Otwórz menu główne

Antoni Rudnicki (ur. 4 maja 1891 w Częstochowie, zm. 1964[1]) – podpułkownik żandarmerii Wojska Polskiego.

Antoni Rudnicki
podpułkownik żandarmerii podpułkownik żandarmerii
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1891
Częstochowa
Data śmierci 1964
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Dywizjon Żandarmerii KOP
4 Dywizjon Żandarmerii
Stanowiska zastępca dowódcy dywizjonu
dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Oficer Orderu Korony Rumunii

ŻyciorysEdytuj

Antoni Rudnicki urodził się 4 maja 1891 roku w Częstochowie, w rodzinie Adolfa i Marii. W 1905 roku uczestniczył w strajku szkolnym za co został relegowany z gimnazjum. W latach 1907–1909 pracował w Fabryce „Częstochowianka”. W latach 1911–1912 ukończył, jako ekstern gimnazjum w rodzinnym mieście[2].

W okresie od 1 września 1917 roku do 24 stycznia 1918 roku był uczniem klasy „A” Szkoły Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej (od 29 września do 3 listopada 1917 roku w Zegrzu)[3]. Po ukończeniu szkoły pełnił służbę w 2 pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej na stanowisku młodszego oficera 1 kompanii[4].

Od 1 czerwca 1921 roku, w stopniu rotmistrza, pełnił służbę w 1 dywizjonie żandarmerii[5]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 65. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[6]. 21 grudnia 1923 roku został przeniesiony z korpusu oficerów żandarmerii (3 dywizjon żandarmerii) do korpusu oficerów piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1595.1 lokatą z równoczesnym wcieleniem do 30 pułku Strzelców Kaniowskich w Skierniewicach (od 11 lipca 1924 roku w Warszawie)[7].

27 stycznia 1925 roku został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów żandarmerii z równoczesnym wcieleniem do 1 dywizjonu żandarmerii w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 66,1. lokatą[8]. W dywizjonie zajmował kolejno stanowiska: oficera do zleceń, adiutanta i od 1 stycznia 1926 roku dowódcy Plutonu Żandarmerii Warszawa I[9].

12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[10]. 25 czerwca 1927 roku otrzymał przeniesienie do kadry oficerów żandarmerii z równoczesnym przeniesieniem do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu żandarmerii KOP w Warszawie[11]. 23 marca 1932 roku został przeniesiony z Korpusu Ochrony Pogranicza do 4 dywizjonu żandarmerii w Łodzi na stanowisko dowódcy dywizjonu[12]. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[potrzebny przypis]. 30 sierpnia 1939 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy żandarmerii Grupy Operacyjnej „Piotrków”, a następnie dowódcy żandarmerii obrony Modlina[13].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Eugeniusz J. Kozłowski, Przewrót majowy 1926: w relacjach i dokumentach, Krajowa Agencja Wydawnicza, 1987
  2. Suliński 2014 ↓, s. 49.
  3. Księga pamiątkowa 1830 – 29 XI 1930. Szkice z dziejów szkół piechoty polskiej, Szkoła Podchorążych Piechoty, Ostrów-Komorowo 1930, 431.
  4. Suliński 2014 ↓, s. 50.
  5. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 401, 851. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1053, 1064.
  6. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 293.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 78 z 21 grudnia 1923 roku, s. 732. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 197, 363, 1677.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 27 stycznia 1925 roku, s. 42.
  9. Suliński 2014 ↓, s. 51.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 120. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 672, 675.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 17 z 25 czerwca 1927 roku, s. 191.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 255. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 288, 793.
  13. M. Bielski, Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939, s. 300, 346, 408. Zastanawiające, że ppłk Antoni Rudnicki nie został wymieniony w Relacji szefa sztabu Grupy Operacyjnej „Piotrków” ppłk. dypl. Mieczysława Wilczewskiego z udziału w kampanii wrześniowej 1939 r., Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 1-2 (131-132), Warszawa 1990, a także w opracowaniu Ludwika Głowackiego, Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1985, ​ISBN 83-11-07109-8​. Jan Suliński, Żandarmeria DOK IV ..., s. 51 utrzymuje, że ppłk Rudnicki przedostał się do Rumunii, został internowany w Obozie Oficerskim przy rumuńskim 22 Pułku Piechoty w Târgoviște, od lutego 1941 roku w niemieckiej niewoli, a po wyzwoleniu powrócił do kraju.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 19 marca 1934 roku, s. 115.
  15. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 281.

BibliografiaEdytuj

  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Mieczysław Bielski, Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1991, ​ISBN 83-11-07836-X​.
  • Jan Suliński: Żandarmeria DOK IV - Łódź w latach 1919-1939. Mińsk Mazowiecki: Centrum Szkolenia Żandarmerii Wojskowej, 2014. ISBN 978-83-63700-08-9.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.