Otwórz menu główne

Interfejs programowania aplikacji

interfejs komunikacji między komponentami oprogramowania

Interfejs programowania aplikacji, interfejs programistyczny aplikacji, lub po prostu API (ang. application programming interface) – sposób, rozumiany jako ściśle określony zestaw reguł i ich opisów, w jaki programy komputerowe komunikują się między sobą[1].

Definiuje się go na poziomie kodu źródłowego dla składników oprogramowania, na przykład aplikacji, bibliotek, systemu operacyjnego. Zadaniem interfejsu programowania aplikacji jest dostarczenie odpowiednich specyfikacji podprogramów, struktur danych, klas obiektów i wymaganych protokołów komunikacyjnych.

Definicja API może być niezależna od jego implementacji. Przykładowo, istnieje wiele realizacji API biblioteki standardowej języka C, które współdzielą standardową zewnętrzną funkcjonalność (są to m.in. wersja z systemu BSD oraz wersja z systemu GNU[2]).

Co więcej, istnieją API, które zostały zdefiniowane w sposób niezależny od danej platformy (systemu operacyjnego, języka programowania), dla których istnieje możliwość wygenerowania API dla specyficznej platformy. Takie interfejsy definiuje się zwykle używając języków opisu interfejsów (ang. interface description language, IDL).[3]

Przykładowe API to POSIX (API zdefiniowane w jęz. C) i Windows API (API zdefiniowane w jęz. C)[4], a w przypadku grafiki 3DVulkan (API zdefiniowane dla jęz. C, z wieloma tzw. bindingami m.in. dla jęz. C++, jęz. Rust i innych) oraz OpenGL[5] (API zdefiniowane dla wielu języków, m.in. C, C++, Java, Python).

Spis treści

API WeboweEdytuj

Osobny artykuł: WebAPI.

Jednym z typów interfejsów API, które przebiły się do szerszej świadomości są API Webowe (ang. Web APIs). Jest to rodzaj interfejsów API, w których funkcje są udostępniane jako zasób w sieci. Bieżące wersje systemy API Webowych pozwalają w bardzo łatwy sposób integrować informacje z sieci z aplikacjami, poszerzając ich funkcje lub umożliwiając współdziałać (np. z sieciami społecznościowymi)[6].

PrzykładyEdytuj

W języku C definicja interfejsu programistycznego aplikacji to składa się przede wszystkim z listy dostępnych funkcji (w formie prototypów funkcji), wraz z towarzyszącymi im przeważnie definicjami stałych, zmiennych oraz struktur danych, które mogą być użyte jako ich parametry. Przykładowa lista prototypów funkcji z API biblioteki standardowej języka C (plik nagłówkowy <stdio.h>) to:

int printf(const char *format, ...);
int fprintf(FILE *stream, const char *format, ...);
int sprintf(char *str, const char *format, ...);
int snprintf(char *str, size_t size, const char *format, ...);

W prototypach funkcji (printf, fprintf, sprintf, snprintf) użyte są identyfikatory struktur i typów (FILE i size_t), które są również częścią definicji API (ich definicja nie została zamieszczona w przykładzie).

Przykład użycia jednej z powyższych funkcji z API jest następujący:

return printf("Hello world");

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Vangie Beal: What is Application Program Interface (API)? (ang.). Webopedia.com. [dostęp 2015-06-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-16)].
  2. Biblioteka standardowa jęz. C w wersji GNU (ang.).
  3. Przykładem znanego języka IDL jest OMG IDL dla systemu CORBA (ang.).
  4. Charles Petzold, Programowanie Windows. Kompletny podręcznik Win32 API do Windows 95/98/NT. Wydanie II, Wydawnictwo RM.
  5. OpenGL – The Industry’s Foundation for High Performance Graphics (ang.).
  6. Daniel Jacobson, Dan Woods, Greg Brail, Interfejs API: Strategia programisty, Helion, Gliwice, 2015.