Otwórz menu główne

Antoni Maria Claret

Antoni Maria Claret i Clarà (hiszp. Antonio María Claret y Clarà; ur. 23 grudnia 1807 w Sallent w Katalonii, zm. 24 października 1870 w Narbonne) – święty Kościoła katolickiego.

Święty
Antoni Maria Claret
arcybiskup
Plik:Antonio Claret.jpg
Data i miejsce urodzenia 23 grudnia 1807
Sallent
Data i miejsce śmierci 24 października 1870
Narbonne
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 25 lutego 1934
Rzym
przez Piusa XI
Kanonizacja 7 maja 1950
Rzym
przez Piusa XII
Atrybuty kostur, otwarta księga
Patron kupców, tkaczy
Szczególne miejsca kultu Vic
arcybiskup tytularny Traianopolis in Rhodope
Data urodzenia 23 grudnia 1807
Data śmierci 24 października 1870
arcybiskup Santiago de Cuba
Okres sprawowania od 1850 do 1859
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 13 czerwca 1835
Nominacja biskupia 20 maja 1850
Sakra biskupia 6 października 1850
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 października 1850
Konsekrator Llucià Casadevall i Duran
Współkonsekratorzy José Domingo Costa y Borrás
Florencio Llorente y Montón

Od 12 do 17 roku życia pracował jako tkacz w warsztacie swego ojca, potem udał się do Barcelony, by uczyć się w szkole handlowej i założyć własne przedsiębiorstwo. Wstąpił do seminarium w Vic w 1829 roku, a w dniu 13 czerwca 1835 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Otrzymał beneficjum w rodzinnej parafii, jednak jego prawdziwym pragnieniem była działalność misjonarska. W 1839 roku udał się do Rzymu, zamierzając wstąpić do jezuickiego nowicjatu, nie pozostał w nim jednak ze względu na zły stan zdrowia. Zamiast tego, powrócił do kraju i poświęcił się działalności ewangelizacyjnej w Katalonii, wygłaszał kazania i publikował książki religijne przeznaczone przede wszystkim dla ludu. Założył w 1849 roku Zgromadzenie Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Błogosławionej Maryi Dziewicy (klaretynów). W 1850 r. został mianowany przez papieża Piusa IX arcybiskupem Santiago de Cuba, gdzie rozpoczął pracę w rok później od rekolekcji dla kapłanów i podjęcia misji ludowych.

Czterokrotnie dokonywano na niego zamachów, a po tym, jak został poważnie ranny (1856), został mianowany spowiednikiem królowej Izabeli II, powrócił do Madrytu i został arcybiskupem tytularnym Traianopolis in Rhodope. Po wybuchu rewolucji w 1868 r. podobnie jak królowa udał się na wygnanie. Brał udział w pierwszym soborze watykańskim, broniąc dogmatu o nieomylności papieża.

Patronował powstaniu żeńskiego zgromadzenia „Instytutu Apostolskiego Maryi Niepokalanej” i założył Akademię św. Michała (1858). Zmarł zmożony chorobą w czasie gdy przebywał w klasztorze Fontfroide. Translacji relikwii dokonano dwadzieścia siedem lat później do Vic.

Beatyfikował go papież Pius XI w dniu 25 lutego 1934 roku, a kanonizował go papież Pius XII w dniu 7 maja 1950 roku.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj