następnie skreczowała po pięciu gemach pojedynku z Jeleną Bowiną. W Palermo osiągnęła pierwszy zawodowy ćwierćfinał. Zimą 2005 odnotowała najlepszy wynik wielkoszlemowy, awansując do trzeciej rundy Australian Open. W drugim etapie turnieju wygrała z Fabiolą Zuluagą. Dwa tygodnie później po raz pierwszy zagrała w finale profesjonalnej imprezy w Pattayi. W finale uległa Conchicie Martínez, eliminując wcześniej Virginię Ruano Pascual. Awansowała na 45. miejsce w rankingu WTA, ale w następnym występie w Hajdarabadzie poddała półfinałowy mecz przeciwko Alonie Bondarenko. W trzeciej rundzie French Open została pokonana przez Francescę Schiavone.

W lipcu 2005 w drugiej rundzie w Stanford ograła liderkę światowych klasyfikacji, Lindsay Davenport, następnie Nathalie Dechy, ale w półfinale lepsza okazała się Kim Clijsters. Drugi w karierze finał osiągnęła w Pekinie, przegrywając walkę o puchar z Mariją Kirilenko. Tydzień później w Luksemburgu ponownie została finalistką, tym razem ulegając Clijsters. Do swojej kolekcji dorzuciła zwycięstwa nad Martą Domachowską, Dinarą Safiną i Nadieżdą Pietrową.

W lutym 2006 Grönefeld wygrała swój pierwszy singlowy tytuł WTA. Wywalczyła go w Acapulco, triumfując w finale nad najwyżej rozstawioną Flavią Pennettą i dostała się do grona dwudziestu najlepszych tenisistek świata. W Indian Wells przedostała się do ćwierćfinału, gdzie została odprawiona przez Mariję Szarapową. Wiosną zagrała też w półfinale w Charleston, gdzie pokonała Swietłanę Kuzniecową i Anabel Medinę Garrigues. Swój najlepszy indywidualny rezultat wielkoszlemowy odnotowała podczas French Open. Po kolejnych zwycięstwach nad Camille Pin, Jameą Jackson, Mariją Kirilenko i Giselą Dulko, musiała w ćwierćfinale uznać wyższość późniejszej mistrzyni, Justine Henin-Hardenne.

Walka z kontuzjami spowodowała, że w 2007 roku ani razu nie przeszła drugiej rundy turnieju i wypadła do trzeciej setki rankingu. Powróciła na korty wiosną 2008, wygrywając zawody ITF w Zlinie, Alkmaar i Periguex; pierwszy występ po przerwie w WTA Tour, w Budapeszcie, zakończyła na ćwierćfinale. Latem wygrała zmagania ITF w Rimini i była w finale w Bronx, przez co podniosła swój ranking i wystartowała w kwalifikacjach do US Open. Przeszła je i bez straty seta doszła do czwartej rundy, przegrywając tam z Dinarą Safiną.

W maju 2009 wystąpiła w półfinale w Estoril, gdzie w dwóch setach przegrała z Jekatieriną Makarową. Podobny rezultat osiągnęła w Palermo, tym razem trafiając na Sarę Errani. Ostatni z trzech półfinałów w tym roku uzyskała jesienią w Seulu, wyeliminowana przez Anabel Medinę Garrigues. Po słabych występach w 2010 i 2011 roku, w sezonie 2012 nie brała udziału w zmaganiach w grze pojedynczej.

Gra podwójnaEdytuj

Anna-Lena Grönefeld według stanu na 8 kwietnia 2019 roku wygrała osiemnaście deblowych turniejów WTA. 6 marca 2006 notowana była na siódmym miejscu w światowej klasyfikacji gry podwójnej.

W cyklu rozgrywkowym WTA w tej konkurencji zadebiutowała w maju 2003 w Berlinie. W parze z Meghann Shaughnessy w pierwszej rundzie przegrały z Caroline Dhenin i Rossaną de los Ríos. We wrześniu z Evie Dominikovic osiągnęła na Bali pierwszy deblowy ćwierćfinał. W lipcu 2004 z Barbarą Rittner w Palermo po raz pierwszy doszła do półfinału. Miesiąc później Grönefeld została finalistką trzech z rzędu turniejów: w Sztokholmie i Cincinnati z Emmanuelle Gagliardi oraz w Vancouver z Els Callens. Z rodaczką Julią Schruff przegrały finał w Filderstadt z Carą Black i Rennae Stubbs.

