Otwórz menu główne

Antykról – kontrkandydat do władzy wobec legalnie panującego króla.

Spis treści

OpisEdytuj

Antykrólowie pojawiali się w dziedzicznych monarchiach europejskich zwykle w okresie kryzysów dynastycznych, gdy po wymarciu bezpotomnym jednej dynastii o schedę po niej ubiegało się kliku równorzędnych kandydatów.

W monarchiach elekcyjnych wybór antykróla związany był przede wszystkim ze wzrostem siły opozycji możnowładczej wobec panującego lub kryzysem państwowym wywołanym walkami stronnictw. Zdarzało się też, że antykróla wybierano, gdy legalny król popadał w konflikt z papieżem i był ekskomunikowany.

Antykrólowie zazwyczaj przejmowali władzę jedynie na części terytorium państwa z pomocą popierającego ich stronnictwa lub wojska.

W historii Europy największa liczba antykrólów pojawia się na elekcyjnym tronie Niemiec. W historii Polski przykładem antykróla był Stanisław Leszczyński wybrany przeciwko Augustowi III Sasowi.

Antykrólowie w państwie wschodniofrankijskimEdytuj

 
Wybór króla niemieckiego (Zwierciadło saskie z Heidelbergu)

Antykrólowie w NiemczechEdytuj

Podwójne elekcje w NiemczechEdytuj

 
Jan Matejko, Potęga Rzeczypospolitej u zenitu. Złota wolność. Elekcja

Podwójne elekcje w PolsceEdytuj

Antykrólowie w CzechachEdytuj

 
Korona Świętego Stefana

Antykrólowie na WęgrzechEdytuj

 
Herb królów Francji

Antykrólowie we FrancjiEdytuj

W latach 1340-1801 królowie Anglii tytułowali się również "Królami Francji", choć ostatnim koronowanym był Henryk VI.

 
Królewski herb Anglii

Antykrólowie w AngliiEdytuj

Antykrólowie w SzkocjiEdytuj

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Manteuffel, Historia Powszechna. Średniowiecze, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1996.
  • Benedykt Zientara, Historia powszechna średniowiecza, Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2015.