Anthony Pettis

amerykański zawodnik MMA

Anthony Pettis (ur. 27 stycznia 1987 w Milwaukee) – amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA) wagi lekkiej i piórkowej, mistrz World Extreme Cagefighting (2010) i Ultimate Fighting Championship (2013−2015) w wadze lekkiej.

Anthony Pettis
Ilustracja
Pettis w 2016
Pełne imię i nazwisko Anthony Paul Pettis[1]
Pseudonim Showtime[1]
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1987[1]
Milwaukee[1]
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 177[1] cm
Masa ciała 70[1] kg
Styl walki boks tajski, taekwondo
Kategoria wagowa lekka (2007-2016, 2017), piórkowa (2016-2017)[1]
Klub Roufusport[1]
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 35
Zwycięstwa 24
Przez nokauty 8
Przez poddania 10
Przez decyzje 6
Porażki 11

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w meksykańsko-puertorykańskiej rodzinie. Ma dwóch braci, starszego Raya i młodszego Sergio (od 2011 roku również zawodowo walczy w MMA). Jego dziadek zmienił nazwisko rodzinne z Peres na Pettis z powodu dyskryminacji która spotykała jego rodzinę. Uczęszczał do rzymskokatolickiej Szkoły Wyższej Dominikanów[2][3].

Kariera MMAEdytuj

W mieszanych sztukach walki zadebiutował w styczniu 2007 roku na gali Gladiators Fighting Series – Super Brawl. Pokonał wtedy innego debiutanta Toma Erspamera przez techniczny nokaut już w 24 sekundzie pojedynku[1]. Przez następne dwa lata był związany z organizacją Gladiators Fighting Series dla której stoczył jeszcze siedem walk – wszystkie zwycięskie, sześć razy wygrywał przed czasem, a raz przez decyzję sędziów zdobywając przy tym tytuł mistrzowski tejże organizacji i broniąc go raz[1].

World Extreme CagefightingEdytuj

Na przełomie 2008/2009 roku podpisał kontrakt z czołową amerykańską organizacją MMA – World Extreme Cagefighting. Swój pierwszy pojedynek w WEC stoczył 7 czerwca 2009 roku na gali WEC 41 poddając Mike’a Campbella duszeniem trójkątnym[1]. Drugi pojedynek stoczył pod koniec roku 19 grudnia przeciw pochodzącemu z Polski Bartowi Palaszewskiemu na gali WEC 45. Po trzech rundach wyrównanego pojedynku sędziowie niejednogłośnie orzekli zwycięstwo Polaka[1]. To była pierwsza zawodowa porażka Pettisa w MMA. Kolejny pojedynek w WEC stoczył trzy miesiące później 6 marca 2010 roku na WEC 47. Znokautował wtedy wysokim kopnięciem i ciosami w parterze już w 1. rundzie Danny’ego Castillo[1]. Za to zwycięstwo otrzymał bonus finansowy za nokaut wieczoru w wysokości 10,000$[1].

Po szybkim zwycięstwie nad Castillo kolejną walkę stoczył miesiąc później na kolejnej gali – WEC 48, a jego rywalem był Alex Karalexis. Pettis wygrał wtedy poddając Karalexisa duszeniem trójkątnym[1]. 18 sierpnia 2010 roku wystąpił na jubileuszowej 50. gali World Extreme Cagefighting. Przeciwnikiem jego był Shane Roller. Na 9 sekund przed końcem 3. rundy i całego pojedynku Pettis poddał Rollera duszeniem trójkątnym[1]. Za wygraną z Rollerem otrzymał bonus finansowy za poddanie wieczoru w wys. 10,000$[1]. Po serii zwycięstw otrzymał możliwość stoczenia walki o pas mistrzowski wagi lekkiej który był w posiadaniu Bena Hendersona. Do walki doszło 16 grudnia 2010 roku na gali WEC 53. Mistrzowski pojedynek trwał cały dystans pięciu rund w czasie których przeważał Pettis punktując akcjami bokserskimi i kopnięciami, a pod koniec 5. rundy w spektakularny sposób odbił się nogą od klatki trafiając kopnięciem Hendersona w głowę. Po gongu kończącym pojedynek sędziowie jednomyślnie ogłosili zwycięstwo Pettisa oraz nowego mistrza wagi lekkiej[1]. Za tę walkę obaj zostali wynagrodzeni bonusem finansowym za „walkę wieczoru” w wys. 10,000$[1].