Pierwszy turniej WTA wygrała w lutym 2005 w Pattayi, partnerując Marion Bartoli. W finale Niemka i Francuzka ograły Martę Domachowską i Silviję Talaję. W maju z Meghann Shaughnessy zagrała w finale prestiżowych zawodów w Rzymie. Na Wimbledonie partnerowała jej Martina Navrátilová. Doszły one do półfinału, pokonane przez Amélie Mauresmo i Swietłanę Kuzniecową. Z utytułowaną Amerykanką wygrała też zmagania w Toronto po finale z Conchitą Martínez i Virginią Ruano Pascual oraz osiągnęła drugi wielkoszlemowy półfinał – w Nowym Jorku. Jesienią wygrała imprezę na Bali z Meghann Shaughnessy. Trzeci półfinał Wielkiego Szlema odnotowała w Australii w 2006 roku.

W lutym triumfowała w Acapulco, zarówno w singlu, jak i w deblu. Wiosną zagrała w ćwierćfinale Wimbledonu z Shaughnessy, a następnie wygrała imprezę w Stanford z Szachar Pe’er. Będąca w swojej najlepszej formie Grönefeld została finalistką w San Diego, Montrealu i Luksemburgu. W styczniu 2007, zwyciężyła w Sydney, by następnie awansować do ćwierćfinału Australian Open. Do końca roku jedynym znaczącym jej osiągnięciem był półfinał w Ad-Dausze, przegrany z Martiną Hingis i Mariją Kirilenko. Jesienią 2008 okazała się najlepsza w Stuttgarcie (z Patty Schnyder) i Quebecu (z Vanią King), ze Szwajcarką zagrała też w finale w Zurychu.

Finał w Brisbane w styczniu 2009 przegrała z Klaudią Jans i Alicją Rosolską. Ze Schnyder awansowała do ćwierćfinału Australian Open po raz trzeci z rzędu. Odnotowała półfinał w Miami oraz ćwierćfinał French Open i Wimbledonu. Na koniec sezonu zrewanżowała się wymienionym dwóm polskim tenisistkom, kiedy razem z Katariną Srebotnik pokonała je w finale w Linz. W marcu 2010 zakończyła na finale zmagania w Monterrey, a u boku Julii Görges triumfowała w Kopenhadze.

W 2011 była w finałach w Monterrey z King oraz w Linz z Görges. W drodze do finału w Paryżu w lutym 2012 towarzyszyła jej Petra Martić, ale w decydującym starciu lepsze okazały się Liezel Huber i Lisa Raymond. W kwietniu z Görges doszła do finału w Stuttgarcie, ale przegrały w nim z Ivetą Benesovą i Barborą Záhlavovą-Strýcovą.

W 2012 roku razem z Petrą Martić awansowały do finału turnieju w Badgastein, w którym przegrały z Jill Craybas i Julią Görges 7:6(4), 4:6, 9–11. We wrześniu tego roku osiągnęła także finał turnieju rangi Premier 5 w Tokio, gdzie występowała razem z Květą Peschke. W meczu o trofeum przegrały z Raquel Kops-Jones i Abigail Spears 6:1, 6:4. W październiku razem z Peschke zwyciężyła w turnieju w Linzu, gdzie w finale pokonały 6:3, 6:4 Julię Görges i Barborę Záhlavovą-Strýcovą.

W 2013 roku razem z Peschke osiągnęła finał rozgrywek w Brisbane, gdzie uległa 6:4, 4:6, 7–10 parze Sania MirzaBethanie Mattek-Sands.

Łącznie wygrała 18 turniejów w grze podwójnej (cztery z Květą Peschke, trzy z Meghann Shaughnessy, dwa z Vanią King oraz po jednym z Marion Bartoli, Martiną Navrátilovą, Szachar Pe’er, Patty Schnyder, Katariną Srebotnik, Julią Görges, Nicole Melichar, Raquel Atawo i Alicją Rosolską), a także wystąpiła 27 razy w przegranych finałach.

Gra mieszanaEdytuj

Od 2005 roku Grönefeld występuje w turniejach wielkoszlemowych w grze mieszanej. W lipcu 2009 zdobyła mistrzostwo Wimbledonu w parze z Markiem Knowlesem. W Nowym Jorku 2010 doszła do półfinału, podobnie we French Open 2010, w obydwu przypadkach partnerował jej Knowles. W Melbourne osiągnęła ćwierćfinał w roku 2006 w parze z Františkiem Čermákiem.

