Otwórz menu główne

Antoni Kenar

polski rzeźbiarz, pedagog

Antoni Kenar (ur. 23 października 1906 w Iwoniczu, zm. 19 lutego 1959 w Zakopanem) – polski rzeźbiarz, pedagog, dyrektor Państwowego Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem, taternik[1].

Antoni Kenar
Data i miejsce urodzenia 23 października 1906
Iwonicz
Data i miejsce śmierci 19 lutego 1959
Zakopane
Zawód, zajęcie rzeźbiarz
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi
Pomnik Antoniego Kenara przy „Strugu” w Zakopanem

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W 1925 został absolwentem Państwowej Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, jako rzeźbiarz ornamentalny. Jego nauczycielem i mistrzem był Karol Stryjeński. Ukończył studia na wydziale rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1932 otrzymał wyróżnienie w kategorii rzeźby w olimpijskim konkursie sztuki Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles[2]. W 1938 r. wrócił do Zakopanego. Okupację spędził w Warszawie. Jesień 1941 r. i wiosnę 1942 r. spędził we wsi Balice, w woj. kieleckim, gdzie wykonał drewniane rzeźby ołtarza miejscowego kościoła i figurę pomnika Jezusa Chrystusa z kamienia pińczowskiego stojącą przed świątynią[3]. Po powstaniu warszawskim wywieziony przez Niemców do obozu pracy przymusowej w Oberhausen i Essen. W 1947 r. wrócił do Zakopanego i podjął pracę w Państwowej Szkole Przemysłu Drzewnego. Od 1954 r. został dyrektorem szkoły, która po reorganizacji w 1948 r. nosiła nazwę Państwowe Liceum Technik Plastycznych. Kilka miesięcy po śmierci Kenara Liceum oficjalnie nazwano jego imieniem.

Zasługą Kenara było dokonanie głębokiej reformy systemu nauczania łączącego swobodę twórczą, szacunek dla tradycji sztuki ludowej, biegłą znajomość warsztatu jak również orientację w tendencjach sztuki współczesnej. "Szkołę Kenara" ukończyło wielu twórców, m.in. rzeźbiarze: Władysław Hasior, Stanisław Kulon, Antoni Rząsa, Bronisław "Buni" Tusk.

W twórczości własnej łączył elementy podhalańskie z wpływami kubizmu i art déco. Prace zachowane m.in.: Aniołek (1937), Narciarka (1948), Dyskobolka (1956), Niedźwiedź (1955), Madonna (1941), projekt Pomnika Ofiar Oświęcimia (1952), ponadto rzeźby na statkach MS Batory i MS Piłsudski. Dziełem artysty jest także krzyż na grobie Karola Stryjeńskiego na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku (1933).

W 1952 roku Prezydent RP Bolesław Bierut nadał mu Złoty Krzyż Zasługi[4] .

PrzypisyEdytuj

  1. Wielka encyklopedia tatrzańska Zofii i Witolda Paryskich, wersja internetowa – www.z-ne.pl, hasło „Antoni Kenar”. [dostęp 2017-10-21].
  2. Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński Od Chamonix i Paryża do Vancouver. Leksykon olimpijczyków polskich 1924-2010 wyd. Fundacja Dobrej Książki, b.d i m. w., str. 1087, ​ISBN 978-83-86320-01-1
  3. Stanisław Wcisło: Balice, 800 lat historii. Kielce: Gens, 2010, s. 56-57. ISBN 978-83-89005-97-7.
  4. M.P. z 1952 r. nr 70, poz. 1078, pkt 63.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj