Apolinary z Laodycei

Apolinary z Laodycei (ur. ok. 310 w Laodycei, zm. 390 w Konstantynopolu) – teolog chrześcijański, autor doktryny zwanej apolinaryzmem.

ŻyciorysEdytuj

Syn Apolinarego z Aleksandrii. W 361 został wyświęcony na biskupa Laodycei (Syria) ok. 361 r.

Przyjaciel św. Atanazego, współpracował z nim w dyskusjach z arianami. W 342 został wygnany z Laodycei przez jej ariańskiego biskupa.

PoglądyEdytuj

Od 352 zaczął twierdzić, że aby Chrystus miał naturę boską, nie mógł mieć doskonałej natury ludzkiej. Jego poglądy zostały potępione przez synody w Rzymie w 374 i 377, synod w Aleksandrii w 378, w Antiochii w 379 i ostatecznie przez Sobór konstantynopolitański I (381). Cesarz Teodozjusz I Wielki wygnał go z Antiochii w 388[1].

Apolinarego wymienia Katechizm Kościoła Katolickiego:

Apolinary z Laodycei przyjmował, że w Chrystusie Słowo zastąpiło duszę lub ducha. Przeciw temu błędowi Kościół wyznał, że wieczny Syn przyjął także rozumną duszę ludzką[2].

KKK 473,

DziełaEdytuj

  • Demostratio incarnationis divinae
  • De unione corporis et divinitatis in Christo
  • De fide et incarnatione
  • Quod unus sit Christus
  • De incarnatione Dei Verbi

PrzypisyEdytuj

  1. Hans Lietzmann, Apollinaris von Laodicea und seine Schule (Tübingen, 1905).
  2. Por. Damazy I, List do biskupów wschodnich: DS 149.