W 2014 roku razem z Jeanem-Julienem Rojerem awansowała do finału French Open, w którym wygrali 4:6, 6:2, 10–7 z Julią Görges i Nenadem Zimonjiciem. W sezonie 2016 razem z Robertem Farahem przegrała w finale Wimbledonu wynikiem 6:7(5), 4:6 z parą Heather WatsonHenri Kontinen.

Występy reprezentacyjneEdytuj

Anna-Lena Grönefeld od 2004 roku regularnie reprezentuje Niemcy w rozgrywkach Pucharu Federacji. Swoje występy rozpoczęła od pierwszej rundy Grupy Światowej, w której Niemki straciły wszystkie pięć punktów w konfrontacji z Francuzkami, a Grönefeld przegrała wszystkie swoje mecze, w tym singlowe z Nathalie Dechy i Amélie Mauresmo. W lipcu 2005 została jednak główną autorką sukcesu swojej drużyny, która w barażach Grupy Światowej pokonała Chorwatki i awansowała do najważniejszej drabinki zmagań. Do cenniejszych wygranych tenisistki w Pucharze Federacji należy pokonanie Lucie Šafářovej i Petry Kvitovej w 2010 oraz Liezel Huber i Vanii King w 2011.

Historia występów wielkoszlemowychEdytuj

Legenda

     W, wygrany turniej

      F, przegrana w finale

      SF, przegrana w półfinale

      QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     A, brak startu

Występy w grze pojedynczejEdytuj

Turniej 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 Tytuły Z–P
Australian Open A A A 3R 2R 2R A 1R 1R A 0 / 5 4 – 5
French Open A A 2R 3R QF 1R A 2R A A 0 / 5 8 – 5
Wimbledon A A 1R 1R 1R 1R A 1R 1R A 0 / 6 0 – 6
US Open A A 1R 3R 1R A 4R 1R A A 0 / 5 5 – 5
Ranking na koniec roku 561 120 75 21 19 205 77 67 169 263 0 / 21 17 – 21

Występy w grze podwójnejEdytuj

Turniej 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 Tytuły Z–P
Australian Open A A A 3R SF QF A QF 2R 3R 1R 2R 2R SF QF 3R 3R 1R 0 / 14 28 – 14
French Open A A A 3R 2R 1R A QF A 2R 2R 2R 1R 2R 1R 1R 2R 2R 0 / 13 12 – 13
Wimbledon A A A SF QF 2R A QF A 2R 3R SF QF 3R QF SF 2R QF 0 / 13 34 – 13
US Open A A 2R SF 2R A 3R 3R 3R 2R 1R 3R 1R SF 1R 1R 3R 0 / 14 21 – 14
Ranking na koniec roku 931 264 47 11 11 52 56 25 56 53 18 15 35 22 28 21 26 0 / 54 95 – 54

Występy w grze mieszanejEdytuj

Turniej 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 Tytuły Z–P
Australian Open A A A A QF 1R A 1R 2R A A A 2R 1R 2R 1R 1R QF 0 / 10 8 – 10
French Open A A A 1R A A A SF A A 2R 2R W 2R 1R F SF 2R 1 / 10 21 – 9
Wimbledon A A A 3R QF 1R A W A A 3R 3R A 2R F 2R 2R A 1 / 10 21 – 9
US Open A A A 2R QF A A 2R SF A A 1R 1R A SF 1R 2R 0 / 9 14 – 9
2 / 39 64 – 37

Finały turniejów WTAEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series
1988

2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V
WTA 125K series

Gra pojedyncza 4 (1–3)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 31 stycznia 2005 Pattaya Twarda   Conchita Martínez 3:6, 6:3, 3:6
Finalistka 2. 5 września 2005 Pekin Twarda   Marija Kirilenko 3:6, 4:6
Finalistka 3. 2 października 2005 Luksemburg Twarda (hala)   Kim Clijsters 2:6, 4:6
Zwyciężczyni 1. 27 lutego 2006 Acapulco Ceglana   Flavia Pennetta 6:1, 4:6, 6:2

