Otwórz menu główne

Antoni Tiałowski (ur. 12 maja 1907 w Wysokiej na Pomorzu, zm. 12 lutego 1942 w Goduli) – plutonowy piechoty Wojska Polskiego, piekarz[1].

Od 1926 zawodowy podoficer. Do Goduli przybył w 1938 jako plutonowy 75 Pułku Piechoty. Podczas kampanii wrześniowej walczył w okolicach Goduli i Orzegowa. Musiał się wycofać aż pod Tomaszów Lubelski. Tam dostał się do niewoli. Zbiegł 8 listopada 1939 i powrócił do Goduli. Jesienią 1939 został kierownikiem okręgu Polskiej Organizacji Zbrojnej w Goduli. Aresztowany 14 listopada 1941 i osadzony w więzieniu w Mysłowicach. Został publicznie powieszony, wraz z Ignacym Nowakiem, 12 lutego 1942 w Goduli. Ich ostatnie słowa to: "Niech żyje Polska", "Niech żyje Chrystus Król", "Zostańcie z Bo...". Chwilę po nich ciała skazańców zawisły na szubienicy[2].

Pamięć Antoniego Tiałowskiego została uczczona tablicą pamiątkową w miejscu egzekucji oraz nadaniem jego imienia jednej z ulic w Goduli.

PrzypisyEdytuj

  1. http://www.katowice.uw.gov.pl/urzadkatowice.php?wojewodztwo/link24
  2. Śląsk chciał być polski, Mieczysława Mitera-Dobrowolska, Krystyna Heska-Kwaśniewicz (red.), Katowice: Śląski Instytut Naukowy, 1984, s. 250-251, ISBN 83-00-00650-8, OCLC 297854017.