Otwórz menu główne

Artur Rynkiewicz (ur. 8 grudnia 1927 w Stołowiczach) – polski inżynier, działacz polityczny, społeczny i emigracyjny, minister spraw emigracji w ostatnim Rządzie RP na uchodźstwie (1989-1990).

Artur Rynkiewicz
Data urodzenia 8 grudnia 1927
Minister spraw emigracji
Okres od 8 sierpnia 1990
do 22 grudnia 1990
Poprzednik Zbigniew Scholtz
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RP

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W 1940 został deportowany do ZSRR, w 1942 wydostał się z Armią Andersa do Iranu. W 1942 uczył się w Junackiej Szkole Kadetów w Kastinie, w latach 1943-1947 w brytyjskiej szkole lotniczej RAF dla małoletnich. Od 1947 do 1953 służył w RAF w służbach technicznych, w stopniu sierżanta, w latach 1953-1957 studiował elektrotechnikę w Polytechnic of North London, w latach 1957-1963 pracował jako inżynier, następnie był wykładowcą w Twickenham College of Technology (1963-1965) i Southall College of Technology (1965-1988). Następnie przeszedł na emeryturę.

Jest aktywnym działaczem społeczności emigracyjnej w Londynie. W latach 1963-1974 był wiceprezesem i skarbnikiem, a w latach 1974-1990 prezesem Zjednoczenia Polskiego w Wielkiej Brytanii, od 1966 do 1996 należał do rady, od 1967 jest członkiem zarządu Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego w Londynie (m.in. pełnił funkcje prezesa, skarbnika i wiceprezesa). W latach 1966-1968 był przewodniczącym Zrzeszenia Studentów i Absolwentów Polskich na Uchodźstwie, wiceprezesem Stowarzyszenia Techników Polskich (1974-1976)

Od 196 do 1972 był sekretarzem w dziale kultury Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego. W latach 1973-1991 był członkiem V (1973-1977), VI (1978-1983), VII (1983-1988) i VIII Rady Narodowej RP (1989-1991), do 1977 z ramienia Niezależnej Grupy Społecznej, następnie z wyboru. W V Radzie Narodowej zasiadał był członkiem Komisji Spraw Zagranicznych[1]. W latach 1978-1990 był członkiem Głównej Komisji Skarbu Narodowego, ponownie wybrany 21 lutego 1986[2], następnie wchodził w skład Komisji Likwidacyjnej Skarbu Narodowego.

Na początku 1989 został przewodniczącym Obywatelskiego Komitetu Wyborczego, do którego weszli działacze niepodległościowi zamieszkujący Wielką Brytanię i działający w ośrodku legalistycznym[1]. Od 8 sierpnia 1990 do 22 grudnia 1990 był ministrem spraw emigracji w drugim rządzie Edwarda Szczepanika[3].

Po śmierci Jerzego Ostoja-Koźniewskiego, który zmarł 4 września 2014[4], został ostatnim żyjącym ministrem Rządu RP na uchodźstwie[5].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Romuald Turkowski, Parlamentaryzm polski na uchodźstwie 1973-1991, Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2002, s. 80, 116, 118, 119, 124, 127, ISBN 83-7059-616-9, OCLC 830431062.
  2. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 lutego 1986 r. o powołaniu członków Głównej Komisji Skarbu Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 9, Nr 1 z 19 marca 1986. 
  3. Dariusz Górecki, Polskie naczelne władze państwowe na uchodźstwie w latach 1939-1990, Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2002, s. 240, ISBN 83-7059-579-0, OCLC 830386231.
  4. Zmarł Jerzy Ostoja-Koźniewski, minister rządu RP na uchodźstwie, rp.pl [dostęp 2014-09-27] (pol.).
  5. Zmarł Jerzy Ostoja-Koźniewski, minister rządu RP na uchodźstwie, wiadomosci.onet.pl [dostęp 2014-09-08] (pol.).
  6. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 97, Nr 6 z 15 grudnia 1989. 
  7. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 32, Nr 4 z 31 grudnia 1983. 
  8. M.P. z 2000 r. nr 2, poz. 27

BibliografiaEdytuj

  • Agata i Zbigniew Judyccy: Polonia. Słownik biograficzny. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000.,
  • Kazimierz Dopierała (red.): Encyklopedia polskiej emigracji. T. 4. Toruń: Oficyna Wydawnicza Kucharski, 2005.