Antylopka karłowata

Antylopka karłowata[2] (Neotragus pygmaeus) - gatunek antylopy z rodziny wołowatych, najmniejsza antylopa świata. Dożywa 10 lat.[3]

Antylopka karłowata
Neotragus pygmaeus
(Linnaeus, 1758)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

parzystokopytne

Rodzina

wołowate

Podrodzina

antylopy

Rodzaj

antylopka

Gatunek

antylopka karłowata

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Występowanie i biotopEdytuj

Zamieszkuje lasy deszczowe i galeriowe z gęstym podszytem, wzdłuż południowego wybrzeża Afryki Zachodniej - od Sierra Leone do Ghany[3].

Charakterystyka ogólnaEdytuj

Ciało krępe o długości 40-50 cm, wysokość w kłębie około 25 cm, masa 1,8-2,5 kg. Ubarwienie rudobrązowe, nieco jaśniejsze w dolnych partiach ciała. U samic rogi nie występują. Kończyny miedniczne znacząco dłuższe od barkowych, przez co ciało przybiera skuloną formę[3].

OdżywianieEdytuj

Antylopa karłowata żywi się zielonymi pędami roślin (liście, pąki, młode pędy), owocami i kwiatami, rzadziej trawami[3].

BehawiorEdytuj

Ze względu na swój płochliwy charakter stanowi niezwykle wymagający obiekt obserwacji. Zauważona początkowo zastyga w bezruchu i bazując na swym ubarwieniu stara się wtopić w otoczenie, jeśli to nie przyniesie oczekiwanego efektu ratuje się ucieczką. Występuje samotnie lub w parach. Aktywna głównie o zmierzchu i nocą. Zamieszkuje terytorium o powierzchni około 100 m², którego granice oznacza składowiskami odchodów. Naturalną konsekwencją posiadania nieproporcjonalnie długich tylnych nóg jest nadzwyczajna skoczność jaką się cechuje. Skokiem z miejsca potrafi pokonać 2,8m lub przeskoczyć przeszkodę o wysokości 55 cm.[3]

ReprodukcjaEdytuj

Dojrzałość płciową osiąga już po 1 roku. Czas trwania ciąży jest nieznany jednak szacuje się go na 210 dni. W jej wyniku na świat przychodzi jedno ważące niespełna 300 g młode[3].

BibliografiaEdytuj

  • Halina Komosińska, Elżbieta Podsiadło, Ssaki kopytne, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, ISBN 83-01-13806-8.
  • Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Neotragus pygmaeus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 12 stycznia 2009]

PrzypisyEdytuj

  1. Neotragus pygmaeus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  2. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. a b c d e f José R. Castelló, Bovids of the world : antelopes, gazelles, cattle, goats, sheep, and relatives, Princeton 2016, ISBN 978-1-4008-8065-2, OCLC 933295477 [dostęp 2022-02-01].