Otwórz menu główne

Antoni Lemparty (ur. 28 sierpnia 1903 w Krzemieniewicach, zm. 30 maja 1978 w Warszawie[1]) – polski ksiądz katolicki, kapelan 7 Dywizji Piechoty ludowego Wojska Polskiego[2], jeden z „księży patriotów[3][4].

Antoni Lemparty
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 28 sierpnia 1903
Data śmierci 30 maja 1978
proboszcz parafii w Środzie Śląskiej
Okres sprawowania
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Prezbiterat 1928
podpułkownik podpułkownik
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie II RP
Orzeł LWP.jpgSiły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Stanowiska kapelan 7 Dywizji Piechoty
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem Wawrzyńca. Święcenia kapłańskie przyjął w 1928[1]. W czasie kampanii wrześniowej w randze kapitana służył jako kapelan w Szpitalu Wojskowym Nr 202 we Lwowie. Po zakończeniu działań wojennych pracował na parafii w Ładycznie koło Tarnopola a później w Powitnie pod Lwowem. Tam został napadnięty przez oddział Ukraińskiej Powstańczej Armii który obrabował mu mieszkanie a jego pod groźbą śmierci zmusił do wyjazdu. W 1944 przebywając w Sędziszowie koło Rzeszowa wstąpił do armii Berlinga. Został kapelanem. Towarzysząc przez cały szlak bojowy 7 Dywizji Piechoty, szczególnie dbał o pochówki poległych żołnierzy. Prowadził ewidencje poległych wraz z dokładnymi szkicami lokalizującymi ich groby [5].

W styczniu 1950 został prezesem zarządu przymusowego Zrzeszenia Caritas odebranego władzom kościelnym przez władze PRL[6]. W 1950 wstąpił do Głównej Komisji Księży przy Związku Bojowników o Wolność i Demokrację i został członkiem jej zarządu[3][7]. Podczas Ogólnokrajowego Zjazdu Kół Księży w lutym 1952 został wybrany do Prezydium Głównej Komisji Księży[8]. W 1953 został członkiem prezydium Komisji Duchownych i Świeckich Działaczy Katolickich przy Ogólnopolskim Komitecie Frontu Narodowego, która wchłonęła w lipcu 1955 Główną Komisję Księży[9].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Stefan Wójcik Praca kapłanów Archidiecezji Lwowskiej na Dolnym Śląsku, w: Studia Polonijne, t. 17 (1996), s. 64
  2. Wspomnienia wojenne kapelanów wojskowych 1939-1945 1974 ↓, s. 19.
  3. a b Księża wobec bezpieki 2007 ↓, s. 43.
  4. Kościól w Polsce 1944-2002 2003 ↓, s. 78.
  5. Wspomnienia wojenne kapelanów wojskowych 1939-1945 1974 ↓, s. 287.
  6. Jan Żaryn Kościół a władza w Polsce (1945-1950), wyd. DiG, Warszawa 1997, s. 278
  7. Jacek Żurek Ruch "Księży patriotów" w województwie katowickim w latach 1949-1956, wyd. IPN, Warszawa-Katowice 2009, s. 99
  8. Antoni Dudek, Ryszard Gryz: Komuniści i Kościół w Polsce 1945-1989. onet.pl, 2003-03-28. [dostęp 2018-03-10].
  9. Bartłomiej Noszczak Polityka państwa wobec Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce w okresie internowania prymasa Stefana Wyszyńskiego 1953–1956, Warszawa 2008, s. 401
  10. M.P. z 1953 r. nr 93, poz. 1288.
  11. M.P. z 1952 r. nr 70, poz. 1139.
  12. M.P. z 1950 r. nr 75, poz. 872.
  13. M.P. z 1951 r. nr 43, poz. 534.
  14. Wspomnienia wojenne kapelanów wojskowych 1939-1945 1974 ↓, s. 472.

BibliografiaEdytuj