Ultimate Fighting ChampionshipEdytuj

Na początku 2011 roku World Extreme Cagefighting zostało wchłonięte przez Ultimate Fighting Championship. Wszyscy zawodnicy mający ważne kontrakty z WEC zostali przeniesieni do UFC, a mistrzowie dywizji koguciej i piórkowej zostali automatycznie mistrzami UFC w tych kategoriach. Pettis został zmuszony do zmumifikowania swojego pasa mistrzowskiego wagi lekkiej, gdyż UFC posiadało już mistrza w tej kategorii wagowej. Swój pierwszy pojedynek po fuzji WEC/UFC stoczył 4 czerwca 2011 roku na gali The Ultimate Fighter 13 Finale. Przeciwnikiem Pettisa był Clay Guida. Po trzech rundach pojedynku sędziowie orzekli zwycięstwo Guidy[1]. Po przegranym debiucie w UFC stoczył zwycięski pojedynek z Jeremym Stephensem na gali UFC 136. Pettis wygrał wtedy przez niejednogłośną decyzję sędziów[1]. Kolejny pojedynek w UFC został zaplanowany na 26 lutego 2012 roku na gali UFC 144 która ma się odbyć w Saitamie. Pettis został zestawiony z Joe Lauzonem którego znokautował w niespełna półtorej minuty wysokim kopnięciem na głowę oraz ciosami pięściami[1]. Na UFC on Fox 6 w Chicago stoczył zwycięski pojedynek z Donaldem Cerrone, pokonując go przez nokaut(kopnięcie na tułów) w 2:35 minucie pierwszej rundy. Wcześniej Pettis wykonywał wiele widowiskowych akcji, takich jak odbicie się nogą od klatki i cios kolanem. Po tej walce poprosił szefa UFC Dana White’a o to, aby mógł zawalczyć o pas mistrzowski z mistrzem kategorii piórkowej Jose Aldo – ostatecznie White zgodził się na to. Do mistrzowskiego pojedynku który miał się odbyć 3 sierpnia 2013 roku na gali w Rio de Janeiro nie doszło z powodu kontuzji Pettisa[1]. Po krótkim czasie Pettis zasugerował, że mógłby stoczyć walkę w swojej wadze (70 kg) z mistrzem Benem Hendersonem którego w przeszłości pokonał. Po czasie matchmaker wspólnie z włodarzami UFC przychylili się do jego prośby i zestawili go z Hendersonem. Starcie miało miejsce 31 sierpnia w Milwaukee na gali numer 164. Pojedynek nie wyglądał tak jak ich pierwsza walka z 2010 roku, Henderson nie chcąc dopuścić Pettisa do kontrolowania pojedynku w stójce starał się klinczować pod siatką oraz sprowadzać do parteru, ale każdą próbę obalenia pretendent wybraniał. W jednej z akcji Pettis zaatakował kopnięciami na korpus. Pod koniec 1. rundy Pettis zaatakował ekwilibrystycznym obrotowym kopnięciem którym chybił i został sprowadzony na ziemię przez Bensona. Będąc w parterze pretendent założył dźwignię prostą na łokieć obrońcy tytułu który nie będąc już w stanie uciec z niej werbalnie poddał pojedynek tracąc tym samym pas mistrzowski na rzecz Pettisa[1].

14 marca 2015 stracił pas mistrza na rzecz Brazylijczyka Rafaela dos Anjosa przegrywając z nim na punkty[4].

Po stracie mistrzostwa, dwukrotnie schodził z oktagonu UFC pokonany, najpierw ulegając niejednogłośnie na punkty Eddiemu Alvarezowi[1], następnie Edsonowi Barbozie również na punkty[1]. Po serii porażek postanowił zejść do kategorii piórkowej (-66 kg). 27 sierpnia 2016, w debiucie w nowej wadze pokonał Charlesa Oliveirę przez poddanie (duszenie gilotynowe)[1]. 10 grudnia 2016 na UFC 206, miał stanąć do walki o tymczasowe mistrzostwo wagi piórkowej z Hawajczykiem Maxem Hollowayem, lecz w przeddzień gali, podczas oficjalnego ważenia, nie udało mu się wypełnić wymaganego limitu wagowego co skutkowało odebraniem mu części wynagrodzenia oraz szansy na zdobycie tymczasowego pasa. Ostatecznie walkę z Hawajczykiem przegrał przez TKO w 3. rundzie[5].