Gra podwójna 45 (18–27)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 8 sierpnia 2004 Sztokholm Twarda   Emmanuelle Gagliardi   Alicia Molik
  Barbara Schett
3:6, 3:6
Finalistka 2. 15 sierpnia 2004 Vancouver Twarda   Els Callens   Bethanie Mattek
  Abigail Spears
3:6, 3:6
Finalistka 3. 22 sierpnia 2004 Cincinnati Twarda   Emmanuelle Gagliardi   Jill Craybas
  Marlene Weingärtner
5:7, 6:7(2)
Finalistka 4. 10 października 2004 Filderstadt Twarda   Julia Schruff   Cara Black
  Rennae Stubbs
3:6, 2:6
Zwyciężczyni 1. 6 lutego 2005 Pattaya Twarda   Marion Bartoli   Marta Domachowska
  Silvija Talaja
6:3, 6:2
Zwyciężczyni 2. 15 sierpnia 2005 Toronto Twarda   Martina Navrátilová   Conchita Martínez
  Virginia Ruano Pascual
5:7, 6:3, 6:4
Zwyciężczyni 3. 18 września 2005 Bali Twarda   Meghann Shaughnessy   Yan Zi
  Zheng Jie
6:3, 6:3
Zwyciężczyni 4. 5 marca 2006 Acapulco Twarda   Meghann Shaughnessy   Shinobu Asagoe
  Émilie Loit
6:1, 6:3
Zwyciężczyni 5. 25 lipca 2006 Stanford Twarda   Szachar Pe’er   Maria Elena Camerin
  Gisela Dulko
6:1, 6:4
Finalistka 5. 6 sierpnia 2006 San Diego Twarda   Meghann Shaughnessy   Cara Black
  Rennae Stubbs
2:6, 2:6
Finalistka 6. 15 sierpnia 2006 Montreal Twarda   Cara Black   Martina Navrátilová
  Nadieżda Pietrowa
1:6, 2:6
Finalistka 7. 1 października 2006 Luksemburg Twarda (hala)   Liezel Huber   Francesca Schiavone
  Květa Peschke
6:2, 4:6, 1:6
Zwyciężczyni 6. 13 stycznia 2007 Sydney Twarda   Meghann Shaughnessy   Marion Bartoli
  Meilen Tu
6:3, 3:6, 7:6(2)
Zwyciężczyni 7. 5 października 2008 Stuttgart Ceglana (hala)   Patty Schnyder   Květa Peschke
  Rennae Stubbs
6:2, 6:4
Finalistka 8. 19 października 2008 Zurych Twarda (hala)   Patty Schnyder   Cara Black
  Liezel Huber
1:6, 6:7(3)
Zwyciężczyni 8. 2 listopada 2008 Québec Dywanowa (hala)   Vania King   Jill Craybas
  Tamarine Tanasugarn
7:6(3), 6:4
Zwyciężczyni 9. 11 stycznia 2009 Brisbane Twarda   Vania King   Klaudia Jans
  Alicja Rosolska
3:6, 7:5, 10–5
Zwyciężczyni 10. 18 października 2009 Linz Twarda (hala)   Katarina Srebotnik   Klaudia Jans
  Alicja Rosolska
6:1, 6:4
Finalistka 9. 7 marca 2010 Monterrey Twarda   Vania King   Iveta Benešová
  Barbora Záhlavová-Strýcová
6:3, 4:6, 8–10
Zwyciężczyni 11. 2 sierpnia 2010 Kopenhaga Twarda   Julia Görges   Witalija Djaczenko
  Tacciana Puczak
6:4, 6:4
Finalistka 10. 6 marca 2011 Monterrey Twarda   Vania King   Iveta Benešová
  Barbora Záhlavová-Strýcová
7:6(8), 2:6, 6–10
Finalistka 11. 16 października 2011 Linz Twarda (hala)   Julia Görges   Marina Erakovic
  Jelena Wiesnina
5:7, 1:6
Finalistka 12. 12 lutego 2012 Paryż Twarda (hala)   Petra Martić   Liezel Huber
  Lisa Raymond
6:7(3), 1:6
Finalistka 13. 29 kwietnia 2012 Stuttgart Ceglana (hala)   Julia Görges   Iveta Benešová
  Barbora Záhlavová-Strýcová
4:6, 5:7
Finalistka 14. 17 czerwca 2012 Bad Gastein Ceglana   Petra Martić   Jill Craybas
  Julia Görges
7:6(4), 4:6, 9–11
Finalistka 15. 30 września 2012 Tokio Twarda   Květa Peschke   Raquel Kops-Jones
  Abigail Spears
1:6, 4:6
Zwyciężczyni 12. 14 października 2012 Linz Twarda (hala)   Květa Peschke   Julia Görges
  Barbora Záhlavová-Strýcová
6:4, 7:5
Finalistka 16. 5 stycznia 2013 Brisbane Twarda   Květa Peschke   Bethanie Mattek-Sands
  Sania Mirza
6:4, 4:6, 7–10
Zwyciężczyni 13. 25 maja 2013 Bruksela Ceglana   Květa Peschke   Gabriela Dabrowski
  Szachar Pe’er
6:0, 6:3
Finalistka 17. 15 czerwca 2013 Norymberga Ceglana   Květa Peschke   Raluca Olaru
  Walerija Sołowjowa
6:2, 6:7(3), 9–11
Finalistka 18. 11 sierpnia 2013 Toronto Twarda   Květa Peschke   Jelena Janković
  Katarina Srebotnik
7:5, 2:6, 6–10
Finalistka 19. 18 sierpnia 2013 Cincinnati Twarda   Květa Peschke   Hsieh Su-wei
  Peng Shuai
6:2, 3:6, 10–12
Zwyciężczyni 14. 2 lutego 2014 Paryż Twarda (hala)   Květa Peschke   Tímea Babos
  Kristina Mladenovic
6:7(7), 6:4, 10–5
Zwyciężczyni 15. 19 marca 2016 San Antonio Twarda   Nicole Melichar   Klaudia Jans-Ignacik
  Anastasija Rodionowa
6:1, 6:3
Finalistka 20. 16 października 2016 Linz Twarda (hala)   Květa Peschke   Kiki Bertens
  Johanna Larsson
6:4, 2:6, 7–10
Zwyciężczyni 16. 5 maja 2017 Praga Ceglana   Květa Peschke   Lucie Hradecká
  Kateřina Siniaková
6:4, 7:6(3)
Finalistka 21. 13 sierpnia 2017 Toronto Twarda   Květa Peschke   Jekatierina Makarowa
  Jelena Wiesnina
0:6, 4:6
Zwyciężczyni 17. 29 kwietnia 2018 Stuttgart Ceglana (hala)   Raquel Atawo   Nicole Melichar
  Květa Peschke
6:4, 6:7(5), 10–5
Finalistka 22. 14 października 2018 Linz Twarda (hala)   Raquel Atawo   Kirsten Flipkens
  Johanna Larsson
6:4, 4:6, 5–10
Finalistka 23. 16 lutego 2019 Doha Twarda   Demi Schuurs   Chan Hao-ching
  Latisha Chan
1:6, 6:3, 6–10
Zwyciężczyni 18. 7 kwietnia 2019 Charleston Ceglana   Alicja Rosolska   Irina Chromaczowa
  Wieronika Kudiermietowa
7:6(7), 6:2
Finalistka 24. 19 maja 2019 Rzym Ceglana   Demi Schuurs   Wiktoryja Azaranka
  Ashleigh Barty
6:4, 0:6, 3-10
Finalistka 25. 23 czerwca 2019 Birmingham Trawiasta   Demi Schuurs   Hsieh Su-wei
  Barbora Strýcová
4:6, 7:6(4), 8-10
Finalistka 26. 11 sierpnia 2019 Toronto Twarda   Demi Schuurs   Barbora Krejčíková
  Kateřina Siniaková
5:7, 0:6
Finalistka 27. 19 sierpnia 2019 Cincinnati Twarda   Demi Schuurs   Andreja Klepač
  Lucie Hradecká
4:6, 1:6

