Otwórz menu główne

Atanazy, imię świeckie Alaksandr Kudiuk (ur. 18 lutego 1927 w Krasnej Wsi, zm. 1 maja 2002 w Permie) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego pochodzenia białoruskiego.

Atanazy
Alaksandr Kudiuk
arcybiskup permski i solikamski
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1927
Krasna Wieś
Data i miejsce śmierci 1 maja 2002
Perm
arcybiskup permski i solikamski
Okres sprawowania 1995–2002
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia permska i solikamska
Śluby zakonne maj 1950
Diakonat 23 maja 1950
Prezbiterat czerwiec 1952
Sakra biskupia 31 sierpnia 1980
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 31 sierpnia 1980
Konsekrator Aleksy (Ridigier)
Współkonsekratorzy Filaret (Wachromiejew), Teodozjusz (Prociuk), Wiktoryn (Bielajew)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie chłopskiej. W 1945 razem z całą rodziną przeprowadził się do Słonimia, a następnie wstąpił jako posłusznik do monasteru Zaśnięcia Matki Bożej w Żyrowicach. Rok później rozpoczął naukę w moskiewskim seminarium duchownym, które ukończył w 1948. Podjął wówczas naukę w Moskiewskiej Akademii Duchownej. Jako student II roku, w 1950, złożył wieczyste śluby mnisze przed goszczącym w ZSRR patriarchą Rumunii Justynianem, przyjmując imię Atanazy na cześć św. Atanazego Wielkiego. Ten sam hierarcha udzielił mu święceń diakońskich w dniu 23 maja 1950, w Ławrze Troicko-Siergijewskiej. W czerwcu 1952 hierodiakon Atanazy został wyświęcony na hieromnicha przez metropolitę nowosybirskiego i barnaułskiego Bartłomieja. W tym samym roku ukończył studia teologiczne, uzyskując tytuł kandydata nauk. Został zatrudniony w Moskiewskiej Akademii Duchownej jako bibliotekarz i wykładowca ustawu cerkiewnego w moskiewskim seminarium duchownym.

W 1955 na mocy decyzji patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Aleksego został skierowany do eparchii taszkenckiej jako sekretarz jej ordynariusza i jeden z duchownych miejscowego soboru. Po roku przeniósł się do monasteru w Żyrowicach i podjął pracę wykładowcy w seminarium duchownym w Mińsku. W 1958 otrzymał godność archimandryty i został skierowany do pracy duszpasterskiej jako proboszcz soboru w Ałmaty. Po trzech latach wrócił na Białoruś i był proboszczem różnych parafii eparchii mińskiej oraz dziekanem monasteru w Żyrowicach.

Według zachowanych akt SB od 1965 był agentem radzieckich organów bezpieczeństwa, zaś w roku następnym brał udział w inwigilacji metropolity warszawskiego i całej Polski Stefana. W 1979 przybył do Polski ponownie i pragnął osiąść w monasterze św. Onufrego w Jabłecznej, ostatecznie jednak nie doszło do tego[1].

31 sierpnia 1980 miała miejsce jego chirotonia na biskupa pomocniczego eparchii mińskiej z tytułem biskupa pińskiego. W charakterze konsekratorów w ceremonii udział wzięli metropolici talliński i estoński Aleksy, miński i białoruski Filaret, arcybiskup smoleński Teodozjusz oraz biskup wileński i litewski Wiktoryn. W 1984 został wyznaczony na biskupa permskiego i solikamskiego. W 1995 otrzymał godność arcybiskupią.

Znał języki angielski, grecki i polski.

Urząd pełnił do 2002, gdy osiągnął wiek 75 lat i zgodnie z ustawem wewnętrznym Kościoła złożył prośbę o przeniesienie w stan spoczynku, która została przyjęta przez Święty Synod. W tym samym roku przebył wylew krwi do mózgu i zmarł. Został pochowany w soborze Trójcy Świętej w Permie.

PrzypisyEdytuj

  1. M. Krzysztofiński, K. Sychowicz, W kręgu „Bizancjum”, „Aparat represji w Polsce Ludowej (1944–1989)”, nr 1, 2008, s.129–130

BibliografiaEdytuj