August Menken (ur. 23 czerwca 1858 w Kolonii, zm. 18 września 1903 w Berlinie) – niemiecki architekt epoki historyzmu.

August Menken
Ilustracja
Rzym, lata 80. XIX w.
Data i miejsce urodzenia 23 czerwca 1858
Kolonia
Data i miejsce śmierci 18 września 1903
Berlin
Dziedzina sztuki Architektura
Epoka historyzm

ŻyciorysEdytuj

Był synem prawnika Clemensa Menkena i Marii zd. Wiese. Do szkół uczęszczał w Kolonii, następnie w latach 1877–1882 studiował architekturę w Akademii Budownictwa (niem. Bauakademie) w Berlinie, m.in. pod kierownictwem prof. Carla Schäfera, otrzymując tytuł budowniczego (niem. Baumeister). Od 1883 był członkiem Towarzystwa Architektów i Inżynierów w Berlinie. W latach 1884–1886 uzupełniał studia, następnie spędził pół roku w Królewcu. W latach 1887–1888 przebywał na stypendium we Włoszech. Po ponownym pobycie w Kolonii, w 1890 osiadł w Berlinie, gdzie działał w służbie państwowej, a od 1892 jako architekt prywatny.

Został pochowany na cmentarzu Melaten w Kolonii. Był żonaty z Marią z d. Kellner, z którą mieli pięcioro dzieci. Spośród nich syn Theodor Menken (1893–1955), był filozofem, ale również działał jako architekt w Kolonii.

TwórczośćEdytuj

Był przedstawicielem późnej fazy historyzmu, ze szczególnym upodobaniem do neogotyku, nawiązującego do szkoły nadreńskiej i hanowersko-berlińskiej. W budowlach sakralnych stosował też formy neoromańskie, niekiedy jedne i drugie, w projektach świeckich neorenesansowe i neobarokowe. Ogółem znanych jest jego 61 projektów na terenie niemal całych Niemiec, w tym 20 kościołów (przeważnie katolickich), jednak nie wszystkie zostały zrealizowane.

DziełaEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Dzieła Augusta Menkena.

Wybrane zrealizowane projekty Augusta Menkena:

Galeria realizacjiEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Klaudiusz Grabowski: Kościoły i szpitale Długich Ogrodów oraz Dolnego Miasta. Instytut Kultury Miejskiej, s. [9].

BibliografiaEdytuj

  • Anne Koelblin: August Menken (1856-1903). Späthistorist zwischen Köln, Berlin und Danzig. Petersberg, Michael Imhof Verl., 2004. ISBN 3-937251-91-X.

Linki zewnętrzneEdytuj