Otwórz menu główne

Augustyn Łosiński

polski biskup katolicki

Augustyn Łosiński (ur. 8 stycznia 1867 w Krzywniszkach koło Mohylewa, zm. 30 kwietnia 1937) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny kielecki w latach 1910–1937.

Augustyn Łosiński
Ilustracja
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 8 stycznia 1867
Krzywniszki
Data śmierci 30 kwietnia 1937
Biskup diecezjalny kielecki
Okres sprawowania 1910–1937
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 24 kwietnia 1892
Nominacja biskupia 7 kwietnia 1910
Sakra biskupia 5 czerwca 1910
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 5 czerwca 1910
Konsekrator Wincenty Kluczyński
Współkonsekratorzy Stefan Denisewicz
Jan Cieplak

ŻyciorysEdytuj

Gimnazjum ukończył w Dyneburgu. Uczęszczał do seminarium w Petersburgu i podjął studia w tamtejszej Cesarskiej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej. 24 kwietnia 1892 przyjął w Petersburgu święcenia kapłańskie. Był profesorem, ojcem duchownym i rektorem seminarium duchownego oraz kanonikiem kapituły katedralnej w Petersburgu. 7 kwietnia 1910 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji kieleckiej. Sakrę biskupią przyjął 5 czerwca 1910 w Petersburgu z rąk bp. Stefana Denisewicza, a ingres do katedry kieleckiej odbył 29 czerwca 1910. Ustanowił nowy podział administracyjny diecezji, erygował wiele nowych parafii, w 1924 reaktywował kolegiatę w Wiślicy. Erygował muzeum, założył „Przegląd Diecezjalny”, w 1927 przeprowadził w Kielcach I synod diecezjalny. Wspierał działalność wydawniczą, szkolnictwo katolickie i działalność charytatywną. Za jego rządów w 1925 diecezja została włączona do metropolii krakowskiej.

W poglądach politycznych reprezentował zdecydowany konserwatyzm. Sympatyk Narodowej Demokracji[1]. Po 1918 był zdecydowanym przeciwnikiem Józefa Piłsudskiego. Jego postawa po śmierci Piłsudskiego stała się przyczyną ostrego konfliktu między państwem polskim a Stolicą Apostolską. Nie wywiesił wtedy flag żałobnych, a tylko flagi państwowe bez oznak żałoby, a także odmówił żądaniu władz bicia w dzwony kościelne. Wówczas członkowie Związku Legionistów i innych organizacji prorządowych weszli samowolnie na dzwonnicę katedry i zaczęli bić w dzwony. Biskup wysłał ludzi, którzy usiłowali temu przeszkodzić, ale bezskutecznie, po czym doszło do zamieszek. Podburzony tłum usiłował wedrzeć się do rezydencji biskupa, co zostało udaremnione dzięki interwencji policji[2]. W maju 1935 minister Józef Beck zażądał od papieża Piusa XI odwołania Łosińskiego. Konflikt zakończył się dopiero wraz ze śmiercią biskupa.

Konsekrował biskupa pomocniczego kieleckiego Franciszka Sonika (1936)[3]. Był współkonsekratorem w czasie sakry biskupa pomocniczego łuckiego i żytomierskiego Longina Żarnowieckiego (1910), biskupów sandomierskich: diecezjalnego Mariana Józefa Ryxa (1910) i pomocniczego Pawła Kubickiego (1918) oraz biskupa diecezjalnego częstochowskiego Teodora Kubiny (1926)[4].

Pochowany został w krypcie kieleckiej bazyliki[5].

PrzypisyEdytuj

  1. Arkadiusz Kołodziejczyk, Ruch ludowy a Kościół rzymskokatolicki w latach II Rzeczypospolitej. Warszawa 2002, s. 122
  2. Gazeta Lwowska”, nr 111/1935, s. 4.
  3. K.R. Prokop. Sakry i sukcesja święceń biskupich pasterzy Kościoła kieleckiego (1805/1882–2007). „Kieleckie Studia Teologiczne”. T. 7 (2008). s. 260. ISSN 1730-072X. [dostęp 2017-08-18]. 
  4. Augustyn Łosiński (ang.). catholic-hiearachy.org. [dostęp 2019-03-24].
  5. Krypta. [dostęp 2018-05-18].

BibliografiaEdytuj

  • Arkadiusz Kołodziejczyk: Ruch ludowy a Kościół rzymskokatolicki w II Rzeczypospolitej. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 2002, s. tak. ISBN 83-205-4696-6.

Linki zewnętrzneEdytuj