Otwórz menu główne

Antoni Kamieński

polski działacz państwowy, minister, wojewoda, inżynier metalurg
Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: Antoni Kamieński artysta malarz.

Antoni Kamieński (ur. 13 czerwca 1878 w Łodzi, zm. 1942[1]) – polski działacz państwowy, wojewoda łódzki, minister spraw wewnętrznych, inżynier metalurg.

Antoni Kamieński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1878
Łódź
Data śmierci 1942
Wojewoda łódzki
Okres od 19 listopada 1919
do 1 marca 1922
Poprzednik brak
Następca Paweł Garapich
Minister spraw wewnętrznych
Okres od 10 marca 1922
do 11 grudnia 1922
Poprzednik Stanisław Downarowicz
Następca Ludwik Darowski
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii (1932-1947)

ŻyciorysEdytuj

Był synem Michała i Jadwigi z Jelczów. Ukończył gimnazjum w Radomiu, po czym podjął studia – początkowo na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, następnie na Politechnice Warszawskiej. W czasie studiów działał w Polskiej Partii Socjalistycznej, stowarzyszeniu akademickim "Zjednoczenie" zostając jego pierwszym prezesem[2] oraz "Bratniaku". Naraził się władzom udziałem w licznych demonstracjach i w 1899 został relegowany z Politechniki, z jednoczesnym zakazem kontynuowania studiów na terenie państwa rosyjskiego. Wyjechał do Austrii i ukończył Akademię Górniczą w Leoben z dyplomem inżyniera metalurga.

Po powrocie do kraju pracował w hutach na Górnym Śląsku, Śląsku Cieszyńskim i Morawach; Od 1914 pracował jako dyrektor Huty Stąporków. Działacz Wydziału Narodowego Radomskiego i Rady Narodowej powiatu koneckiego (1915-1917). Członek Centralnego Komitetu Narodowego w Warszawie (VII 1916 - V 1917)[3] Pod koniec I wojny światowej wszedł w skład Zarządu Głównego Komitetu Ratunkowego.[2]. Od 1918 był starostą powiatu koneckiego, a od 1919 wojewodą łódzkim. Był pełnomocnikiem Obywatelskiego Komitetu Wykonawczego Obrony Państwa i przewodniczącym Obywatelskiego Komitetu Obrony Państwa na województwo łódzkie w 1920 roku[4]. Od 10 marca do 11 grudnia 1922 sprawował funkcję ministra spraw wewnętrznych. Później był dyrektorem Huty Fryderyk w Strzybnicy koło Tarnowskich Gór, prezesem Modrzejowskich Zakładów Górniczo-Hutniczych i sędzią handlowym.

Był odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Orderem Korony Rumunii I klasy.

PrzypisyEdytuj

  1. Teki archiwalne nr 8, wyd. DiG 2004
  2. a b Nowy Minister Spraw Wewnętrznych, „Dziennik Komisariatu Rządu na Miasto Stołeczne Warszawę”, R. 3, nr 59, 1922, s. 1.
  3. Jerzy Z. Pająk, O rząd i armię. Centralny Komitet Narodowy (1915-1917), Kielce 2003, s. 246 ISBN 83-7133-208-4
  4. Obrona państwa w 1920 roku, Warszawa 1923, s. 304.

BibliografiaEdytuj

  • Julian Samujło, Antoni Kamieński, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XI. 1964-1965 (błędna data śmierci – 1924)
  • Stanisław Łoza, Czy wiesz kto to jest?, Warszawa, 1938