Otwórz menu główne

Ashton, Gardner & Dyke - wywodzący się z grupy The Remo Four brytyjski zespół bluesrockowy działający w l. 1969-72. Grupa zasłynęła żywiołową grą na pianinie i niekonwencjonalnego śpiewu lidera zespołu oraz głównego kompozytora, Tony’ego Ashtona. Największym przebojem grupy był utwór „Ressurection Shuffle”. Managerem zespołu był Tony Edwards, w l. 1968-76 także opiekun grupy Deep Purple, stąd Ashton, Gardner & Dyke często otwierali koncerty grupy Ritchie'ego Blackmore'a.

Ashton, Gardner & Dyke
ilustracja
Pochodzenie Wielka Brytania Wielka Brytania
Gatunek blues rock
Aktywność 1969 - 1972

SkładEdytuj

Trzon grupy stanowili od samego początku Tony Ashton (śpiew, instr. klawiszowe), Kim Gardner (git. basowa), Roy Dyke (perkusja) i Mick Liber (git.). W studiu wspomagali ich jednak zwykle inni instrumentaliści, m.in.: Jim Price (trąbka), Stan Webb (git.), Sir Cedric Clayton (git.), Paul Pink (git.), Chris Barber (trąbka), John Mumford (trąbka), Romulus Woodworth (git.), Brian Cole (git.), Jon Lord (instr. klawiszowe, aranże), Phil & His Boogie Brass (sekcja dęta). Na płytach grupy występował także gościnnie George O’Hara Smith, czyli ukrywający się pod pseudonimem George Harrison, bliski przyjaciel Tony’ego Ashtona.

Koncertowy skład Ashton, Gardner & Dyke z 1971 r.: Tony Ashton (śpiew, instr. klawiszowe), Kim Gardner (git. basowa), Roy Dyke (perkusja), Mick Liber (git.), Dave Caswell (trąbka) i Lyle Jenkins (saksofon, flet).

George HarrisonEdytuj

Tony Ashton poznał George’a Harrisona w 1968 r. podczas prac nad płytą Wonderwall Music, do której nagrywania Harrison zaprosił prowadzony przez Ashtona zespół The Remo Four. W późniejszych latach Harrison występował gościnnie na płytach Ashton, Gardner & Dyke pod pseudonimem George O’Hara Smith. W 1970 r. Ashton napisał piosenkę dla Pattie Boyd, ówczesnej żony Harrisona, zatytułowaną „Sweet Pattie O’Hara Smith”. Przyjaźń muzyków trwała do śmierci obu w 2001 r.

DyskografiaEdytuj

  • 1969 Ashton, Gardner & Dyke
  • 1970 The Worst of Ashton, Gardner & Dyke
  • 1971 The Last Rebel - Soundtrack (+ Jon Lord)
  • 1972 What A Bloody Long Day It's Been
  • 2001 Let It Roll - Live 1971