Po przegranej z Hollowayem, wrócił do wagi wyżej, tocząc 8 lipca 2017 zwycięski pojedynek z Jimim Millerem którego pokonał jednogłośnie na punkty[1]. 11 listopada 2017 zmierzył się z Dustin Poirier, przegrywając z nim wskutek kontuzji żeber przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie[1]. 7 lipca 2018 pokonał Michaela Chiesę przez poddanie[1], natomiast 6 października 2018 przegrał TKO wskutek kontuzji ręki z Tonym Fergusonem[6].

OsiągnięciaEdytuj

Lista walkEdytuj

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
  Alex Martinez PFL 2021: Regular Season 10.06.2021   Atlantic City Playoffy sezonu regularnego PFL 2021 - turniej w wadze lekkiej, Main Event
Przegrana 24-11   Clay Collard Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 PFL 2021 #1: Regular Season 23.04.2021   Atlantic City Playoffy sezonu regularnego PFL 2021 - turniej w wadze lekkiej, Main Event
Wygrana 24-10   Alex Morono Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC Fight Night: Thompson vs. Neal 19.12.2020   Las Vegas
Wygrana 23-10   Donald Cerrone Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 249 – Ferguson vs. Gaethje 09.05.2020   Jacksonville
Przegrana 22-10   Carlos Diego Ferreira Poddanie (duszenie zza pleców) 2 1:46 UFC 246 18.01.2020   Las Vegas
Przegrana 22-9   Nate Diaz Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 241 17.08.2019   Los Angeles
Wygrana 22-8   Stephen Thompson KO (ciosy) 2 4:55 UFC on ESPN+ 6: Thompson vs. Pettis 23.03.2019   Nashville Powrót do dywizji półśredniej, występ wieczoru
Przegrana 21-8   Tony Ferguson TKO (kontuzja ręki) 2 5:00 UFC 229 06.10.2018   Las Vegas walka wieczoru
Wygrana 21-7   Michael Chiesa Poddanie (dźwignia na rękę) 2 0:52 UFC 226 07.07.2018   Las Vegas występ wieczoru
Przegrana 20-7   Dustin Poirier TKO (kontuzja żeber) 3 2:08 UFC Fight Night: Poirier vs. Pettis 11.11.2017   Norfolk walka wieczoru
Wygrana 20-6   Jim Miller Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 213 08.07.2017   Las Vegas
Przegrana 19-6   Max Holloway TKO (ciosy pięściami) 3 4:50 UFC 206: Holloway vs. Pettis 10.12.2016   Toronto
Wygrana 19-5   Charles Oliveira Poddanie (duszenie gilotynowe) 3 1:49 UFC on Fox 21: Maia vs. Condit 27.08.2016   Vancouver debiut w wadze piórkowej
Przegrana 18-5   Edson Barboza Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 197: Jones vs. Saint Preux 23.04.2016   Las Vegas
Przegrana 18-4   Eddie Alvarez Decyzja (niejednogłośna) 3 5:00 UFC Fight Night 81 18.01.2016   Boston
Przegrana 18-3   Rafael dos Anjos Decyzja (jednogłośna) 5 5:00 UFC 185 14.03.2015   Dallas stracił pas mistrzowski UFC w wadze lekkiej
Wygrana 18-2   Gilbert Melendez Poddanie (duszenie gilotynowe) 2 1:53 UFC 181 06.12.2014   Las Vegas obronił pas mistrzowski UFC w wadze lekkiej, występ wieczoru
Wygrana 17-2   Benson Henderson Poddanie (dźwignia na staw łokciowy) 1 4:31 UFC 164 – Henderson vs. Pettis 2 31.08.2013   Milwaukee zdobył pas mistrzowski UFC w wadze lekkiej, poddanie wieczoru
