Atak (ang. Attack!) – dramat wojenny z 1956 w reżyserii Roberta Aldricha. Scenariusz filmu został oparty na sztuce Normana Brooksa pod tytułem Fragile Fox.

Atak
Attack!
Ilustracja
Kadr tytułowy zwiastunu filmu
Gatunek Dramat wojenny
Rok produkcji 1956
Data premiery Stany Zjednoczone 17 października 1956
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski, niemiecki
Czas trwania 107 min
Reżyseria Robert Aldrich
Scenariusz James Poe
Główne role Jack Palance
Eddie Albert
Lee Marvin
William Smithers
Robert Strauss
Buddy Ebsen
Muzyka Frank De Vol
Zdjęcia Joseph F. Biroc
Scenografia William Glasgow
Montaż Michael Luciano
Produkcja Robert Aldrich
Wytwórnia The Associates & Aldrich Company
Dystrybucja United Artists
Budżet 810 000 $

Opis fabułyEdytuj

II wojna światowa, koniec roku 1944, front zachodni we Francji. Pluton porucznika Costy usiłuje zdobyć niemiecki bunkier. Powodzenie ataku zależy od wsparcia reszty kompani dowodzonej przez kapitana Cooneya. Jednak w decydującym momencie, kiedy niemiecki ogień przygważdża i dziesiątkuje ludzi Costy, pomoc nie nadchodzi – tchórzliwy Cooney nie wydaje rozkazu do ataku.

Po pewnym czasie Costa otrzymuje kolejne zadanie – przeprowadzenie rozpoznania niedużego miasteczka La Nelle. W wypadku napotkania oporu Niemców ma otrzymać niezwłoczne wsparcie kapitana Cooneya. Costa wkracza do miasteczka, jednak musi się na zdobytym przyczółku przeciwstawić silnemu naporowi Niemców wspieranych czołgami. Ponosi duże straty, a pomimo wezwań przez radio, obiecana pomoc nie nadchodzi. Wycofuje się wraz z kilkoma ocalałymi ludźmi i ciężko ranny dociera do kwatery Cooneya. Chce go zabić, jednak na skutek odniesionych ran umiera zanim zdąży to zrobić. Cooney chce się poddać, terroryzując swoich żołnierzy bronią – wie, że jako oficerowi nic mu nie grozi, a los jego żołnierzy niewiele go obchodzi. Jednak inny oficer, porucznik Woodruff, nie zamierza na to pozwolić – strzela do Cooneya. Swoje strzały do tchórzliwego kapitana oddają również ocaleli żołnierze z oddziału Costy.

Cała ta sytuacja jest olbrzymim dylematem moralnym dla Woodruffa. Z jednej strony, przy wsparciu podległych mu żołnierzy, zabił tchórzliwego dowódcę, przez którego poległo wielu jego kolegów i zapobiegł poddaniu się oddziałom SS. Jednocześnie jednak zdaje sobie sprawę, że dokonał czegoś w rodzaju samosądu, który nawet w warunkach wojennych nie powinien mieć miejsca. Jego żołnierze, nie mają wątpliwości – zgodnie twierdzą, że kapitan Cooney poległ od kul niemieckich, a sam Woodruff nie jest jednoznacznie stwierdzić czy jest jego zabójcą, ponieważ nie tylko on strzelał. Jego zwierzchnik – bystry podpułkownik Bartlett zdaje sobie doskonale sprawę co naprawdę się wydarzyło. Okazuje się być dowódcą wyjątkowo cynicznym i pragmatycznym, a cała sytuacja jest mu tylko na rękę. Na miejsce nieudolnego Cooneya mianuje z awansem na kapitana Woodruffa, a poległych Costę i Cooneya uznaje po prostu za bohaterów poległych w walce. W ostatniej scenie filmu Woodruff łączy się telefonicznie z dowódcą dywizji generałem Parsonsem – nie wiadomo co mu zamelduje, czy insynuowaną wersję podpułkownika Bartletta czy prawdę.

Obsada aktorskaEdytuj

i inni.

 
Jack Palance jako por. Costa
 
Eddie Albert jako kpt. Cooney
 
Lee Marvin jako p.płk. Bartlett
 
William Smithers jako por. Woodruff (z karabinem)

Linki zewnętrzneEdytuj