Otwórz menu główne

Argumentum ad populum

Argumentum ad populum (łac. „argument odwołujący się do upodobań ludu”) – pozamerytoryczny sposób argumentowania, w którym mówca odwołuje się do gustów, upodobań i przesądów tłumu. Bazując na egoizmie narodowym, instynktach, stereotypach czy uprzedzeniach, retor próbuje w ten sposób pozyskać lud do swojej tezy. Argument ten bazuje na niechęci większości ludzi do naruszenia status quo – innowacji, wszystkiego, co nowe i nieznane, trudnych problemów wymagających intensywnego myślenia, niejednoznaczności czy nonkonformizmu.

Według definicji Zenona Ziembińskiego jest to uciekanie się do argumentów nierzeczowych, które budzą emocje słuchaczy i odwracają uwagę od kwestii istotnych[1].

PrzykładyEdytuj

  • podżegacz na wiecu: Wszyscy doskonale wiecie, że R. to banda złodziei, wichrzycieli, oszustów i darmozjadów! Od zawsze tacy byli i to się nigdy nie zmieni! Niech się stąd wynoszą skąd przyszli!
  • polityk w programie publicystycznym: W licznych krajach Europy Wschodniej i Bliskiego Wschodu system podatkowy jest liniowy - wszystkich obowiązuje ta sama stawka podatku. To oczywiste, bo nikt, kto chce być bogaty, nie chciałby być karany wyższym podatkiem za to, że ma więcej od biedaków.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Zenon Ziembiński: Logika praktyczna. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997.
  • Tadeusz Kwiatkowski: Logika ogólna. Wydawnictwo UMCS, Lublin 1998.
  • Narcyz Łubnicki: Nauka poprawnego myślenia. "Biblioteka Problemów", PWN, Warszawa 1963.
  • Witold Marciszewski [red.]: Mała encyklopedia logiki. Ossolineum, 1988.
  • Teresa Hołówka: Kultura logiczna w przykładach, PWN, Warszawa 2005.