Wygrana 16-2   Donald Cerrone KO (kopnięcie w korpus) 1 2:35 UFC on Fox 6 – Johnson vs. Dodson 26.01.2013   Chicago nokaut wieczoru
Wygrana 15-2   Joe Lauzon KO (wysokie kopnięcie na głowę i ciosy pięściami) 1 1:21 UFC 144 26.02.2012   Saitama nokaut wieczoru
Wygrana 14-2   Jeremy Stephens Decyzja sędziowska (niejednogłośna) 3 5:00 UFC 136 08.10.2011   Houston
Przegrana 13-2   Clay Guida Decyzja sędziowska (jednogłośna) 3 5:00 The Ultimate Fighter 13 Finale 04.06.2011   Las Vegas
Wygrana 13-1   Benson Henderson Decyzja sędziowska (jednogłośna) 5 5:00 WEC 53 16.12.2010   Glendale zdobył pas mistrzowski WEC w wadze lekkiej, walka wieczoru
Wygrana 12-1   Shane Roller Poddanie (duszenie trójkątne) 3 4:51 WEC 50 18.08.2010   Las Vegas poddanie wieczoru
Wygrana 11-1   Alex Karalexis Poddanie (duszenie trójkątne) 2 1:35 WEC 48 24.04.2010   Sacramento
Wygrana 10-1   Danny Castillo KO (wysokie kopnięcie i ciosy pięściami) 1 2:27 WEC 47 06.03.2010   Columbus nokaut wieczoru
Przegrana 9-1   Bart Palaszewski Decyzja sędziowska (niejednogłośna) 3 5:00 WEC 45 19.12.2009   Las Vegas
Wygrana 9-0   Mike Campbell Poddanie (duszenie trójkątne) 1 1:49 WEC 41 07.06.2009   Sacramento
Wygrana 8-0   Gabe Walbridge TKO (ciosy pięściami) 1 0:56 GFS: Season’s Beatings 13.12.2008   Milwaukee
Wygrana 7-0   Jay Ellis Poddanie (ciosy pięściami) 1 1:12 GFS 55 04.10.2008   Milwaukee obronił pas mistrzowski GFS w wadze lekkiej
Wygrana 6-0   Sherron Leggett Decyzja sędziowska (niejednogłośna) 3 5:00 GFS: Fight Club 21.06.2008   Milwaukee zdobył pas mistrzowski GFS w wadze lekkiej
Wygrana 5-0   Mike Lambrecht KO (wysokie kopnięcie) 1 1:49 GFS: Knockout Kings 29.03.2008   Milwaukee
Wygrana 4-0   George Barrazza TKO (ciosy pięściami) 1 4:31 GFS: The Warriors 16.02.2008   Wisconsin
Wygrana 3-0   Michael Skinner Poddanie (ciosy pięściami) 1 0:36 GFS: Seasons Beatings 01.12.2007   Milwaukee
Wygrana 2-0   Lonny Amdahl Poddanie (kontuzja) 1 0:12 GFS: Rumble in the Cage 17.08.2007   Green Bay
Wygrana 1-0   Tom Erspamer KO (ciosy pięścią) 1 0:24 GFS: Super Brawl 27.01.2007  

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad Statystyki i rekord MMA na tapology.com (ang.). tapology.com. [dostęp 2017-11-12].
  2. Gary D’Amato: Fighting chance: Pettis finds MMA stage despite obstacles (ang.). jsonline.com, 5 czerwca 2009. [dostęp 19 listopada 2017].
  3. Danny Acosta: 5 Minutes With Anthony Pettis (ang.). 2011-01. [dostęp 2017-11-12].
  4. Brian Knapp: Rafael dos Anjos Ousts Anthony Pettis, Captures Lightweight Crown in UFC 185 Headliner (ang.). sherdog.com, 2015-03-14.
  5. K. Witek: Wyniki UFC 206: Holloway tymczasowym mistrzem wagi piórkowej (pol.). mmanews.pl, 2016-12-10.
  6. Krzysztof Kordys: WALKA ROKU! Tony Ferguson wygrywa z Pettisem po niesamowitej wojnie w oktagonie! (pol.). mmarocks.pl, 2018-10-07. [dostęp 2018-10-07].

Linki zewnętrzneEdytuj