Otwórz menu główne

Augustyn Jankowski

biblista polski, benedyktyn

Augustyn Jankowski (ur. 14 września 1916 w m. Złotoust na Uralu, zm. 6 listopada 2005 w Krakowie), właściwie Bogdan Jankowskibenedyktyn, opat tyniecki, biblista, redaktor naukowy Biblii Tysiąclecia, członek Papieskiej Komisji Biblijnej Kongregacji Nauki Wiary, doktor honoris causa PAT.

ŻyciorysEdytuj

Bogdan Jankowski urodził się w Rosji, w rodzinie inżyniera. Na mocy traktatu ryskiego z 1921 r. przyjechał do Polski. Studiował filozofię i filologię klasyczną na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego (1934-1939), następnie przez cztery lata przygotowywał się do kapłaństwa w warszawskim seminarium duchownym. 19 czerwca 1943 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Antoniego Szlagowskiego, po czym przez dwa lata pracował jako wikariusz w Kołbieli. Następnie studiował teologię na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego (1945-1946) i w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie (1946-1948). Po powrocie do Polski pełnił funkcję prefekta studiów w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie.

W roku 1956, po 12 latach pracy kapłańskiej w Archidiecezji Warszawskiej, został benedyktynem i zamieszkał w opactwie tynieckim, zmienił wtedy imię na Augustyn. 30 listopada 1959 złożył tam śluby wieczyste. W latach 1985-1993 pełnił funkcję opata tynieckiego.

Należał do grona polskich biblistów. Już w r. 1959 wydał obszerny komentarz naukowy do Apokalipsy św. Jana, swojej ulubionej księgi biblijnej. W tym samym roku rozpoczął pracę nad polskim przekładem Pisma Świętego z języków oryginalnych, którą zakończył w 1965 r. Był współautorem tłumaczenia Listu do Efezjan, Listu do Filipian, Listu do Kolosan, Listu do Filemona i Apokalipsy św. Jana zawartych w wydanej pod jego redakcją naukową Biblii Tysiąclecia. Przełożył też Apokalipsę św. Jana z Biblii poznańskiej.

Był profesorem zwyczajnym teologii, licencjatem nauk biblijnych (w specjalności: teologia biblijna Nowego Testamentu) i magistrem filozofii. Wykładał na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (od 1963). W latach 1978-1989 był członkiem Papieskiej Komisji Biblijnej. W 1996 został doktorem honoris causa Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie.

Napisał 30 własnych książek, był współautorem kolejnych 10. Opublikował też ponad 100 artykułów w pismach teologicznych i dziełach zbiorowych. Od 1972 r. redagował serię biblijną „Attende lectioni”. Był wieloletnim kierownikiem duchowym prof. Anny Świderkówny.

PublikacjeEdytuj

  • Aniołowie wobec Chrystusa. Angelologia chrystocentryczna Nowego Testamentu
  • Apokalipsa św. Jana (1959)
  • Biblia w dokumentach Kościoła
  • Biblijna teologia czasu
  • Biblijna teologia Przymierza (1985)
  • Bliżej Bogarodzicy: studia z mariologii biblijnej (2004)
  • Ciasna brama i wąska droga
  • Dopowiedzenia chrystologii biblijnej
  • Duch dokonawca. Nowy Testament o posłannictwie eschatologicznym Ducha Świętego
  • Duch Święty w Nowym Testamencie: zarys pneumatologii NT (1993³ rozszerzone)
  • Dwadzieścia dialogów Jezusa (2004)
  • Eschatologia biblijna Nowego Testamentu (1987)
  • Jam jest Alfa i Omega
  • Kapłaństwo w Piśmie Świętym Nowego Testamentu
  • Kerygmat w Kościele Apostolskim (1989)
  • Królestwo Boże w przypowieściach (1981)
  • Listy więzienne św. Pawła (1962)
  • Porozmawiajmy o Apokalipsie, t. 1-2
  • Przy Stole Słowa
  • Rok liturgiczny w świetle Biblii
  • Rozwój chrystologii Nowego Testamentu
  • Trwajcie mocno w wierze
  • Z rozważań nad Nowym Przymierzem
  • Życie mnisze, t. 1-2

Linki zewnętrzneEdytuj