Otwórz menu główne

Artur Hulej vel Artur Gulej[1] (ur. 15 lutego 1901 w Jekatierinosławiu, zm. 23 września 1951 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Artur Hulej
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1901
Jekatierinosław
Data i miejsce śmierci 23 września 1951
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1919-1938 i 1939-1951
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 3 Pomorska Dywizja Piechoty
5 Brygada Artylerii Ciężkiej
Oficerskiej Szkoły Artylerii nr 1
Oficerskiej Szkoły Artylerii nr 2
Wyższa Szkoła Artylerii
Stanowiska dowódca artylerii dywizyjnej
dowódca brygady artylerii
komendant szkoły
komendant centrum wyszkolenia
komendant wyższej szkoły
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji
wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Złoty Krzyż Zasługi
Order Czerwonego Sztandaru Medal „Za obronę Kaukazu”
Grób Artura Huleja na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Od 1919 żołnierz Armii Czerwonej, skończył kurs młodszych dowódców artylerii w Smoleńsku jako dowódca plutonu. Brał udział w wojnie domowej w Rosji, w walce przeciwko armii Denikina. W 1927 skończył kurs dowódczy w Wyższej Szkole Wojskowej w Kijowie. Od 1930 dowódca dywizjonu, od 1936 wykładowca w oficerskiej szkole piechoty. W 1938 zwolniony i przeniesiony do rezerwy z powodu polskiego pochodzenia.

Od 1939 ponownie w służbie czynnej. W latach 1937–1940 zaocznie studiował w Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego w Moskwie. Następnie został szefem sztabu dowództwa artylerii 30. Dywizji Piechoty. W 1941 dowódca artylerii 51., a następnie 30. Dywizji Piechoty. 21 marca 1942 roku został mianowany pułkownikiem[2]. W październiku 1941, w lipcu 1942 i w lipcu 1943 ranny w walkach z Niemcami, w tym za ostatnim razem ciężko.

20 grudnia 1943 roku, po wyleczeniu ran, został skierowany do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR na stanowisko dowódcy artylerii dywizyjnej 3 Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta. W czerwcu 1944 roku został dowódcą 5 Brygady Artylerii Ciężkiej. Od 26 czerwca 1944 komendant Oficerskiej Szkoły Artylerii nr 1 w Nowogrodzie Wołyńskim, a następnie w Chełmie. 3 listopada 1944 roku Krajowa Rada Narodowa mianowała go generałem brygady[3][4]. Od maja 1945 komendant Oficerskiej Szkoły Artylerii nr 2 w Toruniu. 11 lipca 1946 roku został mianowany generałem majorem[2]. 19 sierpnia 1946 roku został komendantem Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, a 1 grudnia 1947 roku komendantem Wyższej Szkoły Artylerii w Toruniu. W 1951 roku został wyznaczony na stanowisko pomocnika dowódcy Wojsk Pancernych do spraw artylerii[3].

Zmarł 23 września 1951 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Szczurowski 1996 ↓, s. 48.
  2. a b Szczurowski 1996 ↓, s. 50.
  3. a b Nalepa 1995 ↓, s. 173.
  4. Szczurowski 1996 ↓, s. 50, wg autora mianowany 4 listopada 1944 roku.
  5. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 538-540.
  • Edward Jan Nalepa: Oficerowie Armii Radzieckiej w Wojsku Polskim 1943-1968. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1995. ISBN 83-11-08353-3.
  • Maciej Szczurowski: Dowódcy Wojska Polskiego na froncie wschodnim 1943-1945. Słownik biograficzny. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1996. ISBN 83-87103-08-X.