Otwórz menu główne

Antoni Szadkowski ps. „Bolesław”, „Leszek” (ur. 7 marca 1905, zm. 16 września 1944) – polski żołnierz, porucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego.

Antoni Szadkowski
Bolesław, Leszek
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 7 marca 1905
Łódź
Data śmierci 16 września 1944
Przebieg służby
Jednostki Batalion Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 2
36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej
Stanowiska dowódca plutonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy

ŻyciorysEdytuj

Antoni Szadkowski był synem Antoniego (członek Narodowego Związku Robotniczego, zesłaniec, w okresie międzywojennym działacz Narodowej Partii Robotniczej) oraz Franciszki z domu Mrugalska. Uczęszczał od 1913 do Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Zgierzu i otrzymał tam w maju 1926 świadectwo dojrzałości. Później studiował na Uniwersytecie Poznańskim na Wydziale Prawa i Ekonomii i w 1931 uzyskał dyplom magistra.

Odbył od października 1931 do czerwca 1932 służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 2 w Biedrusku. Krótko pracował w Dyrekcji Lasów Państwowych jako urzędnik, a później aż do wybuchu wojny jako radca w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej.

Już w okresie studiów związał się z Narodową Partią Robotniczą. Współredagował z Zygmuntem Felczakiem wielkopolski organ prasowy tej partii „Prawda”, a następnie współpracował z wydawaną w Bydgoszczy „Obroną Ludu”. W 1933 związał się z Partią Narodowych Socjalistów Kazimierza Dagnana[1]. Współorganizator Towarzystwa Oświaty i Kultury Robotniczej „Pochodnia”, a od 1938 był jego przewodniczącym.

Dowódca plutonu 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w obronie Modlina podczas kampanii wrześniowej 1939, po kapitulacji twierdzy powrócił do Warszawy. W konspiracji założył i następnie pod pseud. „Bolesław” był komendantem głównym Polskiego Związku Wolności, która została utworzona w listopadzie 1939[2] przez byłych członków NPR, „Pochodni”, pracowników Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej oraz żołnierzy 36 pp. 8 lipca 1940 po wsypie konspiracyjnego lokalu KG PZW przez pewien czas musiał ukrywać się na terenie Podlasia.

Od 1941 był jednocześnie zastępcą por. Tadeusza Żenczykowskiego, kierownika Podwydziału „N”[3] BIP KG ZWZ-AK, a równocześnie kierownikiem działu I oraz jednym z kierowników centralnego kolportażu akcji „N”. Używał wówczas pseudonimu „Leszek”. Mianowany porucznikiem rezerwy rozkazem L. 65/BP z 11 listopada 1942. Uczestniczył w powstaniu warszawskim.

Zginął 16 września 1944 w nieznanych bliżej okolicznościach.

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Tomasiewicz J."Lud-naród-słowiańszczyzna. Lewicowy nacjonalizm Polskiego Związku Wolności (1939-1944), /w:/ Rafał Łętocha (red.): "Religia-Polityka-Naród. Studia nad współczesną myślą polityczną", Kraków 2010
  2. Według innych źródeł w styczniu 1940
  3. Propagandy dywersyjnej w języku niemieckim

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T. 2. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 172-1173. ISBN 83-211-0739-7.