Otwórz menu główne

Artur Starewicz

polityk i dyplomata polski

Artur Starewicz (ur. 20 marca 1917 w Warszawie, zm. 12 lipca 2014 tamże) – polityk PPR i PZPR, propagandysta partyjny, poseł na Sejm PRL II, III, IV i V kadencji, ambasador PRL w Londynie.

Artur Starewicz
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1917
Warszawa
Data i miejsce śmierci 12 lipca 2014
Warszawa
Zawód, zajęcie chemik, polityk
Stanowisko poseł na Sejm PRL II, III, IV i V kadencji (1957–1972), ambasador PRL w Wielkiej Brytanii (1972–1978)
Partia WKP(b), PPR, PZPR
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Grób Artura Starewicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się jako syn Jana i Marii. Studiował chemię na Politechnice Warszawskiej i Politechnice Lwowskiej. Edukację dokończył w Uzbekistanie, gdzie pracował w latach 1943–1944.

Pochodził z rodziny o silnych tradycjach inteligenckich, już w II RP działał w lewicowym ruchu młodzieżowym (od 1934 był członkiem komunistycznego OMS „Życie”, a od 1935 KZMP[1]). Od jesieni 1939 członek WKP(b), od 1944 działał w PPR, a od 1948 aż do jej rozwiązania w PZPR. Od września do grudnia 1944 był kierownikiem Wydziału Propagandy Komitetu Wojewódzkiego (KW) PPR w Rzeszowie, od stycznia do lipca był sekretarzem KW PPR w Krakowie. Następnie działał w KC PPR w Warszawie: od sierpnia do listopada 1945 jako zastępca kierownika Wydziału Rolnego, od listopada 1945 do stycznia 1946 jako instruktor w Wydziale Propagandy. Od stycznia 1946 do października 1947 był kierownikiem Wydziału Propagandy w Komitecie Warszawskim PPR. Od października 1947 do lipca 1948 był I sekretarzem KW PPR we Wrocławiu.

Po przekształceniu partii PPR w PZPR od 15 grudnia 1948 do 30 marca 1953 pełnił funkcję kierownika Wydziału Propagandy Masowej, a następnie do 18 stycznia 1954 funkcję kierownika Wydziału Propagandy i Agitacji w Komitecie Centralnym (KC) PZPR. Od 17 marca 1954 do marca 1959 pełnił funkcję zastępcy członka KC PZPR, a od 19 marca 1959 do grudnia 1971 był członkiem KC PZPR. W międzyczasie, od grudnia 1956 do 27 czerwca 1963, był kierownikiem Biura Prasy KC PZPR. Od 6 lipca 1963 do 25 czerwca 1971 był także na stanowisku sekretarza KC PZPR.

Związany z ruchem zawodowym, od maja 1954 do 1956 był sekretarzem CRZZ.

W 1956 przez krótki czas pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego „Trybuny Ludu”. Zaliczany do „puławian” podczas walki o władzę w kierownictwie PZPR w latach pięćdziesiątych[2].

Posłował na Sejm II, III, IV i V kadencji (1957–1972). W 1957, 1961 i 1965 był wybierany z okręgu Jelenia Góra, a w 1969 z okręgu Opole.

W czasie rządów Władysława Gomułki jeden z jego najbliższych współpracowników. Zwolennik liberalizacji systemu PRL i przeciwnik „frakcji moczarowskiej”.

Po odsunięciu od władzy ekipy Władysława Gomułki został skierowany do służby dyplomatycznej, od października 1971 do lipca 1978 był ambasadorem PRL w Wielkiej Brytanii.

Zmarł 12 lipca 2014[3]. 17 lipca 2014 jego prochy zostały pochowane w kolumbarium na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[4][5].

Jego żoną[6] była Maria Rutkiewicz-Starewicz, z domu Kamieniecka vel Górska (1917–2007) – działaczka KPP, PPR, PZPR, także pracownica KC PZPR[7].

OdznaczeniaEdytuj

CiekawostkiEdytuj

Artur Starewicz jest pierwowzorem postaci Borowicza, głównego bohatera powieści Stefana Kisielewskiego Widziane z góry opublikowanej w 1967 pod pseudonimem Tomasz Staliński przez Instytut Literacki w Paryżu.

PrzypisyEdytuj

  1. Feliks Tych, Archiwum ruchu robotniczego, Tom 11, 1988
  2. Październik i „Mała stabilizacja”. W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944-1989. Warszawa: POW „BGW”, 1992, s. 61-62. ISBN 83-7066-208-0.
  3. Artur Starewicz. wyborcza.pl. [dostęp 27 lipca 2014].
  4. Artur Starewicz. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 27 lipca 2014].
  5. Kolejny zasłużony komunista pochowany na Powązkach! Artur Starewicz - „pan życia i śmierci” dziennikarzy w PRL. wpolityce.pl, 26 lipca 2014. [dostęp 27 lipca 2014].
  6. Wspomnienia Elżbiety Dulewskiej (Kaczmarek). math.niu.edu. [dostęp 11 października 2017].
  7. Dane osoby. Maria Rutkiewicz-Starewicz. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 11 października 2017].
  8. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  9. Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia 11 maja 1946 r. o odznaczeniu za zasługi w działalności konspiracyjnej w okresie okupacji. monitorpolski.gov.pl. [dostęp 26 lipca 2014].

BibliografiaEdytuj