Antylopa indyjska

Antylopa indyjska[3], dawniej: garna[4] (Antilope cervicapra) – gatunek ssaka z rodziny wołowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju antylopa (Antilope). Gatunek dawniej bardzo liczny, obecnie zaliczany do kategorii zwierząt o podwyższonym ryzyku wyginięcia (NT)[2].

Antylopa indyjska
Antilope cervicapra[1]
(Linnaeus, 1758)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd Cetartiodactyla
Podrząd przeżuwacze
Infrarząd Pecora
Rodzina wołowate
Podrodzina antylopy
Plemię Antilopini
Rodzaj Antilope
Pallas, 1766
Gatunek antylopa indyjska
Podgatunki
  • A. c. cervicapra (Linnaeus, 1758)
  • A. c. rajputanae Zukowsky, 1927
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Nazwa „antylopa”Edytuj

W polskiej literaturze zoologicznej nazwa „antylopa” była w przeszłości używana jako pierwszy człon szeregu nazw zwierząt parzystokopytnych: antylopa karłowata (Neotragus pygmaeus) – obecnie antylopka karłowata, antylopa końska (Hippotragus equinus) – obecnie antylopowiec koński, antylopa modra (†Hippotragus leucophaeus) – obecnie antylopowiec modry, antylopa sarnia (Pelea capreolus) – obecnie pelea sarnia, czy antylopa szabloroga (Hippotragus niger) – obecnie antylopowiec szablorogi)[4]. Publikacje encyklopedyczne określały mianem antylopa nieokreślone „zwierzęta roślinożerne, zamieszkujące stepy i sawanny Afryki i Azji”[5], czy zwierzęta „należące do gatunku przeżuwaczy pustorogich, jak suhak, kozica, gnu i niektóre inne”[6]. Nazwa nie określała więc konkretnego zwierzęcia.

W wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” autorzy zaproponowali wprowadzenie polskiej wersji binominalnego nazewnictwa wernakularnego ssaków i przypisali nazwę „antylopa” wyłącznie dla zwierząt z rodzaju Antilope, a w konsekwencji dla jedynego członka tego rodzaju, czyli Antilope cervicapra przyjęto nazwę antylopa indyjska[3].

CharakterystykaEdytuj

Ciało samców ma barwę brunatną lub czarną, samice są żółtobrązowe. Brzuch u obu płci jest biały. Samce garny posiadają długie, skręcone rogi.

  • Długość: do 100-150 cm
  • Wzrost: 60-85 cm
  • Waga: 25-35 kg
  • Długość życia: do 13 lat
  • Długość ciąży: 5-6 miesięcy
  • Liczba młodych: 1

WystępowanieEdytuj

Indie. Introdukowany w Argentynie i Teksasie, gdzie jego obecną liczebność ocenia się na wyższą niż w obszarze naturalnego występowania.

Tryb życiaEdytuj

Żyje w stadach. Jest roślinożercą.

PodgatunkiEdytuj

Wyróżniono dwa podgatunki antylopy indyjskiej[7]:

  • A. cervicapra cervicapra
  • A. cervicapra rajputanae

CiekawostkiEdytuj

  • Najciemniejszy kozioł zostaje z reguły przewodnikiem stada.

PrzypisyEdytuj

  1. Antilope cervicapra, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b Antilope cervicapra, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  3. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  5. Słownik języka polskiego. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN. ISBN 978-83-01-17377-7.
  6. red. Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
  7. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Antilope cervicapra. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 20 czerwca 2010]

BibliografiaEdytuj

  1. Halina Komosińska, Elżbieta Podsiadło: Ssaki kopytne : przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.