Gra mieszana 4 (2–2)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 3 lipca 2009 Wimbledon Trawiasta   Mark Knowles   Cara Black
  Leander Paes
7:5, 6:3
Zwyciężczyni 2. 5 czerwca 2014 French Open Ceglana   Jean-Julien Rojer   Julia Görges
  Nenad Zimonjić
4:6, 6:2, 10–7
Finalistka 1. 10 lipca 2016 Wimbledon Trawiasta   Robert Farah   Heather Watson
  Henri Kontinen
6:7(5), 4:6
Finalistka 2. 8 czerwca 2017 French Open Ceglana   Robert Farah   Gabriela Dabrowski
  Rohan Bopanna
6:2, 2:6, 10–12

Występy w Turnieju MistrzyńEdytuj

W grze podwójnejEdytuj

Rok Rezultat Partnerka Przeciwniczki Wynik
2017 Ćwierćfinał   Květa Peschke   Chan Yung-jan
  Martina Hingis
3:6, 2:6
2018 zawodniczki rezerwowe   Raquel Atawo nie wystąpiła

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowychEdytuj

Gra pojedyncza (1)Edytuj

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 2003   French Open Ceglana   Wiera Duszewina 6:4, 6:4

Gra podwójna (2)Edytuj

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 2002   French Open Ceglana   Barbora Strýcová   Hsieh Su-wei
  Swietłana Kuzniecowa
7:5, 7:5
Finalistka 2002   Wimbledon Trawiasta   Allison Baker   Elke Clijsters
  Barbora Strýcová
4:6, 7:5, 6:8

BibliografiaEdytuj